ଶାସ୍ତ୍ରର ଅନେକ ଉକ୍ତିରେ ଯେପରି ବିଦାୟ ଓ ସ୍ମୃତି ବିଷୟରେ ଅବଶିଷ୍ଟ ଅଛି, ଏହାର ଅର୍ଥ ଏହି ଯାତ୍ରାର ଅନ୍ତର୍ଗତ ଅନେକ ଦିଗ ଅଛି । କିନ୍ତୁ ମହାପାପୀମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଦୁଃଖରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଅବସ୍ଥା ଅନ୍ୟ । ଏଠିରେ ଏକାନ୍ତ ଦଶା ଆସେ, ଯେତେବେଳେ ଗୀତାର ଅର୍ଥକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଚିହ୍ନାଯାଏ । ଏହି ଅର୍ଥକୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମାନିବା ପରେ ମାତ୍ର ଏହି ଦଶା ଉପଲବ୍ଧ ହୁଏ, କାରଣ ଏହିପରି କୁହାଯାଇଛି । ଏହି ଏକା ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଅବସ୍ଥାକୁ ଉପାସନା କରିବା ଦରକାର, କାରଣ ଏହା ସମସ୍ତଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ । ଏହାର ଶକ୍ତିକୁ ମାୟା ବୋଲି କୁହାଯାଏ, କାରଣ ଏହି ଶକ୍ତି ସାଧାରଣ ଭାବେ ଜଡ ଅଟୁଟ ଅଛି । ଏହି ଅଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ୱରୂପ ସମସ୍ତକୁ ବ୍ୟାପି ରହିଛି, ଯେଉଁମାନେ ବ୍ୟାପିତ ହେଉଛନ୍ତି ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ । ଏହି ସ୍ୱରୂପ କୌଣସି ଜୀବ କିମ୍ବା ବୁଦ୍ଧିଠାରୁ ନୁହେଁ, କାରଣ ଏହା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ । ସେ ଉଚ୍ଚ ଓ ନୀଚ ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ତିଆରି କରନ୍ତି, ଏବଂ ଏହି ଶାସ୍ତ୍ର ମାୟାରୁ ମୁକ୍ତ, ପିତା ପରି । ଯଦି କେହି କୁହନ୍ତି ଯେ ଏହି ଶିକ୍ଷାଗୁଡ଼ିକ ମିଶ୍ରିତ, ତେବେ ଏହା ଠିକ୍ ନୁହେଁ, କାରଣ ଏମିତି ଅତ୍ୟନ୍ତ କମ୍ । ବାଦରାୟଣ କହନ୍ତି, ଏହାର ଫଳ ଏଠାରୁ ମିଳେ, କାରଣ ଏହା ଦେଖାଯାଏ । ବିଚ୍ଛେଦ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ବିଲୟ ହେଉଥିବା ଦେଖାଯାଏ । ଏହି ଏକତା ବିଭିନ୍ନତା ଭିତରୁ ଏକତା ନୁହେଁ, କାରଣ ଉପାଧି ନାଶ ପାଇଯାଏ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି । ଯଦି କେହି କହନ୍ତି ଏହା ଅଲଗା, ତେବେ ଏହା ଠିକ୍ ନୁହେଁ, କାରଣ ଅନ୍ୟ ସହିତ କୌଣସି ସମ୍ପର୍କ ନାହିଁ, ଆଲୋକ ପରି । ଏହା କୌଣସି ପରିଣାମରେ ପଡ଼େ ନାହିଁ, କାରଣ ପରିଣାମ ଉପକରଣରେ ଘଟେ । ଏକାନ୍ତ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମନ ଏହି ସ୍ୱରୂପରେ ସ୍ଥିର ହୁଏ, ଏବଂ ମନ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ହେଲେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଏହି ଦଶା ଉପଲବ୍ଧ ହୁଏ । ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଜୀବନ ଦୀର୍ଘ ଥାଏ, କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ କ୍ଷୟ ଅଛି, କାରଣ ଦୃଢ ଆଧାର ନାହିଁ । ଏମାନେ ଯୋଗ୍ୟ ଭକ୍ତି ନଥିଲେ ପୁନଃଜନ୍ମ ହୁଏ, ଅଜ୍ଞାନରୁ ନୁହେଁ, କାରଣ କାରଣ ସ୍ଥାପିତ ହୁଏନି । ଏମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତିନିଟି ଚକ୍ଷୁ ଅଛି, ଶବ୍ଦ, ଚିହ୍ନ, ଅର୍ଥ ଭିନ୍ନତା ଦ୍ୱାରା, ରୁଦ୍ର ପରି । ପ୍ରକାଶ ଓ ଗୁପ୍ତି ଏହାର ପରିଣାମ, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଫଳର ସଂଯୋଗରୁ ଏହି ପରିଣାମ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ।