நாரதபக்திஸூத்ரம்

அவர்களில், அதாவது அந்த மகான்கள் உள்ள இடத்தில், எந்த வகையான பிரிவும் இல்லை. ஒருமித்த மனதுடன், அவர்கள் ஒரே குறிக்கோளைக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அதையே நாட வேண்டும், அதையே நாட வேண்டும் என்று சாஸ்திரம் கூறுகிறது. தகுதியற்றவர்களுடன் தொடர்பு கொள்ளும் பழக்கத்தை எல்லா வகையிலும் விட்டு விட வேண்டும். ஏனெனில், அந்த தொடர்பு ஆசை, கோபம், மயக்கம், நினைவிழப்பு, புத்தி அழிவு, மற்றும் எல்லாவற்றையும் கெடுக்கும். இவை முதலில் சிறிய அலைப்பாய்ச்சல் போல இருந்தாலும், தொடர்பால் பெரும் கடலாக மாறிவிடும். மாயையை கடந்தவர் யார்? அவர் தான், தொடர்புகளை விட்டு, பெரியவர்களை சேவித்து, பொருளாசையை விடும் ஒருவர். மேலும், தனிமையான இடங்களை நாடி, உலக பிணைப்பை அடிப்படையில் நீக்கி, மூன்று குணங்களிலிருந்து விடுபட்டு, லாபம் மற்றும் பாதுகாப்பு பற்றிய கவலைகளை விட்டவர். அவர், செயல்களின் பலனை விட்டு, செயல்களையும் விட்டால், இருவகை உணர்வுகளிலிருந்து விடுபடுவார். அவர், வேதங்களையும் விட்டு, இடையறாத, தூய காதலையே அடைவார். அவர், தானும் கடந்துவிடுகிறார்; மற்றவர்களையும் கடத்துகிறார். அந்த காதல் கூற முடியாதது; அது உணர்வின் இயல்பு. அது, பேச முடியாதவரின் ருசியைப் போல, சொல்வதற்கு இயலாதது. அந்த காதல், எங்கோ ஒரு தகுதியான பாத்திரத்தில் தானாக வெளிப்படுகிறது. அது, குணங்கள் இல்லாதது, ஆசை இல்லாதது, ஒவ்வொரு கணமும் வளர்கிறது, இடையறாதது, மிக நுண்ணதானது, அனுபவத்தின் இயல்பு கொண்டது. அதை அடைந்தவுடன், ஒருவன் அதையே காண்கிறான், அதையே கேட்கிறான், அதையே பேசுகிறான், அதையே நினைக்கிறான். பக்தியின் இரண்டாம் நிலை மூன்று வகைகள் கொண்டது; குணங்களின் வேறுபாடு அல்லது துன்பம் போன்ற வேறுபாடுகளால். ஒவ்வொரு நிலையும் முன் நிலையை விட சிறந்தது. மற்றவற்றை விட பக்தி எளிதாக பெறப்படுகிறது. ஏனெனில், அது வேறு எந்த அறிவு முறையையும் சாரவில்லை; அது தானே அறிவு முறையாகும். அது அமைதி மற்றும் பரம ஆனந்தத்தின் இயல்பாகும். உலகில் இழப்பு ஏற்பட்டாலும், கவலைப்பட வேண்டாம்; ஏனெனில், தன் ஆத்மா, உலகம், சாஸ்திரம் அனைத்தும் இறைவனுக்கே அர்ப்பணிக்கப்பட்டது. அந்த பக்தியை அடைந்தபோதும், உலக வாழ்க்கையை விட்டுவிட வேண்டியதில்லை; செயல்களின் பலனை மட்டும் விட்டு, பக்தியை வளர்க்கும் முறைகளை தொடர்ந்து செய்ய வேண்டும். பெண்கள், செல்வம், நாத்திகர்கள், எதிரிகள் ஆகியோரின் நடத்தையை கேட்கக்கூடாது. பெருமை, பொய், மற்றும் அவ்வாறானவற்றை விட்டு விட வேண்டும். எல்லா செயல்களையும் அவனை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; ஆசை, கோபம், பெருமை ஆகிய உணர்வுகளும் அவனை நோக்கி மட்டுமே செலுத்த வேண்டும். காதலை, இடையறாத சேவை மற்றும் இடையறாத பூஜையாக, மூன்று வகை பிணைப்புகள் கலைந்த பிறகு, ஒரே காதலாகவே செய்து வர வேண்டும். மிக சிறந்த பக்தர்கள் ஒருமித்த மனதுடன் இருப்பவர்கள். அவர்கள் ஒருவரோடு ஒருவர் பேசும் போது, குரல் சிரமமாகிறது, உடம்பில் ரோமம் எழுகிறது, கண்ணில் கண்ணீர் வரும்; அவர்கள் தங்கள் குடும்பத்தையும் பூமியையும் தூய்மைப்படுத்துகிறார்கள். அவர்கள் தலங்களை புனிதமாக்குகிறார்கள், செயல்களை நற்குணமாக்குகிறார்கள், சாஸ்திரங்களை உண்மையாக்குகிறார்கள். பிதாக்கள் மகிழ்கிறார்கள், தேவர்கள் நடனமாடுகிறார்கள், இந்த பூமி பாதுகாப்பு பெறுகிறது. அவர்களில், ஜாதி, கல்வி, தோற்றம், குடும்பம், செல்வம், செயல்கள் என்ற எந்த வேறுபாடும் இல்லை. ஏனெனில், அவர்கள் அவனுக்கே சொந்தமானவர்கள். வாதத்தை நம்பக் கூடாது; ஏனெனில், அது மிகுதியாகவும், திறந்ததாகவும், நிர்ணய விதிகள் இல்லாததாகவும் உள்ளது. பக்தி சம்பந்தப்பட்ட சாஸ்திரங்களை சிந்திக்க வேண்டும்; அவற்றின் அர்த்தத்தை வெளிப்படுத்தும் செயல்களை செய்ய வேண்டும். சுகம், துன்பம், ஆசை, லாபம் ஆகியவற்றை விட்டுவிட்டு, வெறும் காத்திருக்கும்போதும், ஒரு நிமிஷம் கூட வீணாக்கக் கூடாது. அஹிம்சை, சத்தியம், தூய்மை, கருணை, நம்பிக்கை போன்ற நற்குணங்களை எப்போதும் காக்க வேண்டும். எல்லா நேரமும், முழு மனதுடன், கவலை இல்லாமல், இறைவனை மட்டுமே பூஜிக்க வேண்டும். அவர் புகழப்படும்போது, அவர் விரைவாக வந்து, தனது பக்தர்களுக்கு தன் அனுபவத்தை வழங்குகிறார். மூன்று வகையான சத்தியங்களில், பக்தியே உயர்ந்தது; பக்தியே உயர்ந்தது.