नारदभक्तिसूत्रम्

अहं तु भक्तिं व्याख्यास्यामि। सा तु परं प्रेमस्वरूपा अस्ति। अमृतस्वरूपा च। यत्र प्राप्त्वा जनः सिद्धः, अमरः, पूर्णः च भवति। एषा प्राप्त्वा जनः किंचिद् इच्छति, दुःखं न अनुभवति, द्वेषं न करोति, प्रीतिं न अनुभवति, न च निष्क्रियता प्राप्यते। यः तां जानाति, सः मद्यते, स्थिरः भवति, आत्मनं च आनन्दयति। एषा न इच्छता, यतः तस्य स्वभावः संयमः अस्ति। संयमः तु लौकिकैः च वेदिकैः च क्रियाभ्यः परित्यागः अस्ति। तत्र विशेषता अस्ति, यत् तस्य प्रतिकूलं प्रति उदासीनता अस्ति। अन्यस्मिन् आधारस्य परित्यागः विशेषता अस्ति। लौकिकैः च वेदिकैः विषयेषु तस्य अनुकूलं कार्यं, प्रतिकूलं प्रति उदासीनता च अस्ति। तस्मिन्, शास्त्राणां रक्षणं भवतु, दृढविश्वासात्। अन्यथा पतनभयात्। यदा तु लौकिककर्माणि, यथा भोजनं, केवलं शरीरस्य पालनाय अस्ति। तस्य गुणानि विभिन्नदृष्टिभिः वर्णितानि। पाराशरः वदति: पूजायाम् आसक्तिः। गर्गः वदति: वर्णनकर्माणि। शाण्डिल्यः वदति: यदा आत्मानन्दं प्रतिकूलं न भवति। नारदः वदति: सर्वाणि कर्माणि तस्मै समर्पयित्वा, तस्य विस्मृतौ अत्यन्तदुःखं। एषः तु सत्यम्। यथा व्रजगोपिकाः, तत्र अपि महत्त्वज्ञानस्य विस्मृतिः न उपपद्यते। तस्मिन् विना, एषः व्यभिचारिणां प्रेमवत् अस्ति। तत्र न किञ्चित् सुखं, न च परस्य सुखे आनन्दः अस्ति। किन्तु एषा कर्म, ज्ञान, योगात् अपि श्रेष्ठा अस्ति। यतः एषा फलस्वरूपा अस्ति। यः तु भगवान्, गर्वं न प्रियं, विनम्रता च प्रियं अस्ति। कश्चित् वदन्ति: ज्ञानं एव तस्य साधनम् अस्ति। अन्यः वदन्ति: परस्परनिर्भरता अस्ति। ब्रह्मकुमारः वदति: एषा फलस्वरूपा अस्ति। यतः एषा राजमहलस्य भोजनं च अन्येषां वस्तूनां मध्ये अपि दृष्टा अस्ति। तस्मिन्, न राजा सुखं प्राप्नुयात्, न च क्षुधारोधनं सिध्यति। अतः केवलं तदर्थं स्वीकर्तव्यं यः मोक्षसाधकः अस्ति। गुरवः तस्य साधनानां गानं करोति। तदस्ति इन्द्रियविषयस्य परित्यागेन च आसक्तित्वस्य परित्यागेन। अनवरतभक्त्या। यदा तु जगति, भगवानस्य गुणानां श्रवणेन गानena च। मुख्यतः, एषा केवलं उच्चतमदिव्यकृपया, अथवा भगवानस्य अंशेन प्राप्यते। उच्चतमैः सह सङ्गमः दुर्लभः, कठिनः, च न विफलः अस्ति। एषा अपि तेषां कृपया एव प्राप्यते।