नारदभक्तिसूत्रम्

तत्रापि न माहात्म्यज्ञानविस्मृत्यपवादः

तद्विहीनं जाराणामिव

नास्त्येव तस्मिंस्तत्सुखसुखित्वम्

सा तु कर्मज्ञानयोगेभ्योऽप्यधिकतरा

फलरूपत्वात

ईश्वरस्याप्यभिमानद्वेषित्वाद्दैन्यप्रियत्वाच्च

तस्या ज्ञानमेव साधनमित्येके

अन्योऽन्याश्रयत्वमित्यन्ये

स्वयं फलरूपतेति ब्रह्मकुमारः

राजगृहभोजनादिषु तथैव दृष्टत्वात

न तेन राजपरितोषः, क्षुधशान्तिर्वा

तस्मात्सैव ग्राह्या मुमुक्षुभिः

तस्याः साधनानि गायन्त्याचार्याः

तत्तु विषयत्यागात्सङ्गत्यागाच्च

अव्यावृत्तभजनात्१२

लोकेऽपि भगवद्गुणश्रवणकीर्तनात

मुख्यतस्तु महत्कृपयैव भगवत्कृपालेशाद्वा

महत्सङ्गस्तु दुर्लभोऽगम्योऽमोघश्च

लभ्यतेऽपि तत्कृपयैव

तस्मिंस्तज्जने भेदाभावात

तदेव साध्यतां तदेव साध्यताम्

दुःसङ्गः सर्वथैव त्याज्यः

कामक्रोधमोहस्मृतिभ्रंशबुद्दिनाशसर्वनाशकारणत्वात

तरङ्गायिता अपीमे सङ्गात्समुद्रायन्ति

कस्तरति कस्तरति मायां यः सङ्गं त्यजति यो महानुभावं सेवते निर्ममो भवति

यो विविक्तस्थानं सेवते, यो लोकबन्धमुन्मूलयति निस्त्रैगुण्यो भवति, यो योगक्षेमं त्यजति

यः कर्मफलं त्यजति, कर्माणि संन्यस्यति ततो निर्द्वन्द्वो भवति

यो वेदानपि सन्न्यस्यति, केवलमविच्छिन्नानुरागं लभते

स तरति स तरति लोकांस्तारयति