நாரதபக்திஸூத்ரம்

ஸா த்வஸ்மிந் பரமப்ரேமரூபா

அது இங்கு பரமமான அன்பாகும்.

அம்ரு'தஸ்வரூபா ச

அது மரணமற்ற தன்மை உடையதாகும்.

யல்லப்த்வா புமாந்ஸித்தோ பவத்யம்ரு'தோ பவதி த்ரு'ப்தோ பவதி

அதை அடைந்தவுடன் மனிதன் முழுமையாக நிறைவு பெறுகிறான், மரணமற்றவனாகிறான், திருப்தியடைகிறான்.

யத்ப்ராப்ய நா கிஞ்சித்வாஞ்சதி ந ஶோசதி ந த்வேஷ்டி ந ரமதே நோத்ஸாஹீ பவதி

அதை பெற்றவுடன், எதையும் விரும்புவதில்லை, துக்கப்படுவதில்லை, வெறுப்பதில்லை, மகிழ்வதில்லை, மனம் சோர்வதில்லை.

யஜ்ஜ்ஞாத்வா மத்தோ பவதி ஸ்தப்தோ பவத்யாத்மாராமோ பவதி

அதை அறிந்தவுடன், ஆனந்தத்தில் மூழ்குகிறான், நிலைத்த மனம் பெறுகிறான், தன்னுள் மகிழ்கிறான்.

ஸா ந காமயமாநா நிரோதரூபத்வாத்

அது எதையும் விரும்புவதில்லை, ஏனெனில் அது அடக்கத்தின் இயல்புடையது.

நிரோதஸ்து லோகவேதவ்யாபாரந்யாஸஃ

அடக்கம் என்பது உலகியலானதும் வேதசாச்சாரமானதும் செயல்களை விட்டுவிடுதலாகும்.

தஸ்மிந்நநந்யதா தத்விரோதிஷூதாஸீநதா ச

அதில், முழுமையான ஒருமைப்பாடு உண்டு; அதற்கு எதிரானவற்றில் மனம் செல்லாமல் இருப்பதும் உண்டு.

அந்யாஶ்ரயாணாம் த்யாகோऽநந்யதா

பிற ஆதாரங்களை விட்டு விடுவதே ஒருமைப்பாடு.

லோகவேதேஷு ததநுகூலாசரணம் தத்விரோதிஷூதாஸீநதா ச

உலகியலும் வேதசாச்சாரமும் செயல்களில் அதற்கேற்றபடி நடப்பதும், அதற்கு எதிரானவற்றில் மனம் செல்லாமல் இருப்பதும் வேண்டும்.

பவது நிஶ்சயதாட்யாதூர்த்வம் ஶாஸ்த்ரரக்ஷணம்

உறுதியான நம்பிக்கையால் இனிமேல் சாஸ்திரங்களை பாதுகாப்பது வேண்டும்.

அந்யதா பாதித்யஶங்கயா

இல்லையெனில் வீழ்ச்சி ஏற்படும் என்ற பயம் உண்டு.

லோகோऽபி தாவதேவ போஜநாதிவ்யாபாரஸ்த்வாஶரீரதாரணாவதி

உலகியலான செயல்கள், உணவு போன்றவை, உடலை காக்கவே செய்யப்படுகின்றன.

தல்லக்ஷணாநி வாச்யந்தே நாநாமதபேதாத

அதன் இலக்கணங்கள் பல்வேறு சமயக் கோட்பாடுகளின்படி கூறப்படுகின்றன.

பூஜாதிஷ்வநுராக இதி பாராஶர்யஃ

பாராசர்யர் கூறுகிறார்: பூஜை போன்ற செயல்களில் பற்றுதல்.

கதாதிஷ்விதி கர்கஃ

கர்கர் கூறுகிறார்: கதைகள் கூறுதல் போன்ற செயல்களில்.

ஆத்மரத்யவிரோதேநேதி ஶாண்டில்யஃ

சாண்டில்யர் கூறுகிறார்: ஆன்மாவில் மகிழ்வதை எதிர்க்காத அளவில்.

நாரதஸ்து ததர்பிதாகிலாசாரதா தத்விஸ்மரணே பரமவ்யாகுலதேதி

நாரதர் கூறுகிறார்: எல்லா செயல்களையும் அதற்காக அர்ப்பணிப்பதும், அதை மறந்தால் மிகுந்த மனவேதனை அடைவதும்.

அஸ்த்யேவமேவம்

ஆம், அது உண்மைதான்.

யதா வ்ரஜகோபிகாநாம்

விரஜாவின் ஆயர்பெண்களில் போலவே,

தத்ராபி ந மாஹாத்ம்யஜ்ஞாநவிஸ்ம்ரு'த்யபவாதஃ

அங்கேயும், பெருமையை அறிதலை மறந்துவிடும் குறை இல்லை.

தத்விஹீநம் ஜாராணாமிவ

அது இல்லாமல் இருந்தால், அது வேறு ஆட்கள் போலக் கள்ளக்காதலாகும்.

நாஸ்த்யேவ தஸ்மிம்ஸ்தத்ஸுகஸுகித்வம்

அதில் எவ்வித மகிழ்ச்சியும் இல்லை; மற்றவரின் மகிழ்ச்சியிலும் ஆனந்தம் இல்லை.

ஸா து கர்மஜ்ஞாநயோகேப்யோऽப்யதிகதரா

ஆனால் அது, கர்மம், ஞானம், யோகம் என்பவற்றை விட மேலானது.

பலரூபத்வாத

ஏனென்றால் அது பலனாகும் தன்மை கொண்டது.

ஈஶ்வரஸ்யாப்யபிமாநத்வேஷித்வாத்தைந்யப்ரியத்வாச்ச

ஈஸ்வரருக்கும், பெருமை பெருக்குவது விரும்பத்தக்கது அல்ல; தாழ்மையே அவருக்கு பிடித்தது.

தஸ்யா ஜ்ஞாநமேவ ஸாதநமித்யேகே

அதற்கான வழி ஞானமே என்று சிலர் கூறுகிறார்கள்.

அந்யோऽந்யாஶ்ரயத்வமித்யந்யே

மற்றவர்கள், இது இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் சார்ந்திருப்பதாகும் என்கிறார்கள்.

ஸ்வயம் பலரூபதேதி ப்ரஹ்மகுமாரஃ

பிரம்மகுமாரர் சொல்கிறார்: அது தானாகவே பலனாகும் தன்மை உடையது.