ଶାଣ୍ଡିଲ୍ଯଭକ୍ତିସୂତ୍ରମ୍

ଅତ୍ରାଙ୍ଗପ୍ରଯୋଗାଣାଂ ଯଥାକାଲସମ୍ଭଵୋ ଗୃହାଦିଵତ୍

ଏଠାରେ ଅଂଗ ଆଚରଣ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ସମୟରେ ହୁଏ, ଘର ଓ ଅନ୍ୟ କାମରେ ଯେପରି।

ଈଶ୍ଵରତୁଷ୍ଟେରେକୋଽପି ବଲୀ

ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିବା ଏକ କାମ ମଧ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।

ଅବନ୍ଧୋଽର୍ପଣସ୍ଯ ମୁଖମ୍

ଅର୍ପଣ କୌଣସି ବନ୍ଧନ ନୁହେଁ; ଏହା ପ୍ରବେଶଦ୍ୱାର।

ଧ୍ଯାନନିଯମସ୍ତୁ ଦୃଷ୍ଟସୌକର୍ଯାତ୍

ଧ୍ୟାନର ନିୟମ ସ୍ପଷ୍ଟ ସୁବିଧା ଦେଖି ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ।

ତଦ୍ଯଜି: ପୂଜଯାମିତରେଷାଂ ନୈଵମ୍

ସେଠି ୟଜ୍ଞ ପାଇଁ ପୂଜା ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଏପରି ନୁହେଁ।

ପାଦୋଦକଂ ତୁ ପାଦ୍ଯମଵ୍ଯାପ୍ତେ:

ପାଦ ଧୋଇବା ପାଇଁ ଜଳ, ପାଦ୍ୟ ଜଳ ସହିତ ଏକ, ଯଦି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନୁହେଁ।

ସ୍ଵଯମର୍ପିତଂ ଗ୍ରାହ୍ଯମଵିଶେଷାତ୍

ନିଜେ ଅର୍ପଣ କରିଥିବା ଯାହା, ତାହା ଭିନ୍ନତା ଛାଡ଼ି ଗ୍ରହଣଯୋଗ୍ୟ।

ନିମିତ୍ତଗୁଣାଵ୍ଯପେକ୍ଷଣାଦପରଧେଷୁ ଵ୍ଯଵସ୍ଥା

ଦୋଷ ଘଟିଲେ, କାରଣ ଓ ଗୁଣ ଦେଖି ନିଷ୍ପତ୍ତି ହୁଏ।

ପତ୍ରାଦେର୍ଦାନମତ୍ଯଥା ହି ଵୈଶିଷ୍ଟ୍ଯମ୍

ପତ୍ର ଓ ଏପରି ଦାନ ନିୟମ ନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ବିଶେଷ ମାନ୍ୟତା ରହିଛି।

ସୁକୃତଜତ୍ଵାତ୍ ପରହେତୁଭାଵାଚ୍ଚ କ୍ରିଯାସୁ ଶ୍ରେଯସ୍ଯ:

ସୁକୃତରୁ ଜନ୍ମ ଓ ଅନ୍ୟଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ କାରଣ ହେଉଥିବାରୁ କ୍ରିୟା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ।

ଗୌଣଂ ତ୍ରୈଵିଧ୍ଯମିତରେଣ ସ୍ତୁତ୍ଯର୍ଥତ୍ଵାତ୍ ସାହଚର୍ଯମ୍

ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ତିନି ପ୍ରକାର ଗୌଣତା, ପ୍ରଶଂସା ଓ ସହଯୋଗ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରୁ।

ବହିରନ୍ତରସ୍ଥମୁଭଯମଵେଷ୍ଟିସଵଵତ୍

ଏହା ବାହାର ଓ ଭିତର, ଦୁହିଁକୁ ଏମିତି ଘେରି ରହିଛି, ଯେପରି ବାତାସ ସବୁଠି ହାଜିଥାଏ।

ସ୍ମୃତିକୀର୍ତ୍ଯୋ: କଥାଦେଶ୍ଚାର୍ତୌ ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଭାଵାତ୍

ସ୍ମୃତି, କୀର୍ତି ଓ କଥାମାନେ ଦୁଃଖରେ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଭାବେ କାମ କରନ୍ତି।

ଭୂଯସାମନନୁଷ୍ଠିତିରିତି ଚେଦାପ୍ରଯାଣମୁପସଂହାରାନ୍ମହତ୍ସ୍ଵପି

ଯଦି କୁହାଯାଏ ଅଧିକାଂଶ ସମୟରେ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯାଏ ନାହିଁ, ତେବେ ବିଦାୟ ନାହିଁ, କାରଣ ବଡ଼ମାନେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହୁଅନ୍ତି।

ଲବ୍ଧ୍ଵପି ଭକ୍ତାଧିକାରେ ମହତ୍କ୍ଷେପକମପରସର୍ଵହାନାତ୍

ଭକ୍ତିର ଅଧିକାର ମିଳିଲେ ମଧ୍ୟ, ସବୁଠାରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେବାରୁ ବଡ଼ ବାଧା ଆସେ।

ତତ୍ସ୍ଥାନତ୍ଵାଦନନ୍ଯଧର୍ମ: ଖଲେ ବାଲୀଵତ୍

ସେହି ଅବସ୍ଥାରେ ରହିବାରୁ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ନାହିଁ, ଯେପରି ଦୁଷ୍ଟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଶିଶୁ।

ଆନିନ୍ଦ୍ଯଯୋନ୍ଯଧିକ୍ରିଯତେ ପାରମ୍ପର୍ଯାତ୍ ସାମାନ୍ଯଵତ୍

ନିନ୍ଦା ନଥିବାରୁ, ଅନ୍ୟ ଜଣେ ପରମ୍ପରାରେ ନିଯୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ସାଧାରଣ ଭଳି।

ଅତୋ ହ୍ଯଵିପକ୍ଵଭାଵାନାମପି ତଲ୍ଲୋକେ

ତେଣୁ, ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ତୟାରି ନଥିବେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ସେଇ ଲୋକ ଅଛି।

କ୍ରମୈକଗତ୍ଯୁପପତ୍ତେସ୍ତୁ

ଏକ ଏକ କ୍ରମରେ ଯିବାର ସମ୍ଭାବନା ଥିବାରୁ।

ଉତ୍କ୍ରାନ୍ତିସ୍ମୃତିଵାକ୍ଯଶେଷାଚ୍ଚ

ବିଦାୟ ଓ ସ୍ମୃତି ବିଷୟରେ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅବଶିଷ୍ଟ କଥା ଥିବାରୁ।

ମହାପାତକିନାଂ ତ୍ଵାର୍ତୌ

କିନ୍ତୁ ମହାପାପୀମାନେ ଯେତେବେଳେ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ନ୍ତି—

ସୈକାନ୍ତଭାଵୋ ଗୀତାର୍ଥପ୍ରତ୍ଯଭିଜ୍ଞାନାତ୍

ଗୀତାର ଅର୍ଥକୁ ଚିହ୍ନିବା ଦ୍ୱାରା ଏକମାତ୍ର ଭାବ ହୁଏ।

ପରାଂ କୃତ୍ଵୈଵ ସର୍ଵେଷାଂ ତଥା ହ୍ଯାହ

ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଏହାକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ କରିବା ପରେ ମାତ୍ର, କାରଣ ଏହିପରି କୁହାଯାଇଛି।

ଭଜନୀଯେନାଦ୍ଵିତୀଯମିଦଂ କୃତ୍ସ୍ନସ୍ଯ ତତ୍ସ୍ଵରୂପତ୍ଵାତ୍

ଏହିଠାରେ ଦ୍ୱିତୀୟ କିଛି ନାହିଁ, ଏହିଠାରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ସ୍ୱରୂପ ଥିବାରୁ, ଏହାକୁ ଭଜିବା ଉଚିତ।

ତଚ୍ଛକ୍ତିର୍ମାଯା ଜଡସାମାନ୍ଯାତ୍

ଏହାର ଶକ୍ତି ହେଉଛି ମାୟା, କାରଣ ସେ ଜଡ ଭାବରେ ସାଧାରଣ।

ଵ୍ଯାପକତ୍ଵାଦ୍ଵ୍ଯାପ୍ଯାନାମ୍

ଯାହାକୁ ଘେରି ରହିଛି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହା ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଛନ୍ତି।

ନ ପ୍ରାଣିବୁଦ୍ଧିଭ୍ଯୋଽସମ୍ଭଵାତ୍

ପ୍ରାଣୀ କିମ୍ବା ବୁଦ୍ଧିରୁ ନୁହେଁ, କାରଣ ଏହା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।

ନିର୍ମାଯୋଚ୍ଚାଵଚଂ ଶ୍ରୁତୀଶ୍ଚ ନିର୍ମିମୀତେ ପିତୃଵତ୍

ଓ ସେ, ମାୟାରୁ ମୁକ୍ତ ଉଚ୍ଚ ଓ ନିମ୍ନ ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ବାପାଙ୍କ ପରି ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି।

ମିଶ୍ରୋପଦେଶାନ୍ନେତି ଚେନ୍ନ ସ୍ଵଲ୍ପତ୍ଵାତ୍

ଯଦି କୁହାଯାଏ ଉପଦେଶ ମିଶ୍ରିତ, ତେବେ ଏହା ତେଣୁ ନୁହେଁ, କାରଣ ସେଗୁଡ଼ିକ ଅତି କମ।