நாரதபக்திஸூத்ரம்

அரண்மனையில் உணவு உண்ணும் போதும், இதர நிகழ்வுகளிலும், நாம் காண்பது ஒரே மாதிரி அனுபவம் தான். ஆனால், இதனால் அரசனின் திருப்தியும், பசியும் தணியும் என்பது இல்லை. ஆதலால், முக்தியை நாடும்வர்கள், உண்மையில் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியது ஒன்றே உள்ளது. ஆசிரியர்கள், அதன் வழிகளைக் கீதமாக பாடுகின்றனர். அந்த வழி என்பது, இன்பப் பொருள்களையும், பற்றினையும் முழுமையாகத் துறப்பது தான். தொடர்ந்து, இடையறாத பக்தி மூலம், அந்த நிலையை அடைய முடியும். உலகிலும், பகவான் அருளின் குணங்களை கேட்டும், பாடியும், அந்த நிலை அடைய முடியும். அதிகம், அந்த நிலை, உயர்ந்தோர் அருளால், அல்லது பகவான் அருளின் சிறு பங்கினால் மட்டுமே அடையப்படுகிறது. உயர்ந்தோர் அருகில் இருப்பது அரிது, கடினம், ஆனால் நிச்சயமாக பயனைத் தரும். அவர்களது அருளால் மட்டுமே அந்த வாய்ப்பு கிடைக்கும். அவர்களில், அந்த மகான்களில், எந்த விதமான பிரிவும் இல்லை. அதை மட்டும் நாட வேண்டும், அதை மட்டும் நாட வேண்டும் என்று சொல்லப்படுகிறது. தகுதியற்றவர்களுடன் சேர்க்கையை எல்லா வகையிலும் விட்டு விட வேண்டும். ஏனெனில், அது ஆசை, கோபம், மயக்கம், நினைவிழப்பு, புத்தி அழிவு, அனைத்தையும் அழிவுக்கு கொண்டுபோகும். இவை, ஆரம்பத்தில் சிறிய அலைகள் போல் இருந்தாலும், சேர்க்கையின் காரணமாக பெரும் கடல் போல் ஆகிவிடும். யார் மாயையை தாண்டுகிறார்கள்? அவர் தான், சேர்க்கையை விட்டு, மகான்களை சேவித்து, பொருள் பற்றிலிருந்து விடுபட்டவர். அவர் தான், தனிமையான இடங்களை நாடி, உலக பந்தங்களை முற்றிலும் அகற்றி, மூன்று குணங்களிலிருந்து விடுபட்டு, லாபம், பாதுகாப்பு பற்றிய கவலையை விட்டு விடுபட்டவர். அவர் தான், செயல்களின் பலனைத் துறந்து, செயல்களையும் விட்டு, இருமைத் தன்மையிலிருந்து விடுபட்டவர். வேதங்களையும் துறந்தவர், இடையறாத, தூய காதலை மட்டும் அடைகிறார். அவர் தாண்டுகிறார், அவர் மற்றவர்களையும் தாண்டச் செய்கிறார். அதன் இயல்பு, விவரிக்க முடியாத காதல். அது, வாய்மை இல்லாதவர் அனுபவிக்கும் சுவை போல. அது, எங்கேயோ, தகுதியுடைய பாத்திரத்திற்கு தான் வெளிப்படும். அது, குணம் இல்லாதது, ஆசை இல்லாதது, ஒவ்வொரு கணமும் வளர்கிறது, இடையறாதது, நுண்ணதிலும் நுண்ணம், அனுபவத்தின் இயல்பாகும். அதை அடைந்தவர், அதையே பார்க்கிறார், அதையே கேட்கிறார், அதையே பேசுகிறார், அதையே சிந்திக்கிறார். இரண்டாம் வகை பக்தி, குண வேறுபாடு, துன்பம் போன்ற வேறுபாடுகளால் மூன்று வகையாகும். ஒவ்வொரு முறையும், முன்னையதை விட மேலானது. மற்றவற்றுடன் ஒப்பிடும்போது, பக்தி எளிதாக அடையப்படுகிறது. ஏனெனில், அது வேறு அறிவு முறைகளில் சார்ந்தது இல்லை; அது தானே அறிவு முறையாகும். அது அமைதி, பரமானந்தம் ஆகிய இயல்பில் உள்ளது. உலகில் இழப்பு நேர்ந்தாலும், கவலைப்பட வேண்டியதில்லை; ஏனெனில், தன் ஆத்மா, உலகம், வேதம் எல்லாம் பகவானுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டிருக்கிறது. அந்த பக்தியை அடைந்த பிறகும், உலக சடங்குகளை விட்டு விட வேண்டியதில்லை; ஆனால், அதன் பலனை மட்டும் துறக்க வேண்டும், பக்தி வழிகளை மட்டும் செய்ய வேண்டும். பெண்கள், செல்வம், நாத்திகர்கள், எதிரிகள் ஆகியோரின் நடத்தையை கேட்க கூடாது. அகந்தை, பொய்மை போன்றவற்றையும் விட்டு விட வேண்டும். எல்லா செயல்களையும் அவனுக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; ஆசை, கோபம், அகந்தை போன்றவை அவனை நோக்கி மட்டும் இருக்க வேண்டும். காதலை, இடையறாத சேவை, இடையறாத பூஜை, காதலாகவே செய்ய வேண்டும்; மூன்று வகைகளை முற்றிலும் கலைத்த பிறகு, காதல் மட்டுமே செய்ய வேண்டும். மிக உயர்ந்த பக்தர்கள், ஒருமனதாக இருப்பவர்கள். அவர்கள், ஒருவருடன் ஒருவர் பேசும் போது, குரல் தடுக்கிறது, உடல் புலர்ச்சி, கண்களில் கண்ணீர்; அவர்கள் தங்கள் குடும்பத்தையும், பூமியையும் தூய்மைப்படுத்துகிறார்கள். அவர்கள், தலங்களை புனிதமாக்குகிறார்கள், செயல்களை நற்கர்மமாக்குகிறார்கள், வேதங்களை உண்மையாக்குகிறார்கள். பிதாக்கள் மகிழ்கிறார்கள், தேவர்கள் ஆடுகிறார்கள், இந்த பூமி பாதுகாப்பு பெறுகிறது.