நாரதபக்திஸூத்ரம்

இந்த பக்தியின் இயற்கை என்பது வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாத அன்பாகும். அது வாய்முடியவரின் ருசியை அனுபவிப்பது போல, வெளிப்படாத, தனிப்பட்ட அனுபவம். இந்த அன்பு, தகுதியான பாத்திரங்களுக்கு எங்கோ வெளிப்படுகிறது. அது குணங்களற்றது, ஆசைகளற்றது, ஒவ்வொரு கணத்திலும் வளர்ந்து கொண்டே இருக்கும், இடையறாதது, மிக நுண்ணியமானது, அனுபவத்தின் இயற்கையில்தான் உள்ளது. இதனை அடைந்தவுடன், அந்த நபர் அனைத்திலும் அதையே காண்கிறார், அதையே கேட்கிறார், அதையே பேசுகிறார், அதையே சிந்திக்கிறார். பக்தியின் இரண்டாம் நிலை, குணங்களில் அல்லது துன்பங்களில் ஏற்படும் வேறுபாடுகளால் மூன்று வகையாகும். ஒவ்வொரு நிலையும் முந்தையதை விட சிறந்தது. மற்ற விஷயங்களுடன் ஒப்பிடும்போது, பக்தி எளிதாக கிடைக்கக்கூடியது. ஏனெனில், அது வேறு எந்த அறிவு முறையையும் சார்ந்தது அல்ல; அது தானே அறிவு பெறும் வழி. அது அமைதி மற்றும் பரம ஆனந்தத்தின் இயற்கையில்தான் உள்ளது. உலகியலான இழப்புகள் ஏற்படும் போது கவலைப்பட வேண்டிய அவசியம் இல்லை, ஏனெனில் தன் ஆத்மா, உலகம், மற்றும் வேதங்கள் அனைத்தும் இறைவனுக்குப் அர்ப்பணிக்கப்பட்டுள்ளன. அந்த பக்தியை அடைந்த பிறகும், உலகியலான செயல்களை விட்டு விட வேண்டியதில்லை; அதன் பயனை மட்டும் விட்டு விட வேண்டும், பக்தியை பெறும் வழிகள் தொடர வேண்டும். பெண்கள், செல்வம், நாத்திகர்கள், அல்லது பகைவர்கள் பற்றிய நடத்தை கேட்க கூடாது. அகந்தை, பொய்மை போன்றவற்றை விட்டு விட வேண்டும். அனைத்து செயல்களையும் இறைவனுக்குப் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; ஆசை, கோபம், அகந்தை போன்றவை எல்லாம் இறைவனுக்கே செலுத்தப்பட வேண்டும். அன்பு என்பது தொடர்ந்த சேவை, தொடர்ந்த பூஜை, மூன்று வகை பக்தி கரைந்த பிறகு, அன்பையே மட்டும் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். மிகச் சிறந்த பக்தர்கள் ஒருமனதாக இருப்பவர்கள். அவர்கள் ஒருவருடன் ஒருவர் பேசும்போது, குரல் சிரமமாகிறது, உடல் புலர்ச்சி கொண்டது, கண்களில் கண்ணீர் வருகிறது; அவர்கள் தங்கள் குடும்பத்தையும் பூமியையும் தூய்மைப்படுத்துகிறார்கள். அவர்கள் தலங்களை புனிதமாக்குகிறார்கள், செயல்களை சீர்மையாக்கிறார்கள், வேதங்களை உண்மையாக்கிறார்கள். பித்ருகள் மகிழ்கிறார்கள், தேவர்கள் நடனமாடுகிறார்கள், பூமி பாதுகாப்படைகிறது. அவர்களில் ஜாதி, கல்வி, தோற்றம், குடும்பம், செல்வம், செயல்கள் என எந்த வேறுபாடும் இல்லை; ஏனெனில் அவர்கள் இறைவனுக்கே சொந்தமானவர்கள். விவாதங்களை நம்பக்கூடாது; ஏனெனில் அவை மிக அதிகம், திறந்தும், நிர்ணயிக்கப்பட்ட நியமங்கள் இல்லாதவையும். பக்தி பற்றிய வேதங்களை சிந்திக்க வேண்டும், அவை காட்டும் செயல்களைச் செய்ய வேண்டும். இன்பம், துன்பம், ஆசை, லாபம் ஆகியவை விட்டு, காத்திருக்கும்போது கூட, ஒரு கணம் கூட வீணாக விடக்கூடாது. அஹிம்சை, சத்தியம், தூய்மை, கருணை, நம்பிக்கை போன்ற நல்ல பண்புகளை எல்லாம் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். எல்லா நேரமும், முழு மனதுடன், கவலை இல்லாமல், இறைவனையே மட்டும் பூஜிக்க வேண்டும். அவர் புகழப்படும்போது, அவர் விரைவில் தோன்றுகிறார், பக்தர்களுக்கு தன் இருப்பை அனுபவிக்கச் செய்கிறார். மூன்று வகை உண்மைகளில், பக்திதான் உயர்ந்தது—பக்திதான் உயர்ந்தது. அது இறைவனின் மகிமையில் பற்றுதல், அவரது ரூபத்தில் பற்றுதல், பூஜையில் பற்றுதல், நினைவில் பற்றுதல், சேவையில் பற்றுதல், நட்பில் பற்றுதல், பெற்றோர்கள் போல அன்பில் பற்றுதல், காதலின் பற்றுதல், முழுமையான அர்ப்பணிப்பு, லயத்தில் பற்றுதல், பரம பிரிவில் பற்றுதல் என, ஒன்றாக இருப்பினும், பதினொன்று வகைகளாக விரிகிறது. இவ்வாறு, பொதுமக்கள் கருத்தை பயப்படாமல், ஒருமனதாக, பக்தி ஆசார்யர்கள்—குமாரர், வியாசர், சுகர், சாண்டில்யர், கார்கர், விஷ்ணு, கௌண்டில்யர், சேஷா, உத்தவா, அருணி, பாலி, ஹனுமான், விபீஷணர் மற்றும் பலர்—இதை அறிவுறுத்துகிறார்கள். இந்த நாரதர் சொன்ன புனித உபதேசத்தை நம்பி, நம்பிக்கையுடன் இருப்பவர் பக்தி பெறுகிறார்கள்; அவர்கள் அருமையான இறைவனை அடைகிறார்கள்—அருமையான இறைவனை அடைகிறார்கள், நிச்சயமாக.