ଏକ ସମୟରେ, ଧର୍ମର ଅନୁଷ୍ଠାନ ଓ ଉପାସନା ବିଷୟରେ ଅନେକ ନିୟମ ଓ ନିଷେଧ ଥିଲା। ଜୁଆ ଖେଳିବା ଓ ରାଜାଙ୍କୁ ସେବା କରିବା ନିଷିଦ୍ଧ ଥିଲା, ଏହି ପ୍ରତିଷେଧ ଦ୍ୱାରା ଧର୍ମର ଶୁଦ୍ଧତା ରକ୍ଷିତ ହେଉଥିଲା। ଯଦି କେହି କହିଲେ ଯେ ଏହା ଵାସୁଦେବ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି, ତେବେ ଏହା କେବଳ ନିଷ୍କ୍ରିୟତା ଭାବରେ ଅଛି। ଏହି ଭଳି ଚିହ୍ନଟ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ଭଳି ଚିହ୍ନ ଭୃଷ୍ଣିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖାଯାଏ। ଯେଉଁମାନେ ଭଲ ଭାବରେ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଅନୁଷ୍ଠାନ ଅପେକ୍ଷା କରାଯାଏ। ଉପାସନା ଶେଷ ହେଲାପରେ ଭକ୍ତି ମୁଖ୍ୟ ଦେବତା ପ୍ରତି ଦ୍ୱିତୀୟ ଭାବରେ ରହିଥାଏ, ଏହି ଅନୁଷ୍ଠାନର କାରଣ ହେଉଛି। ଅନ୍ୟମାନେ ଲାଗି ଅନୁଷଙ୍ଗ ଓ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଭକ୍ତି ଉପସ୍ଥାପିତ ହୁଏ। ଯେଉଁ ଅନ୍ୟମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟମ ଶ୍ରେଣୀର; ଉପାସନା ଆରମ୍ଭରେ ସେମାନଙ୍କର କ୍ଷୁଦ୍ରତା ଦେଖାଯାଏ। ଏହି ମଧ୍ୟରୁ ଆରମ୍ଭରେ ଶୁଦ୍ଧତା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ କିଏ କିଏ ଅଧିକ ଫଳ ଦାବି କରନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ସଂଯୋଗ ଅଧିକ ରହିଥାଏ। ଜୈମିନି କହିଛନ୍ତି, "ଏପରି ନୁହେଁ," କାରଣ ଏହା ସମ୍ଭବ। ଏଠି, ଉପଯୋଗୀ ଉପାସନା ଏହିପରି ଗୃହସ୍ଥ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଯଥାଯଥ ହୁଏ। ଏକ ମାତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ ଯଦି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରେ, ତେବେ ଏହା ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଅର୍ପଣ ବାଧ୍ୟତାନୁଷ୍ଠିତ ନୁହେଁ; ଏହା ଏକ ଦ୍ୱାର। ଧ୍ୟାନର ନିୟମ ଏହାର ସ୍ପଷ୍ଟ ସୁବିଧା ଦ୍ୱାରା ନିଶ୍ଚିତ ହୁଏ। ଏହି ବଳି ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ, ଅନ୍ୟମାନେ ଲାଗି ଉପାସନା ଏପରି ନୁହେଁ। ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ ପାଇଁ ଜଳ ଏବଂ ଅର୍ପଣ ପାଇଁ ଜଳ ଏକ ହୋଇଯାଏ, ଯଦି ସେ ଶୁଦ୍ଧ ନୁହେଁ। ନିଜେ ଅର୍ପଣ କରାଯାଇଥିବା ଯାହାକୁ ଭିନ୍ନତା ବିନା ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ। ଦୋଷ ଥିଲେ, କାରଣ ଓ ଗୁଣ ଭିତ୍ତିରେ ନିର୍ଣୟ ହୁଏ। ପତ୍ର ଓ ଏହିପରି ଦାନ ଯଦି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ନୁହେଁ, ତେବେ ଏହାର ବିଶେଷ ଅର୍ଥ ଅଛି। ପୁଣ୍ୟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଏବଂ ଅନ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ କରାଯାଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ହୁଏ। ଦ୍ୱିତୀୟ ତିନିପ୍ରକାର ଭାବ, ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ପ୍ରଶଂସା ଓ ସଂଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ହୁଏ। ଏହା ଭିତର ଓ ବାହାର ଦୁଇଁ ଦିଗରେ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ, ପବନ ଭଳି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବେଢି ରଖେ। ସ୍ମରଣ, ସ୍ତୁତି ଓ କଥା ଦୁଃଖ ସମୟରେ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଭଳି କାମ କରେ। ଯଦି କହାଯାଏ ଅଧିକ ଭାଗରେ କାର୍ଯ୍ୟ ନ ହୁଏ, ତେବେ ବି ଏହାର ବିଚ୍ଛେଦ ନାହିଁ, କାରଣ ମହାନ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ବିରତି ନେଇଥାନ୍ତି। ଏକ ଭକ୍ତିର ଅଧିକାର ଲାଗି ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲାପରେ, ସମସ୍ତ ଅନ୍ୟ କିଛି ହରାଇବା ଦ୍ୱାରା ଏକ ବଡ଼ ବାଧା ଆସିଥାଏ। ସେ ଅବସ୍ଥାରେ ସ୍ଥିତ ହେଲାପରେ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ନାହିଁ, ଦୁଷ୍ଟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଶିଶୁ ଭଳି। ନିନ୍ଦା ନାହିଁ, ଅନ୍ୟ ଜଣକୁ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ଭାବରେ ନିଯୁକ୍ତ କରାଯାଏ, ସାଧାରଣ ମାମଲାରେ ଯେପରି। ଏହିପରି, ଯେଉଁମାନେ ଅବସ୍ଥାରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ନୁହେଁ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ସେ ଲୋକ ଅଛି। କାରଣ ଏକ ଏକକ ଅନୁକ୍ରମିକ ପଥର ସମ୍ଭାବନା ଅଛି। ଏବଂ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅବଶିଷ୍ଟ ବିବରଣୀ ଚାଲିଯିବା ଓ ସ୍ମରଣ ବିଷୟରେ ଅଛି। ଅତି ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଲେ— ଏକାଗ୍ର ଅବସ୍ଥା ଗୀତାର ଅର୍ଥ ଚିହ୍ନଟ କରିବା ଦ୍ୱାରା ହୁଏ। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ କରିବା ପରେ ମାତ୍ର ଏହା ହୁଏ, କାରଣ ଏହିପରି କହାଯାଇଛି। ଏହି ଏକା ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଅବସ୍ଥା, ଯାହାକୁ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ, କାରଣ ଏହା ସମସ୍ତର ସ୍ୱରୂପ। ଏହାର ଶକ୍ତି ମାୟା, ଏହାର ସାଧାରଣ ଜଡତା ଦ୍ୱାରା। ଏହା ପ୍ରବେଶିତ ହୋଇଥିବା ଦେହମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥାଏ। ଜୀବ ଓ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, କାରଣ ଏହା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ। ସେ ଉଚ୍ଚ ଓ ନିମ୍ନ ଶାସ୍ତ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ କରନ୍ତି, ମାୟାରୁ ମୁକ୍ତ, ପିତା ଭଳି। ଯଦି କହାଯାଏ ଯେ ଶିକ୍ଷା ମିଶ୍ରିତ, ତେବେ ଏହିପରି ନୁହେଁ, କାରଣ ଏହା କମ୍।