ਜੈਮਿਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ,” ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਸਹਾਇਕ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਲਾਗੂਅਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਘਰ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਾਂਗ। ਇੱਕ ਹੀ ਕਰਮ, ਜੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭੇਟ ਦੇਣਾ ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੈ। ਧਿਆਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਾਫ਼ ਸੁਵਿਧਾਜਨਕ ਹੈ। ਉਸ ਯਜਨ ਲਈ, ਉਪਾਸਨਾ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਪੈਰ ਧੋਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਭੇਟ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਪਰਿਵੇਸ਼ਿਤ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਆਪ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਭੇਦ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸਵੀਕਾਰਯੋਗ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਤੇ ਕੋਈ ਤਰੁੱਟੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕਾਰਨ ਅਤੇ ਗੁਣ ਦੇ ਆਧਾਰ ‘ਤੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੱਤਿਆਂ ਆਦਿ ਦੀ ਦਾਤ, ਜੇ ਨਿਯਮਤ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਸਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮਹੱਤਵ ਹੈ। ਕਰਮ, ਜਿਹੜੇ ਪੁੰਨ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹਨ। ਦੂਜਿਆਂ ਲਈ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਦੂਸਰੀ ਸਵਭਾਵਿਕਤਾ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਅਤੇ ਸੰਗਤ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਅੰਦਰਲੇ ਅਤੇ ਬਾਹਰਲੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਹਵਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਢੱਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਯਾਦ, ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਕਥਾਵਾਂ, ਮੁਸੀਬਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਕਹੇ ਕਿ ਅਕਸਰ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਕੋਈ ਵਿਛੋੜਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਦੇ ਕਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣਾ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਭਗਤੀ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ, ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਵੱਡੀ ਰੁਕਾਵਟ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਥਿਰ ਹੋ ਜਾਵੇਂ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਫਰਜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਬਿਲਕੁਲ ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਜੋ ਬੁਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਅਗਲਾ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਆਮ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੀ ਉਹ ਲੋਕ (ਲੋਕ/ਜਗਤ) ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਇੱਕੋ ਰਸਤੇ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਵਿਦਾਈ ਅਤੇ ਯਾਦ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਉਕਤੀਆਂ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਹਿੱਸੇ ਕਰਕੇ ਵੀ। ਪਰ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀਆਂ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਹੋਣ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵਿਲੱਖਣ ਹਾਲਤ, ਗੀਤਾ ਦੇ ਅਰਥ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਕੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਹੀ ਇਕੋ ਹੈ, ਦੁਅਤਾ ਰਹਿਤ, ਜਿਸਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਦਾ ਸੱਚਾ ਸਵਭਾਵ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਜੜ ਹੈ। ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਜੋ ਆਪ ਵਿਆਪਕ ਹਨ। ਇਹ ਜੀਵਾਂ ਜਾਂ ਬੁੱਧੀਆਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਉਹ, ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ, ਉੱਚੀਆਂ ਤੇ ਹੇਠੀਆਂ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਚਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਕਹੇ ਕਿ ਉਪਦੇਸ਼ ਮਿਲੇ-ਝੁਲੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਘੱਟ ਹਨ। ਬਾਦਰਾਯਣ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਤੋਂ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਵਿਘਟਨ (ਲਈਕਵਾਈ) ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਏਕਤਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਦੀ ਏਕਤਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੀਮਤਤਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ। ਜੇ ਇਹ ਵੱਖਰਾ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੋਰ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸੰਬੰਧ ਨਹੀਂ, ਚਾਨਣਾਂ ਵਾਂਗ। ਪਰ ਇਹ ਪਰਿਵਰਤਨ ਦੇ ਅਧੀਨ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਿਵਰਤਨ ਸਾਧਨਾਂ ਦੇ ਹਨ। ਵਿਲੱਖਣ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ, ਮਨ ਉਸ ਵੱਲ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਨ ਦੇ ਵਿਘਟਨ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਏਕ ਰੂਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੂਜਿਆਂ ਲਈ, ਜਿੰਦਗੀ ਲੰਮੀ ਹੈ, ਪਰ ਨੁਕਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੋਈ ਪੱਕੀ ਨੀਂਹ ਨਹੀਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦਾ ਚੱਕਰ ਭਗਤੀ ਦੀ ਘਾਟ ਕਰਕੇ ਹੈ, ਅਗਿਆਨ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਾਰਨ ਸਥਾਪਿਤ ਨਹੀਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਹਨ, ਸ਼ਬਦ, ਚਿੰਨ੍ਹ ਅਤੇ ਅਰਥ ਦੇ ਭੇਦ ਕਰਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਵਾਂਗ। ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਾ ਅਤੇ ਲੁਕਣਾ, ਇਹ ਪਰਿਵਰਤਨ ਹਨ, ਜੋ ਕਰਮ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਫਲ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।