नारदभक्तिसूत्रम्

एतेषु जनेषु, ये भक्तिसंपन्नाः, भेदभावः कश्चन न विद्यते। तस्मात् केवलं तदेव साधनीयम्, तदेव साधनीयम् इति पुनः पुनः निर्दिष्टम्। असद्जनसंगः सर्वथा परित्याज्यः, यतः सः कामक्रोधमोहस्मृतिनाशबुद्धिनाशसर्वविनाशहेतुः भवति। अपि च, त एव दोषाः तरङ्गवत् सन्तः संगात् समुद्रवत् महान्तो भवन्ति। कः एतां माया तरति? यः संगं त्यजति, महत्सेवां करोति, ममत्वं परित्यजति, सः एव तरति। यः एकान्तवासं इच्छति, संसारबन्धनं मूलतः छिनत्ति, गुणत्रयातीतः भवति, लाभपालनचिन्तां परित्यजति, सः एव माया तरति। यः कर्मफलत्यागी, कर्मत्यागी च, सः द्वन्द्वात् मुक्तः भवति। यः वेदानपि परित्यजति, सः केवलं सततं विशुद्धां प्रेमैकतां प्राप्नोति। सः एव तरति, सः एव परानपि तारयति। तस्य स्वरूपं प्रेमैव, यत् वर्णनातीतम्। यथा मूकस्य स्वादनुभवः, तथा तदनुभवः केवलं योग्ये पात्रे स्वयमेव प्रकाशते। सा भक्तिः निर्गुणा, निराकांक्षा, क्षणेषु क्षणेषु वर्धमाना, अविच्छिन्ना, अतीव सूक्ष्मा, अनुभवरूपा च। यदा सा प्राप्यते, तदा केवलं तदेव पश्यति, तदेव शृणोति, तदेव भाषते, तदेव चिन्तयति। भक्तेः द्वितीयं स्वरूपं गुणभेददुःखादिभेदात् त्रिविधं भवति। परस्परं उत्तरं पूर्वात् श्रेष्ठम्। अन्यस्मात् भक्तिः सुलभतरैव। यतः सा अन्यप्रमाणानपेक्षा नास्ति, सा एव प्रमाणरूपा। सा शान्तिस्वरूपा, परमानन्दरूपा च। संसारनाशे अपि चिन्ता न कर्तव्या, यतः आत्मा, जगत्, शास्त्राणि च भगवति समर्पितानि। तां भक्तिम् आप्य अपि, व्यवहारत्यागो न कर्तव्यः; केवलं फलं त्याज्यं, साधनानि तु कर्तव्यानि। न स्त्रीधननास्तिकशत्रुवृत्तान्तं श्रोतव्यम्। गर्वदंभादयः परित्याज्याः। सर्वाणि कर्माणि तस्मै समर्पणीयानि; कामक्रोधमदादयः तस्मिन्नेव नियोजनीयाः। प्रेम साधनीयम्, यः सततसेवा-सततपूजारूपं प्रियवत् आराधनपूर्वकं त्रिविधरूपविलयपूर्वकं च। केवलं प्रेमैव साधनीयम्। ये भक्ताः एकनिष्ठाः, ते प्रमुखाः। ते परस्परं गद्गदस्वरेण, पुलकाङ्किताः अश्रुपूर्णलोचनाः च, संवादं कुर्वन्तः स्वकुलं भूमिं च पावयन्ति। ते तीर्थानि पुण्यानि कुर्वन्ति, कर्माणि धर्म्याणि, शास्त्राणि सत्यानि। पितरः मुद्यन्ते, देवाः नृत्यन्ति, इयं भूः सुरक्षिताऽपि भवति। तेषु जातिविद्यरूपकुलधनकर्मभेदः नास्ति, यतः ते भगवत्संबद्धाः। विवादः नाश्रयणीयः, यतः तस्य अतिशयत्वात्, विस्तीर्णत्वात्, नियमाभावाच्च। भक्तिशास्त्राणि चिन्तनीयानि, तदर्थकर्माणि च कार्याणि। सुखदुःखकामलाभपरित्यागेऽपि प्रतीक्षमाणः, अर्धमात्रमपि कालं न नश्येत्। अहिंसा, सत्यम्, शौचम्, दया, श्रद्धा, इत्यादयः सद्गुणाः समालम्बनीयाः। सर्वदा, सर्वभावेन, निराशः सन्, केवलं भगवानेव पूजनीयः। यदा सः स्तूयते, तदा शीघ्रमेव सः प्रकट्य, भक्तानां साक्षात्कारं ददाति। त्रिविधसत्येषु भक्तिरेव परा—भक्तिरेव परा।