நாரதபக்திஸூத்ரம்

सा त्वस्मिन् परमप्रेमरूपा

அது இங்கு பரமமான அன்பாகும்.

अमृतस्वरूपा च

அது மரணமற்ற தன்மை உடையதாகும்.

यल्लब्ध्वा पुमान्सिद्धो भवत्यमृतो भवति तृप्तो भवति

அதை அடைந்தவுடன் மனிதன் முழுமையாக நிறைவு பெறுகிறான், மரணமற்றவனாகிறான், திருப்தியடைகிறான்.

यत्प्राप्य ना किञ्चिद्वाञ्छति न शोचति न द्वेष्टि न रमते नोत्साही भवति

அதை பெற்றவுடன், எதையும் விரும்புவதில்லை, துக்கப்படுவதில்லை, வெறுப்பதில்லை, மகிழ்வதில்லை, மனம் சோர்வதில்லை.

यज्ज्ञात्वा मत्तो भवति स्तब्धो भवत्यात्मारामो भवति

அதை அறிந்தவுடன், ஆனந்தத்தில் மூழ்குகிறான், நிலைத்த மனம் பெறுகிறான், தன்னுள் மகிழ்கிறான்.

सा न कामयमाना निरोधरूपत्वात्

அது எதையும் விரும்புவதில்லை, ஏனெனில் அது அடக்கத்தின் இயல்புடையது.

निरोधस्तु लोकवेदव्यापारन्यासः

அடக்கம் என்பது உலகியலானதும் வேதசாச்சாரமானதும் செயல்களை விட்டுவிடுதலாகும்.

तस्मिन्ननन्यता तद्विरोधिषूदासीनता च

அதில், முழுமையான ஒருமைப்பாடு உண்டு; அதற்கு எதிரானவற்றில் மனம் செல்லாமல் இருப்பதும் உண்டு.

अन्याश्रयाणां त्यागोऽनन्यता

பிற ஆதாரங்களை விட்டு விடுவதே ஒருமைப்பாடு.

लोकवेदेषु तदनुकूलाचरणं तद्विरोधिषूदासीनता च

உலகியலும் வேதசாச்சாரமும் செயல்களில் அதற்கேற்றபடி நடப்பதும், அதற்கு எதிரானவற்றில் மனம் செல்லாமல் இருப்பதும் வேண்டும்.

भवतु निश्चयदाढ्यादूर्ध्वं शास्त्ररक्षणम्

உறுதியான நம்பிக்கையால் இனிமேல் சாஸ்திரங்களை பாதுகாப்பது வேண்டும்.

अन्यथा पातित्यशङ्कया

இல்லையெனில் வீழ்ச்சி ஏற்படும் என்ற பயம் உண்டு.

लोकोऽपि तावदेव भोजनादिव्यापारस्त्वाशरीरधारणावधि

உலகியலான செயல்கள், உணவு போன்றவை, உடலை காக்கவே செய்யப்படுகின்றன.

तल्लक्षणानि वाच्यन्ते नानामतभेदात

அதன் இலக்கணங்கள் பல்வேறு சமயக் கோட்பாடுகளின்படி கூறப்படுகின்றன.

पूजादिष्वनुराग इति पाराशर्यः

பாராசர்யர் கூறுகிறார்: பூஜை போன்ற செயல்களில் பற்றுதல்.

कथादिष्विति गर्गः

கர்கர் கூறுகிறார்: கதைகள் கூறுதல் போன்ற செயல்களில்.

आत्मरत्यविरोधेनेति शाण्डिल्यः

சாண்டில்யர் கூறுகிறார்: ஆன்மாவில் மகிழ்வதை எதிர்க்காத அளவில்.

नारदस्तु तदर्पिताखिलाचारता तद्विस्मरणे परमव्याकुलतेति

நாரதர் கூறுகிறார்: எல்லா செயல்களையும் அதற்காக அர்ப்பணிப்பதும், அதை மறந்தால் மிகுந்த மனவேதனை அடைவதும்.

अस्त्येवमेवम्

ஆம், அது உண்மைதான்.

यथा व्रजगोपिकानाम्

விரஜாவின் ஆயர்பெண்களில் போலவே,

तत्रापि न माहात्म्यज्ञानविस्मृत्यपवादः

அங்கேயும், பெருமையை அறிதலை மறந்துவிடும் குறை இல்லை.

तद्विहीनं जाराणामिव

அது இல்லாமல் இருந்தால், அது வேறு ஆட்கள் போலக் கள்ளக்காதலாகும்.

नास्त्येव तस्मिंस्तत्सुखसुखित्वम्

அதில் எவ்வித மகிழ்ச்சியும் இல்லை; மற்றவரின் மகிழ்ச்சியிலும் ஆனந்தம் இல்லை.

सा तु कर्मज्ञानयोगेभ्योऽप्यधिकतरा

ஆனால் அது, கர்மம், ஞானம், யோகம் என்பவற்றை விட மேலானது.

फलरूपत्वात

ஏனென்றால் அது பலனாகும் தன்மை கொண்டது.

ईश्वरस्याप्यभिमानद्वेषित्वाद्दैन्यप्रियत्वाच्च

ஈஸ்வரருக்கும், பெருமை பெருக்குவது விரும்பத்தக்கது அல்ல; தாழ்மையே அவருக்கு பிடித்தது.

तस्या ज्ञानमेव साधनमित्येके

அதற்கான வழி ஞானமே என்று சிலர் கூறுகிறார்கள்.

अन्योऽन्याश्रयत्वमित्यन्ये

மற்றவர்கள், இது இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் சார்ந்திருப்பதாகும் என்கிறார்கள்.

स्वयं फलरूपतेति ब्रह्मकुमारः

பிரம்மகுமாரர் சொல்கிறார்: அது தானாகவே பலனாகும் தன்மை உடையது.