ଶାଣ୍ଡିଲ୍ଯଭକ୍ତିସୂତ୍ରମ୍

ମହାପାତକିନାଂ ତ୍ଵାର୍ତୌ

କିନ୍ତୁ ମହାପାପୀମାନେ ଯେତେବେଳେ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ନ୍ତି—

ସୈକାନ୍ତଭାଵୋ ଗୀତାର୍ଥପ୍ରତ୍ଯଭିଜ୍ଞାନାତ୍

ଗୀତାର ଅର୍ଥକୁ ଚିହ୍ନିବା ଦ୍ୱାରା ଏକମାତ୍ର ଭାବ ହୁଏ।

ପରାଂ କୃତ୍ଵୈଵ ସର୍ଵେଷାଂ ତଥା ହ୍ଯାହ

ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଏହାକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ କରିବା ପରେ ମାତ୍ର, କାରଣ ଏହିପରି କୁହାଯାଇଛି।

ଭଜନୀଯେନାଦ୍ଵିତୀଯମିଦଂ କୃତ୍ସ୍ନସ୍ଯ ତତ୍ସ୍ଵରୂପତ୍ଵାତ୍

ଏହିଠାରେ ଦ୍ୱିତୀୟ କିଛି ନାହିଁ, ଏହିଠାରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ସ୍ୱରୂପ ଥିବାରୁ, ଏହାକୁ ଭଜିବା ଉଚିତ।

ତଚ୍ଛକ୍ତିର୍ମାଯା ଜଡସାମାନ୍ଯାତ୍

ଏହାର ଶକ୍ତି ହେଉଛି ମାୟା, କାରଣ ସେ ଜଡ ଭାବରେ ସାଧାରଣ।

ଵ୍ଯାପକତ୍ଵାଦ୍ଵ୍ଯାପ୍ଯାନାମ୍

ଯାହାକୁ ଘେରି ରହିଛି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହା ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଛନ୍ତି।

ନ ପ୍ରାଣିବୁଦ୍ଧିଭ୍ଯୋଽସମ୍ଭଵାତ୍

ପ୍ରାଣୀ କିମ୍ବା ବୁଦ୍ଧିରୁ ନୁହେଁ, କାରଣ ଏହା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।

ନିର୍ମାଯୋଚ୍ଚାଵଚଂ ଶ୍ରୁତୀଶ୍ଚ ନିର୍ମିମୀତେ ପିତୃଵତ୍

ଓ ସେ, ମାୟାରୁ ମୁକ୍ତ ଉଚ୍ଚ ଓ ନିମ୍ନ ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ବାପାଙ୍କ ପରି ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି।

ମିଶ୍ରୋପଦେଶାନ୍ନେତି ଚେନ୍ନ ସ୍ଵଲ୍ପତ୍ଵାତ୍

ଯଦି କୁହାଯାଏ ଉପଦେଶ ମିଶ୍ରିତ, ତେବେ ଏହା ତେଣୁ ନୁହେଁ, କାରଣ ସେଗୁଡ଼ିକ ଅତି କମ।

ଫ଼ଲମସ୍ମାଦ୍ବାଦରାଯଣୋ ଦୃଷ୍ଟତ୍ଵାତ୍

ବାଦରାୟଣ କହନ୍ତି, ଏହାରୁ ଫଳ ମିଳେ, କାରଣ ଏହା ଦେଖାଯାଏ।

ଵ୍ଯୁତ୍କ୍ରମାଦପ୍ଯଯସ୍ତଥା ଦୃଷ୍ଟମ୍

ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଗଳିଯିବା ଏଭଳି ଦେଖାଯାଏ।

ତଦୈକ୍ଯଂ ନାନାତ୍ଵୈକତ୍ଵମୁପାଧିଯୋଗହାନାଦାଦିତ୍ଯଵତ୍

ସେଠାରେ ଏକତା ଅନେକତାର ଏକତା ନୁହେଁ, କାରଣ ସୀମିତତା ଯୋଗ ଶେଷ ହୋଇଯାଏ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି।

ପୃଥଗିତି ଚେନ୍ନ ପରେଣାସମ୍ବନ୍ଧାତ୍ ପ୍ରକାଶାନାମ୍

ଯଦି କୁହାଯାଏ ଏହା ଅଲଗା, ତେବେ ଏହା ଠିକ୍ ନୁହେଁ, କାରଣ ଅନ୍ୟ ସହିତ ସମ୍ପର୍କ ନାହିଁ, ଆଲୋକ ପରି।

ନ ଵିକାରିଣସ୍ତୁ କରଣଵିକାରାତ୍

କିନ୍ତୁ ଏହା ପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ ନୁହେଁ, କାରଣ ପରିବର୍ତ୍ତନ କେବଳ ଉପକରଣରେ ହୁଏ।

ଅନନ୍ଯଭକ୍ତ୍ଯା ତଦ୍ବୁଦ୍ଧିର୍ବୁଦ୍ଧିଲଯାଦତ୍ଯନ୍ତମ୍

ଏକମାତ୍ର ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମନ ତାହାରେ ଲଗି ରହେ, ଏବଂ ମନ ଶାନ୍ତ ହେଲେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଏହା ହୁଏ।

ଆଯୁଶ୍ଚିରମିତରେଷାଂ ତୁ ହାନିରନାସ୍ପଦତ୍ଵାତ୍

ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆୟୁ ଦୀର୍ଘ ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ନଷ୍ଟ ହୁଏ, କାରଣ ଦୃଢ଼ ଆଧାର ନାହିଁ।

ସଂସୃତିରେଷାମଭକ୍ତି: ସ୍ଯାନ୍ନାଜ୍ଞାନାତ୍ କାରଣାସିଦ୍ଧେ:

ଏମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ଭକ୍ତି ନଥିବାରୁ ହୁଏ, ଅଜ୍ଞାନରୁ ନୁହେଁ, କାରଣ କାରଣ ସ୍ଥିର ହୋଇନାହିଁ।

ତ୍ରୀଣ୍ଯେଷାଂ ନେତ୍ରାଣି ଶବ୍ଦଲିଙ୍ଗାକ୍ଷଭେଦାଦ୍ରୁଦ୍ରଵତ୍

ଏମାନଙ୍କ ପାଖରେ ତିନୋଟି ଆଖି ଅଛି, ଶବ୍ଦ, ଚିହ୍ନ ଓ ଅର୍ଥର ଭିନ୍ନତା ଦ୍ୱାରା, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପରି।

ଆଵିସ୍ତିରୋଭାଵା ଵିକାରା: ସ୍ଯୁ: କ୍ରିଯାଫ଼ଲସଂଯୋଗାତ୍

ପ୍ରକାଶ ଓ ଗୁପ୍ତି ହେଉଛି ପରିବର୍ତ୍ତନ, କାରଣ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ତାହାର ଫଳ ମିଶିଥିବାରୁ।