नारदभक्तिसूत्रम्

न तेन राजपरितोषः, क्षुधशान्तिर्वा

तस्मात्सैव ग्राह्या मुमुक्षुभिः

तस्याः साधनानि गायन्त्याचार्याः

तत्तु विषयत्यागात्सङ्गत्यागाच्च

अव्यावृत्तभजनात्१२

लोकेऽपि भगवद्गुणश्रवणकीर्तनात

मुख्यतस्तु महत्कृपयैव भगवत्कृपालेशाद्वा

महत्सङ्गस्तु दुर्लभोऽगम्योऽमोघश्च

लभ्यतेऽपि तत्कृपयैव

तस्मिंस्तज्जने भेदाभावात

तदेव साध्यतां तदेव साध्यताम्

दुःसङ्गः सर्वथैव त्याज्यः

कामक्रोधमोहस्मृतिभ्रंशबुद्दिनाशसर्वनाशकारणत्वात

तरङ्गायिता अपीमे सङ्गात्समुद्रायन्ति

कस्तरति कस्तरति मायां यः सङ्गं त्यजति यो महानुभावं सेवते निर्ममो भवति

यो विविक्तस्थानं सेवते, यो लोकबन्धमुन्मूलयति निस्त्रैगुण्यो भवति, यो योगक्षेमं त्यजति

यः कर्मफलं त्यजति, कर्माणि संन्यस्यति ततो निर्द्वन्द्वो भवति

यो वेदानपि सन्न्यस्यति, केवलमविच्छिन्नानुरागं लभते

स तरति स तरति लोकांस्तारयति

अनिर्वचनीयं प्रेमस्वरूपम्

मूकास्वादनवत

प्रकाशयते क्वापि पात्रे

गुणरहितं कामनारहितं प्रतिक्षणवर्धमानमविच्छिन्नं सूक्ष्मतरमनुभवरूपम्

तत्प्राप्य तदेवावलोकयति, तदेव शृनोति, तदेव भाषयति, तदेव चिन्तयति

गौणी त्रिधा गुणभेदादार्तादिभेदाद्वा

उत्तरस्मादुत्तरस्मात्पूर्वपूर्वा श्रेयाय भवति

अन्यस्मात्सौलभ्यं भक्तौ

प्रमाणान्त्रस्यानपेक्षत्वात्स्वयं प्रमाणत्वात

शान्तिरूपात्परमानन्दरूपाच्च