ଏହି ପବିତ୍ର ଶାସ୍ତ୍ର ଶ୍ଲୋକଗୁଡିକର ଅନୁସୃତି ଅନୁସାରେ, ଏକ ଗଭୀର ବିବେଚନା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ଜୈମିନି କହିଛନ୍ତି, "ଏହା ଏପରି ନୁହେଁ," କାରଣ ଏହା ସମ୍ଭବ। ଏଠାରେ ଉପଯୋଗୀ କ୍ରିୟାଗୁଡିକ ଉଚିତ ଭାବରେ ଲାଗୁ ହୁଏ, ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନର ନିୟମ ଭଳି। ଏକ କ୍ରିୟା ମଧ୍ୟ ଯଦି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ, ତେବେ ଏହା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୁଏ। ନିବେଦନ କରିବା କ୍ରିୟା ବାଧ୍ୟକାରୀ ନୁହେଁ, ଏହା ଏକ ଦ୍ୱାର। ଧ୍ୟାନର ନିୟମ ଏହାର ସ୍ପଷ୍ଟ ସୁବିଧା ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ ହୁଏ। ଏହି ବିଶେଷ ୂତ୍ୟାଗ ନିମନ୍ତେ ପୂଜା ଅନ୍ୟ କ୍ରିୟାଗୁଡିକ ପାଇଁ ଏପରି ନୁହେଁ। ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନର ପାଣି ଏବଂ ନିବେଦନର ପାଣି ସମାନ, ଯଦି ଏହାରେ ବ୍ୟାପ୍ତି ନାହିଁ। ନିଜେ ଦ୍ୱାରା ଯାହା ଦିଆଯାଏ, ତାହା ବିଭେଦ ବିନା ଗ୍ରହଣ ଯୋଗ୍ୟ। ଦୋଷ ଘଟିଲେ, କାରଣ ଏବଂ ଗୁଣକୁ ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ବିଚାର ହୁଏ। ପତ୍ର ଓ ଏହା ପରି ଦେବା, ଯଦି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ନୁହେଁ, ତେବେ ଏହାର ବିଶେଷ ମହତ୍ୱ ଅଛି। କାରଣ ଏହି କ୍ରିୟାଗୁଡିକ ଧର୍ମରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି ଏବଂ ଅନ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ କରାଯାଏ, ତେଣୁ ଏହା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ। ଦ୍ୱିତୀୟ ତିନିପ୍ରକାର ଗୁଣ ଅନ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରଶଂସା ଏବଂ ସାଙ୍ଗ ନିମନ୍ତେ। ଏହା ବାୟୁ ଭଳି ବାହ୍ୟ ଏବଂ ଆନ୍ତରିକ ଦୁଇକୁ ବ୍ୟାପ୍ତ କରେ, ସମସ୍ତକୁ ଆବୃତ କରେ। ସଙ୍କଟ ସମୟରେ ସ୍ମୃତି, ସ୍ତୁତି ଏବଂ କଥାଗୁଡିକ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଭାବରେ କାମ କରେ। ଯଦି କୁହାଯାଏ ଅଧିକାଂଶ କ୍ରିୟା ଅନୁଷ୍ଠିତ ହୁଏନାହିଁ, ତେବେ ବିଦାୟ ନୁହେଁ, କାରଣ ମହାପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟ କେବେ କେବେ ପଛେଇ ଯାନ୍ତି। ଭକ୍ତିର ସୁଯୋଗ ମିଳିଲା ପରେ ମଧ୍ୟ, ଦୂର୍ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ସମସ୍ତ ହରାଇ ଯିବାରୁ ବଡ଼ ବାଧା ଆସେ। ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ଏକାଗ୍ରତା ଥିଲେ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ନାହିଁ, ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶିଶୁ ଭଳି। କାରଣ ଏଠାରେ କୌଣସି ଅପବାଦ ନାହିଁ, ସାଧାରଣ ଘଟଣା ଭଳି ଅନ୍ୟ ଏକ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ନିଯୁକ୍ତ ହୁଏ। ତେଣୁ ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଅବସ୍ଥା ପକ୍କା ନୁହେଁ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ସେ ଲୋକ ଅଛି। ଏକ ଅନୁକ୍ରମିକ ଏକମାତ୍ର ପଥ ଅଛିବାର ସମ୍ଭାବନା ଅଛି। ଏବଂ ଶାସ୍ତ୍ରର ଏହି ବିଦାୟ ଏବଂ ସ୍ମୃତି ବିଷୟରୁ ଅବଶିଷ୍ଟ ଉକ୍ତି ଅଛି। କିନ୍ତୁ ମହାପାପୀ ଦୁଃଖରେ ଅଛନ୍ତି—ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକାଗ୍ର ଅବସ୍ଥା ଗୀତାର ଅର୍ଥ ଜାଣିବା ଦ୍ୱାରା ହୁଏ। ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଏହାକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କରିବା ପରେ ମାତ୍ର, ଏହିପରି କୁହାଯାଇଛି। ଏହି ଏକମାତ୍ର ଅଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ୱରୂପକୁ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ, କାରଣ ଏହା ସମସ୍ତର ସତ୍ତା। ଏହାର ଶକ୍ତି ମାୟା, କାରଣ ଏହି ସାଧାରଣ ଜଡତା ଦ୍ୱାରା। ଏହା ସେଗୁଡିକୁ ବ୍ୟାପ୍ତ କରେ, ଯେଉଁମାନେ ବ୍ୟାପ୍ତ। ଜୀବ ଏବଂ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, କାରଣ ଏହା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ। ସେ ଉଚ୍ଚ ଓ ନିମ୍ନ ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡିକୁ ମାୟା ରହିତ ଭାବରେ ସୃଜନ କରନ୍ତି, ବାପା ଭଳି। ଯଦି କୁହାଯାଏ ଶିକ୍ଷାଗୁଡିକ ମିଶ୍ର, ତେବେ ଏହା ଏପରି ନୁହେଁ, କାରଣ ସେଗୁଡିକ ଅତି କମ୍। ବାଦରାୟଣ କହନ୍ତି, ଫଳ ଏଠାରୁ ମିଳେ, କାରଣ ଏହା ଦେଖାଯାଏ। ଅଲଗା ହେବା ଘଟଣାରେ, ବିଲୟ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ। ସେ ଏକତା ବିଭିନ୍ନତାର ଏକତା ନୁହେଁ, କାରଣ ଉପାଧି ସହିତ ସମ୍ପର୍କ ଶେଷ ହୁଏ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି। ଯଦି କୁହାଯାଏ ଏହା ଅଲଗା, ତେବେ ଏପରି ନୁହେଁ, କାରଣ ଅନ୍ୟ ସହିତ ସମ୍ପର୍କ ନାହିଁ, ଦୀପ ଭଳି। ଏହା ରୂପାନ୍ତର ଅନ୍ତର୍ଗତ ନୁହେଁ, କାରଣ ରୂପାନ୍ତର ଉପକରଣଗୁଡିକର। ଏକାଗ୍ର ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମନ ତାହାରେ ଏକାଗ୍ର ହୁଏ, ଏବଂ ମନର ବିଲୟ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ। ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଜୀବନ ଦୀର୍ଘ, କିନ୍ତୁ ନଷ୍ଟ ହୁଏ, କାରଣ ଦୃଢ଼ ଭିତ୍ତି ନାହିଁ। ଏମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଭବାସ୍ଥାନ ଭକ୍ତି ଅଭାବରୁ, ଅଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, କାରଣ କାରଣ ସ୍ଥାପିତ ନୁହେଁ। ଏମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତିନିଟି ଚକ୍ଷୁ ଅଛି, ଶବ୍ଦ, ଚିହ୍ନ ଏବଂ ଅର୍ଥର ଭିନ୍ନତା ଦ୍ୱାରା, ରୁଦ୍ର ଭଳି। ପ୍ରକାଶ ଏବଂ ଗୁପ୍ତତା ରୂପାନ୍ତର, କ୍ରିୟା ଏବଂ ଫଳର ସଂଯୋଗରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ଏହିପରି ଶାସ୍ତ୍ର ଶ୍ଲୋକମାନେ କ୍ରମିକ ଭାବରେ ଏକ ଗଭୀର ତତ୍ତ୍ୱ ଉନ୍ମୋଚନ କରନ୍ତି, ଯେଉଁଥିରେ ଭକ୍ତି, କ୍ରିୟା, ଅନୁଷ୍ଠାନ ଏବଂ ପରମ ସତ୍ତାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅନୁଭୂତି ଅଛି।