ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେଉଁଠାରେ ଅନେକ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଲା—ଯଦି କେହି କହେ, “ଏହାକୁ ଆସକ୍ତି ହେଉଥିବାରୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍,” ତେବେ ଏହା ଠିକ୍ ନୁହେଁ। କାରଣ, ଏହା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଶ୍ରୟ, ସଙ୍ଗ ଭଳି ଉଚ୍ଚତମ ସହାୟ। ଏହି ଉଚ୍ଚତା ଶବ୍ଦରୁ ଜଣାପଡ଼େ ଯେ, କାର୍ଯ୍ୟ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଯୋଗରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବାମାନେ ଠାରୁ ଏହା ଅଧିକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ। ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ଅନୁସନ୍ଧାନ ଓ ନିଶ୍ଚୟ ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ। କିନ୍ତୁ ଏହିଥିରେ କେବଳ ଶ୍ରଦ୍ଧା ନୁହେଁ, କାରଣ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଖରେ ସାଧାରଣ ଭାବେ ଥାଏ। ଏହାର ତତ୍ତ୍ୱ ଉପରେ କୌଣସି ଅନ୍ତିମ ସିମା ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ବ୍ରହ୍ମନ ବିଷୟର ଅଂଶଟି ଭକ୍ତି ମଧ୍ୟରେ ସାଧାରଣତଃ ଅନୁମତି ଦେବା ପାଇଁ ଅଛି। ଯୋଗ୍ୟତା ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟ ପବିତ୍ରତା ଦ୍ୱାରା ବାଧା ଦୂର କରିବାର ଦ୍ୱାରା ହୁଏ, ଏହି କଥା ଏହାର ସହାୟକ ଉପାଦାନଗୁଡ଼ିକୁ ମଧ୍ୟ ଲାଗୁ ହୁଏ। କାଶ୍ୟପଙ୍କ ମତାନୁସାରେ, ଏହା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଧିପତ୍ୟରେ, କାରଣ ଏହା ସାମ୍ପ୍ରତିକ ଅତିତିକ୍ରମ କରେ। ବାଦରାୟଣଙ୍କ ମତରେ, ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠତା କେବଳ ଆତ୍ମାରେ। ଶାଣ୍ଡିଲ୍ୟଙ୍କ ମତରେ, ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ ଉକ୍ତି ଓ ଯୁକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହା ଉଭୟରେ ଅଛି। ଯଦି କେହି କହନ୍ତି, “ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ସମତା ନଥିବାରୁ ସ୍ଥାପିତ ହୁଏନି,” ତେବେ ଏହା ଠିକ୍ ନୁହେଁ, କାରଣ ଜ୍ଞାନରେ ଯେପରି ଭିନ୍ନତା ଅଛି, ଏଠାରେ ମଧ୍ୟ ଅଛି। ଦୁଃଖିତ ମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେବେ ନାହିଁ, କାରଣ ତୁରନ୍ତ ପରେ ଭିନ୍ନତା ଦେଖାଯାଏ। ଯଦି କହାଯାଏ, “ଏହା ଅଧିପତ୍ୟ ଶକ୍ତି,” ତେବେ ଏହା ଠିକ୍ ନୁହେଁ, କାରଣ ଏହା ସ୍ୱଭାବଜାତ। ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଧିପତ୍ୟ ତାହାର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ଭବ, ଅନ୍ୟମାନେ ଏପରି ନୁହେଁ। ଯଦି ପ୍ରଶ୍ନ ହୁଏ, “ତେବେ ସବୁ କିଛି ମିଥ୍ୟା କାହିଁକି ନୁହେଁ?” ତେବେ ଉତ୍ତର ହେଉଛି, ବୁଦ୍ଧିର ଅନନ୍ତତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ଏହା ମିଥ୍ୟା ନୁହେଁ। ଅନ୍ୟ ସ୍ୱଭାବରୁ ଭିନ୍ନ ଥିବାରୁ, ଏଠି କୌଣସି ପରିବର୍ତ୍ତନ ହୁଏନାହିଁ, ଚେତନା ନିଜ ତତ୍ତ୍ୱରେ ଅବିଚଳିତ ରହେ। ଏହାର ଆଧାର ଘରର ଭିତି ଭଳି। ଏଠି ପରସ୍ପର ନିର୍ଭରତା ଦ୍ୱାରା ଉଭୟ ଅଛନ୍ତି। ଜ୍ଞାତା ଓ ଜ୍ଞେୟ ବ୍ୟତୀତ ତୃତୀୟ କିଛି ନାହିଁ। ସଂଯୋଗ ଓ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଏକତା ଦେଖାଯାଏ। ଏହାର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ଯାହା ଜଣାଯାଏ, ତାହା ମିଥ୍ୟା ନୁହେଁ। ଲୋକିକ ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଏହାର ପବିତ୍ରତା ଅନୁମାନ କରାଯାଏ। ସମ୍ମାନ, ଆଦର, ସ୍ନେହ, ଶତୃତ୍ୱ ନଥିବା, ସନ୍ଦେହ, କୀର୍ତ୍ତି, ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟର ଚିହ୍ନାଟ, ଭକ୍ତି, ଅର୍ପଣ ଓ ଏପରି ଅନେକ ଅବସ୍ଥା, ଏବଂ ବିପକ୍ଷ ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ, ସ୍ମୃତିରେ ପୁନଃପୁନଃ ଦେଖାଯାଏ; କିନ୍ତୁ ଦ୍ୱେଷ ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଏପରି ନୁହେଁ। ଅନ୍ୟ ଉଚ୍ଚାରଣର ଅବଶେଷ ଦ୍ୱାରା, ଏହି ପ୍ରକାଶ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ଏପରି ଘଟେ। ଯିଏ ଜନ୍ମ ଓ କର୍ମର ଜ୍ଞାତା, ‘ଅଜ’ ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ସୂଚିତ କରାଯାଏ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି କେବଳ ନିଜ ଶକ୍ତିରୁ ଉଦ୍ଭବିତ। କାରୁଣ୍ୟ ତାହାର ପ୍ରଧାନ ଗୁଣ। ଏହା ସଚେତନ, ଉପାଧିଗତ ପ୍ରକାଶମାନ ଉପାଧିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ନୁହେଁ। ଏବଂ ଜୁଆ ଓ ରାଜାଙ୍କ ସେବା ନିଷେଧ ଦ୍ୱାରା ଏହି କଥା ନିଶ୍ଚିତ। ଯଦି କହାଯାଏ ଯେ, “ଏହା ବାସୁଦେବ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି,” ତେବେ ଏହା କେବଳ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ। ପରିଚୟ ଦ୍ୱାରା ଏହା ଜଣାପଡ଼େ। ବୃଷ୍ଣିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏହା ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ଦ୍ୱାରା ଅଛି। ଏହିପରି, ସୁସ୍ଥିତ ଥିବାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏହା ଦେଖାଯାଏ। ପୂଜାର ଉପସମ୍ହାର ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ତି ସର୍ବୋଚ୍ଚର ଉପରେ ଉପାଧିକ ହୋଇଥାଏ, କାରଣ ଏହି ସବୁର କାରଣ ଏହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ। ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇଁ, ରାଗ ଓ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଉଲ୍ଲେଖ ସହିତ ଏହାର ସଂଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଏପରି ହୁଏ। ଅବଶିଷ୍ଟ ଉପାସ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟମ, ଏବଂ ପୂଜାର ଆରମ୍ଭରେ ତାଙ୍କର ଅଂଶିକ ଗୁଣ ଦେଖାଯାଏ। ଏହି ସବୁ ମଧ୍ୟରୁ, ପ୍ରାରମ୍ଭରେ ପବିତ୍ରତା ଉଦ୍ଭବିତ ହୁଏ। ଏମିତି, କିଛି ଲୋକ ଅଧିକ ଫଳ ମିଳିବାକୁ ମନେ କରନ୍ତି, କାରଣ ସେଠାରେ ଅଧିକ ସଂଯୋଗ ରହିଥାଏ।