नारदभक्तिसूत्रम्

संसारे क्षतिः सम्पद्यते चेत्, तदा चिन्ता न कर्तव्या, यतः स्वात्मा, जगत्, शास्त्रं च भगवति समर्पितानि। एवं भक्तिं सम्प्राप्य अपि, लौकिकव्यवहारः न परित्याज्यः, केवलं फलं त्याज्यम्; भक्त्युपायाः तु अवश्यं करणीयाः। स्त्रीणां, वित्तस्य, नास्तिकानां, शत्रूणां वा आचरणं श्रोतव्यम् न। गर्वः, दम्भः, इत्यादयः त्याज्याः। सर्वाणि कर्माणि तस्मै समर्पयेत्; कामः, क्रोधः, गर्वः, इत्यादयः केवलं तस्मिन्नेव निवेशनीयाः। प्रेम तु निरन्तरसेवया च निरन्तरपूजया च साधनीयम्, यत् प्रियत्वेन पूज्यते, त्रिविधभेदपूर्वकम्; केवलं प्रेम एव आचरितव्यम्। ये एकनिष्ठाः भक्ताः, ते श्रेष्ठतमाः उच्यन्ते। ते परस्परं गद्गदगिरया, पुलकाङ्कुरिताङ्गैः, अश्रुपूर्णलोचनैः संवादं कुर्वन्तः, स्वकुलं भूमिं च पावयन्ति। तीर्थानि पवित्रयन्ति, कर्माणि पुण्यानि कुर्वन्ति, शास्त्राणि सत्यानि भवन्ति। पितरः मुद्यन्ते, देवाः नृत्यन्ति, भूमिः रक्षिता भवति। तत्र जात्याः, विद्यायाः, रूपस्य, कुलस्य, वित्तस्य, कर्मणः वा भेदः नास्ति, यतः ते सर्वे तस्यैव भवन्ति। विवादः न विश्वसनीयः, यतः तस्य प्रचुरता, प्रसारः, अचलनियमित्वं च दृश्यते। भक्तिशास्त्राणि चिन्तनीयानि, तेषां तात्पर्यप्रदर्शकाणि कर्माणि च करणीयानि। सुखदुःखकामलाभेषु परित्यक्तेषु, केवलं प्रतीक्षामात्रे अपि, अर्धमपि क्षणं न व्यर्थं कर्तव्यम्। अहिंसा, सत्यं, शौचं, दया, श्रद्धा, इत्यादयः गुणाः सर्वदा पालनीयाः। सर्वदा, सर्वभावेन, निराशया च, केवलं भगवानेव पूजनीयः। स यदा स्तूयते, शीघ्रमेव स प्रकट्य, भक्तान् स्वसन्निधिं अनुभवयति। त्रिविधसत्येषु भक्तिरेव परा—भक्तिरेव परा। सा च गुणमाहात्म्ये, रूपे, पूजायाम्, स्मरणे, सेवायाम्, सख्ये, वात्सल्ये, प्रियत्वे, आत्मनिवेदने, समाधौ, परमवियोगे च आसक्तिरूपेण, एकापि एकादशधा भवति। एवं, जनापवादभीतेः रहिताः, एकचित्ताः च, कुमारः, व्यासः, शुकः, शाण्डिल्यः, गर्गः, विष्णुः, कौण्डिल्यः, शेषः, उद्धवः, अरुणिः, बली, हनूमान्, विभीषणः, अन्ये च भक्तिशास्त्राचार्याः, एवं घोषयन्ति। यः कश्चन एषां नारदेनोक्तानां शुभशिक्षाणां श्रद्धां विश्वासं च करोति, स भक्तिमान् भवति, प्रियं प्राप्नोति—प्रियं प्राप्नोति एव।