ਜਦੋਂ ਮਿਲਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਇੱਕ ਅਨੁਭਵ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦਾ ਸੰਕ੍ਰਮਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਕੇ ਜੋ ਕੁਝ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਦੀ ਪਵਿਤਰਤਾ ਸੰਸਾਰਕ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਤੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਆਦਰ, ਸਨਮਾਨ, ਪਿਆਰ, ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਦੀ ਗੈਰ-ਹਾਜ਼ਰੀ, ਸੰਦੇਹ, ਯਸ਼, ਲਕੜੀ ਦਾ ਮਕਸਦ ਸਮਝਣਾ, ਭਗਤੀ, ਭੇਟ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਹਾਲਤਾਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਵਿਰੋਧ ਆਦਿ, ਅਕਸਰ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਇਨ੍ਹਾ ਵਿੱਚੋਂ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਵਰਗੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਵਧੇਰੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਬਚੀ ਹੋਈ ਗੱਲ ਤੋਂ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਜਨਮ ਅਤੇ ਕਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ 'ਅਜਨਮਾ' ਸ਼ਬਦ ਕਰਕੇ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਦੈਵੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੇਵਲ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਮੁੱਖ ਗੁਣ ਦਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਜੀਵੰਤ ਹੈ, ਪਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਗਿਣਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਇਸ ਲਈ ਜੂਆ ਖੇਡਣ ਜਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਕਰਨ ਤੋਂ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ ਕਿ ਇਹ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕੇਵਲ ਅਕਰਮਤਾ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਪਛਾਣ ਕਰਕੇ ਵੀ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਪ੍ਰਮੁੱਖਤਾ ਕਰਕੇ ਵਧੀਆ ਗਿਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਪਾਸਨਾ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਹੈ, ਪਰ ਇਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਹੋਰਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਭਾਵਨਾ ਤੇ ਮਕਸਦ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਲਲੇਖ ਕਰਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਏ, ਉਹ ਮੱਧਮ ਦਰਜੇ ਦੇ ਹਨ; ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਅੰਸ਼ਿਕ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਪਵਿਤਰਤਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜੋ ਵਧੇਰੇ ਜੁੜੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਧੀਕ ਫਲ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੈਮਿਨੀ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਹੈ," ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਜਿਵੇਂ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਂਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਸਹਾਇਕ ਕਰਮ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਹੀ ਕੰਮ, ਜੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਭੇਟ ਬੰਨ੍ਹਦੀ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਕੇਵਲ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੈ। ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਯਮ ਇਸ ਲਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੌਖਾ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾ ਹੈ। ਉਸ ਯਜਨਾ ਲਈ, ਉਪਾਸਨਾ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਜੇਕਰ ਪ੍ਰਸਾਰਿਤ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਭੇਟ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੈ। ਜੋ ਭੇਟ ਖੁਦ ਕਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਵੀਕਾਰਯੋਗ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਮੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕਾਰਨ ਅਤੇ ਗੁਣ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੱਤਿਆਂ ਆਦਿ ਦੀ ਭੇਟ, ਜੇਕਰ ਨਿਯਤ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮਹੱਤਵ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਪੁੰਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਕਰਮ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਲਾਭ ਲਈ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹੋਰਾਂ ਲਈ, ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੂਸਰੀ ਭਾਵਨਾ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਅਤੇ ਸੰਗ ਦੀ ਖਾਤਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਦੋਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਹਵਾ ਵਾਂਗ। ਯਾਦ, ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਕਹਾਣੀਆਂ, ਵਿਪੱਤੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਵਾਂਗ ਕੰਮ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ ਕਿ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਹ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰ ਹਟ ਜਾਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਭਗਤੀ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦਸ਼ਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਰਤਵ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਬਿਲਕੁਲ ਐਸਾ ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਮੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਕਸਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੀ ਉਹ ਲੋਕ (ਅਵਸਥਾ) ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਲਗਾਤਾਰ ਰਸਤਾ ਸੰਭਵ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।