ਜਦੋਂ ਕਰਮ ਸਤਗੁਣ ਤੋਂ ਉਪਜਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਉੱਚਤਮ ਮੰਗਲ ਲਈ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਦੂਜਿਆਂ ਲਈ ਜੋ ਤਿੰਨ ਪਰਕਾਰ ਦੀ ਮਿਸ਼ਰਤ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਸੰਗਤ ਦੀ ਖਾਤਰ ਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਦੋਂ ਯਾਦ, ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਕਥਾਵਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਅਕਸਰ ਕਰਮ ਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਹ ਉਪਸਥਿਤੀ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰ ਵਾਪਸੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਭਗਤੀ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਖੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਕ ਵੱਡੀ ਰੁਕਾਵਟ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਉਸ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਰਤਵ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਮਾਸੂਮ ਬੱਚੇ ਦੀ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦਗੀ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਆਮ ਰੀਤ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੀ ਉਹ ਲੋਕਿਕ ਜਗਤ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਲਗਾਤਾਰ ਰਸਤਾ ਸੰਭਵ ਹੈ। ਅਤੇ ਵਿਦਾਈ ਅਤੇ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਬਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਵਚਨਾਂ ਦੀ ਬਚਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਅਵਸਥਾ ਕੇਵਲ ਗੀਤਾ ਦੇ ਅਰਥ ਦੀ ਪਛਾਣ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਤਦੋਂ ਹੀ ਸਭ ਲਈ ਉੱਚਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ। ਏਕੋ ਏਕ, ਜੋ ਅਦ੍ਵੈਤ ਹੈ, ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਅਸਲੀ ਸੁਭਾਵ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਜੜ ਹੈ। ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਜੀਵਾਂ ਜਾਂ ਬੁੱਧੀਆਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਅਸੰਭਵ ਹੈ। ਉਹ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ, ਉੱਚ ਅਤੇ ਨੀਵੀਂ ਸ਼ਾਸਤਰੀਆਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ ਕਿ ਉਪਦੇਸ਼ ਮਿਲੇ-ਝੁਲੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਘੱਟ ਹਨ। ਬਾਦਰਾਯਣ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਫਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਵਿਘਟਨ ਹੋਣਾ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਏਕਤਾ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਦੀ ਏਕਤਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਪਾਧੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ। ਜੇਕਰ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ ਕਿ ਉਹ ਵੱਖਰਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸੰਬੰਧ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਨਣਾਂ ਵਿੱਚ। ਪਰ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਕਾਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਿਕਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਧਨਾਂ ਦੇ ਹਨ। ਪੂਰਨ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਮਨ ਉਸ ਪਰਮ ਤੱਤ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮਨ ਦਾ ਵਿਘਟਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਪੂਰਨਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਲੰਮੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਨੁਕਸਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪੱਕੀ ਨੀਵ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦਾ ਚੱਕਰ ਭਗਤੀ ਦੀ ਘਾਟ ਕਰਕੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਗਿਆਨ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਾਰਨ ਸਥਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਹਨ—ਸ਼ਬਦ, ਸੰਕੇਤ ਅਤੇ ਅਰਥ ਦੇ ਭਿੰਨਤਾ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਰੁਦ੍ਰ। ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਾ ਅਤੇ ਓਝਲ ਹੋਣਾ, ਇਹ ਸਭ ਕਰਮ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਫਲ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਉਪਜਦੇ ਵਿਕਾਰ ਹਨ।