शाण्डिल्यभक्तिसूत्रम्

शक्तित्वान्नानृतं वेद्यम्

त्याच्या सामर्थ्यामुळे जे ज्ञात होते ते खोटे नसते.

तत्परिशुद्धिश्च गम्या लोकवल्लिङ्गेभ्य:

त्याची शुद्धता जगातल्या चिन्हांवरून ओळखता येते.

सम्मानबहुमानप्रीतिविरहेतरविचिकित्सामहिमख्यातितदर्थप्राणस्थानतदीयतासर्वतद् भावा प्रातिकूल्यादीनि च स्मरणेभ्यो बाहुल्यात्

आदर, सन्मान, प्रेम, वैरभावाचा अभाव, शंका, कीर्ती, हेतूची जाणीव, भक्ती, अर्पण, आणि अशी सर्व स्थिती, तसेच विरोध इत्यादी, आठवणीत वारंवार येतात.

द्वेषादयस्तु नैवम्

पण द्वेष वगैरे गोष्टी मात्र अशा वारंवार आठवत नाहीत.

यद्वाक्यशेषात् प्रादुर्भावेष्वपि सा

वाक्याच्या उरलेल्या भागावरून, प्रकट झालेल्यांमध्येही हेच खरे आहे.

जन्मकर्मविदश्चाजन्मशब्दात्

जन्म आणि कर्म जाणणाऱ्याला 'अजन्म' या शब्दामुळे हे कळते.

तच्च दिव्यं स्वशक्तिमात्रोद्भवात्

आणि ते दिव्य आहे, कारण ते फक्त स्वतःच्या शक्तीने प्रकट होते.

मुख्यं तस्य हि कारुण्यम्

त्याची मुख्य खूण म्हणजे करुणा.

प्राणित्वान्न विभूतिषु

ते जिवंत असल्यामुळे, केवळ विभूतींमध्ये नाही.

द्यूतराजसेवयो: प्रतिषेधाच्च

जुगार आणि राजसेवा यांना मनाई असल्यामुळेही.

वासुदेवेऽपीति चेन्नाकरमात्रत्वात्

वसुदेवामध्ये आहे असे म्हटले तरी, ते केवळ कृत्यरहितपणामुळेच आहे.

प्रत्यभिज्ञानाच्च

ओळखीमुळेही तसे आहे.

वृष्णिषु श्रैष्ठ्येन तत्

वृष्णीमध्ये ते श्रेष्ठत्वामुळे आहे.

एवं प्रसिद्धेषु च

अशा प्रकारे, जे नीटपणे सिद्ध झाले आहेत त्यांच्यामध्ये,

भक्त्या भजनोपसंहाराद्गौण्या परायैतद्धेतुत्वात्

भक्ती ही पूजेच्या शेवटी येते, म्हणून ती गौण आहे; कारण तीच या सर्वांची मूळ कारण आहे.

रागार्थप्रकीर्त्तिसाहचर्याच्चेतरेषाम्

इतरांच्या बाबतीत, राग आणि हेतू यांचा उल्लेख असल्यामुळे तसे होते.

अन्तराले तु शेषा: स्युरुपास्यादौ च काण्डत्वात्

मात्र, उरलेले मधल्या टप्प्यातले असतात; आणि उपासनेच्या सुरुवातीला, ते अपूर्ण असतात.

ताभ्य: पावित्र्यमुपक्रमात्

त्यांच्यामुळे सुरुवातीलाच पवित्रता मिळते.

तासु प्रधानयोगात् फ़लाधिक्यमेके

त्यात मुख्यत्वाने जे जुळले आहे, त्यावरून काही जण अधिक फळ मिळते असे मानतात.

नाम्नेति जैमिनि: सम्भवात्

जैमिनी म्हणतो, 'असे नाही,' कारण ते शक्य आहे.

अत्राङ्गप्रयोगाणां यथाकालसम्भवो गृहादिवत्

इथे, अंगभूत कृती योग्य वेळी करता येतात, जसे घरगुती व्यवहारात असते.

ईश्वरतुष्टेरेकोऽपि बली

ईश्वराची कृपा मिळावी म्हणून एकच कृती जरी केली, तरी ती प्रभावी ठरते.

अबन्धोऽर्पणस्य मुखम्

अर्पण केल्याने बंधन येत नाही; ते एक प्रवेशद्वार आहे.

ध्याननियमस्तु दृष्टसौकर्यात्

ध्यानाचा नियम हा सोयीचा असल्यामुळे स्वीकारला जातो.

तद्यजि: पूजयामितरेषां नैवम्

त्या यज्ञासाठी पूजा आवश्यक आहे; इतरांसाठी तसे नाही.

पादोदकं तु पाद्यमव्याप्ते:

पाय धुण्याचे पाणी, जेव्हा ते पूर्णपणे वापरले नाही, तेव्हा तेच पाद्य म्हणून वापरता येते.

स्वयमर्पितं ग्राह्यमविशेषात्

स्वतः अर्पण केलेले कोणतेही, भेद न करता स्वीकारता येते.

निमित्तगुणाव्यपेक्षणादपरधेषु व्यवस्था

दोष घडल्यास, कारण आणि गुण लक्षात घेऊन निर्णय घेतला जातो.

पत्रादेर्दानमत्यथा हि वैशिष्ट्यम्

पान वगैरे देणे, जर ठरवलेले नसेल, तरी त्याला विशेष महत्त्व असते.