કથાના આરંભે, મહાન ઋષિઓએ વિષયના સંદર્ભને ધ્યાનમાં રાખીને ચર્ચા શરૂ કરી. તેઓ કહે છે કે જો કોઈ દૃશ્યના ફળ તરીકે તેને સમજવાનો પ્રયાસ કરે, તો એ યોગ્ય નથી, કારણ કે દૃષ્ટિ અને ફળ વચ્ચે એક અંતર છે. એ પછી, તેઓ કહે છે કે અમુક વસ્તુઓ સ્પષ્ટપણે જોવામાં આવે છે, અને એથી જ તે સમજાય છે. પણ ગોપીઓમાં એના અભાવને લીધે, એ વાત વધુ સ્પષ્ટ થાય છે. જો કોઈ કહે કે ભક્તિ દ્વારા જ્ઞાન પ્રાપ્ત થાય છે, તો પણ એ સંપૂર્ણ સાચું નથી, કારણ કે અહીં ઓળખાણની મદદ લેવી પડે છે. આ વાત અગાઉ પણ કહી હતી, અને આ રીતે અન્ય વિકલ્પ પણ આવરી લેવાયો છે. દેવતાઓ પ્રત્યેની ભક્તિ પણ સંગતિના કારણે જ થાય છે. યોગ બંને હેતુઓ માટે માન્ય છે, કેમ કે તેને એ રીતે માનવામાં આવે છે, જેમ પ્રારંભિક હવન સમાન છે. પણ દ્વિતીય ઉપાય દ્વારા, મનની એકાગ્રતામાં સિદ્ધિ પ્રાપ્ત થાય છે. જો કોઈ કહે કે આસક્તિ હોવાથી તેને ત્યાગવી જોઈએ, તો એવું નથી, કારણ કે એ સર્વોચ્ચ આધાર છે, સંગતિની જેમ. શબ્દોમાં જે શ્રેષ્ઠતાનું સૂચન થાય છે, એથી તે કર્મ, જ્ઞાન અને યોગમાં ભક્તિ કરતા વધુ ઊંચું છે. આ શ્રેષ્ઠતા શોધ અને નિશ્ચયથી પણ સ્થાપિત થાય છે. પણ શ્રદ્ધા એમાં વિશિષ્ટ નથી, કારણ કે એ સર્વત્ર સામાન્ય છે. અને એના તત્ત્વમાં અંતિમતા નથી. બ્રહ્મન વિષયક વિભાગ, ભક્તિમાં, માત્ર તેની મંજૂરી માટે છે, કારણ કે એ સર્વત્ર વ્યાપક છે. શુદ્ધતાથી ઉપજતી ક્રિયા અવરોધો દૂર કરવા જેવી છે, અને એના સહાયક ઉપાય પણ આવાં જ છે. કશ્યપ કહે છે કે એ સર્વોચ્ચત્વ ઈશ્વર શક્તિમાં છે, કારણ કે એ સર્વોપરી છે. બાદરાયણ કહે છે કે એ માત્ર આત્મામાં સર્વોચ્ચ છે. શાંડિલ્ય કહે છે કે એ બંનેમાં સર્વોચ્ચ છે, શાસ્ત્રોક્તિ અને યુક્તિના આધાર પર. જો કોઈ કહે કે અસમાનતાને લીધે એ સ્થાપિત નથી, તો એ યોગ્ય નથી, કારણ કે જ્ઞાનમાં પણ ભિન્નતા હોય છે. દુઃખી વ્યક્તિ પણ સર્વોચ્ચ નથી, કારણ કે તરત જ ભિન્નતા આવે છે. જો કોઈ કહે કે એ ઈશ્વર શક્તિ છે, તો પણ એ સાચું નથી, કારણ કે એ સ્વભાવથી જ છે. અવરોધરહિત સર્વોચ્ચ ઈશ્વરત્વ એના અસ્તિત્વથી જ શક્ય છે; બીજાઓ માટે એવું નથી. જો પૂછાય કે બધું અસત્ય કેમ નહીં, તો એ માટે જવાબ છે કે બુદ્ધિની અનંતતા હોવાથી એવું નથી. અન્ય સ્વભાવોથી ભિન્નતા હોવાથી, એમાં કોઈ પરિવર્તન થતું નથી; ચેતના પોતાનાં સ્વરૂપમાં અવિચલિત રહે છે. એનું આધાર ઘરનાં પાયાં જેવું છે. પરસ્પર આધારથી બંનેનું અસ્તિત્વ છે. જ્ઞાતા અને જ્ઞેય સિવાય ત્રીજું કંઈ નથી. એકતામાં પરિવર્તનથી એ સમજાય છે. એના શક્તિથી, જાણવામાં આવતું અસત્ય નથી. એની શુદ્ધતા જગતના સંકેતો પરથી અનુમાનવામાં આવે છે. માન, સન્માન, સ્નેહ, વિરોધનો અભાવ, શંકા, યશ, હેતુની ઓળખ, ભક્તિ, અર્પણ અને આવા બધા ભાવ, તેમજ વિરોધ વગેરે, સ્મરણમાં વારંવાર આવે છે. પણ દ્વેષ અને તેના જેવા ભાવ વારંવાર આવતાં નથી. શેષ ઉક્તિ પરથી, પ્રકાશનમાં પણ એ જ રીતે છે. જન્મ અને ક્રિયાના જ્ઞાતા માટે 'અજન્મા' શબ્દનો ઉપયોગ થાય છે. એ દિવ્ય છે, પોતાની શક્તિથી જ પ્રગટ થાય છે. કરુણા એનો મુખ્ય ગુણ છે. કારણ કે એ જીવંત છે, પ્રગટ સ્વરૂપોમાં નથી. આ રીતે, આ મહાન તત્વની મહિમા અને ભક્તિનો માર્ગ ઋષિઓએ સંક્ષિપ્ત પણ સ્પષ્ટ રીતે વર્ણવ્યો.