ਬਾਦਰਾਯਣ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਤੋਂ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਾਫ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋਣ ਜਾਂ ਵਿਘਟਨ ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਇੰਝ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਿਘਟਨ ਦੀ ਘਟਨਾ ਵੀ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਇਕਤਾ, ਜੋ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਦੀ ਇਕਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਸੀਮਿਤ ਉਪਾਧੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਇਕਤਾ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਕਹੇ ਕਿ ਇਹ ਵੱਖਰਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਗਲਤ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਦਾ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸੰਬੰਧ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਨਣੀਆਂ (ਲਾਈਟਸ) ਦਾ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਬੰਧ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜਾਂ ਉਹ ਅਸਲੀ ਰੂਪ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਪਰਿਵਰਤਨ ਦੇ ਅਧੀਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਿਵਰਤਨ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਧਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਪੂਰੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਉਸ ਪਰਮ ਤੱਤ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨ ਦੀ ਵਿਘਟਨ ਨਾਲ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹੋਰ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਤਾਂ ਲੰਮੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇਹਨਾਂ ਲਈ, ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦਾ ਚੱਕਰ ਨਿਸ਼ਠਾ ਦੀ ਘਾਟ ਕਰਕੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨ ਕਿ ਅਗਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸਲ ਕਾਰਣ ਸਥਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹਨਾਂ ਲਈ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਹਨ—ਸ਼ਬਦ, ਸੰਕੇਤ, ਅਤੇ ਅਰਥ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਕਰਕੇ—ਜਿਵੇਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖ ਹਨ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਾ ਅਤੇ ਲੁਕ ਜਾਣਾ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਰਤਨ ਹਨ, ਜੋ ਕਰਮ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਫਲ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।