नारदभक्तिसूत्रम्

तत्र तेषां मध्ये जात्याध्ययनरूपकुलधनकर्मणां च भेदो नास्ति, यतः सर्वे भगवतोऽस्यैव सन्ति। विवादः न विश्वसनीयः, कारणं तस्य प्रवृत्तेः, व्यापकत्वात्, मुक्तनियमत्वाच्च। तस्मात् भक्तिशास्त्राणि मनन्यानि, तेषां तत्त्वप्रकाशकानि कर्माणि च करणीयानि। सुखदुःखकामलाभपरित्यागेऽपि केवलं प्रतीक्षमाणेन अपि, अर्धक्षणमपि न व्यर्थं कर्तव्यम्। अहिंसा, सत्यम्, शौचम्, दया, श्रद्धा, इत्यादीनि सद्गुणानि नित्यं पालनीयानि। सर्वदा, सर्वभावेन, चिन्तारहितेन च केवलं भगवानेव पूजनीयः। स यदा स्तूयते, त्वरया प्रकट्य भक्तान् स्वानुभवेन साक्षात्कारयति। त्रिविधेषु सत्येषु भक्तिरेव परा—भक्तिरेव परा। सा भगवद्गुणमाहात्म्यरागरूपा, रूपरागरूपा, पूजारागरूपा, स्मरणरागरूपा, दास्यरागरूपा, सख्यरागरूपा, वात्सल्यरागरूपा, कान्त्यारागरूपा, आत्मसमर्पणरागरूपा, तन्मयतारागरूपा, परमविरहत्वरूपा च—एकैव सा भक्तिः एकादशधा विभज्यते। एवं, लोकदृष्ट्यभीत्यारहिताः, एकचित्ताः, कुमारः, व्यासः, शुकः, शाण्डिल्यः, गर्गः, विष्णुः, कौण्डिल्यः, शेषः, उद्धवः, अरुणिः, बलिः, हनुमान्, विभीषणः, इत्यादयः भक्त्याचार्याः प्रकटयन्ति। यः कश्चिदपि नरदेनोक्तेऽस्मिन् शुभोपदेशे श्रद्धां विश्वासं च करोति, स भक्तिमान् भवति, प्रियं प्राप्नोति—प्रियं प्राप्नोत्येव।