ਰਾਜਗृਹਭੋਜਨਾਦਿषੁ ਤਥੈਵ ਦृष੍ਟਤ੍ਵਾਤ
ਜਿਵੇਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਘਰ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਆਦਿਕ ਵਿਚ ਵੀ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤੇਨ ਰਾਜਪਰਿਤੋषਃ, ਕ੍ਸ਼ੁਧਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ਵਾ
ਉਸ ਨਾਲ ਨਾ ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਭੁੱਖ ਮਿਟਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸੈਵ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਾ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਭਿਃ
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਇਹੀ ਅਪਣਾਉਣ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਾਧਨਾਨਿ ਗਾਯਨ੍ਤ੍ਯਾਚਾਰ੍ਯਾਃ
ਅਚਾਰਿਆ ਇਸ ਦੇ ਸਾਧਨਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਤੁ ਵਿषਯਤ੍ਯਾਗਾਤ੍ਸਙ੍ਗਤ੍ਯਾਗਾਚ੍ਚ
ਇਹ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਅਤੇ ਮੋਹ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਅਵ੍ਯਾਵृਤ੍ਤਭਜਨਾਤ੍੧੨
ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਨਾਲ।
ਲੋਕੇऽਪਿ ਭਗਵਦ੍ਗੁਣਸ਼੍ਰਵਣਕੀਰ੍ਤਨਾਤ
ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਵੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਗੁਣ ਸੁਣਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਨਾਲ।
ਮੁਖ੍ਯਤਸ੍ਤੁ ਮਹਤ੍ਕृਪਯੈਵ ਭਗਵਤ੍ਕृਪਾਲੇਸ਼ਾਦ੍ਵਾ
ਇਹ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੰਤਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਜਾਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਮਹਤ੍ਸਙ੍ਗਸ੍ਤੁ ਦੁਰ੍ਲਭੋऽਗਮ੍ਯੋऽਮੋਘਸ਼੍ਚ
ਵੱਡੇ ਸੰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਬਹੁਤ ਔਖੀ, ਦੁਲੱਭ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਲਭ੍ਯਤੇऽਪਿ ਤਤ੍ਕृਪਯੈਵ
ਉਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਜ੍ਜਨੇ ਭੇਦਾਭਾਵਾਤ
ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ, ਐਸੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਪਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤਦੇਵ ਸਾਧ੍ਯਤਾਂ ਤਦੇਵ ਸਾਧ੍ਯਤਾਮ੍
ਉਸੇ ਨੂੰ ਹੀ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ, ਉਸੇ ਨੂੰ ਹੀ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ।
ਦੁਃਸਙ੍ਗਃ ਸਰ੍ਵਥੈਵ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਃ
ਮੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਛੱਡਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਮੋਹਸ੍ਮृਤਿਭ੍ਰਂਸ਼ਬੁਦ੍ਦਿਨਾਸ਼ਸਰ੍ਵਨਾਸ਼ਕਾਰਣਤ੍ਵਾਤ
ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ, ਭੁਲਾਵਾ, ਯਾਦ ਗੁਆਚਣਾ, ਅਕਲ ਨਾਸ ਕਰਨਾ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇਂਦੀ ਹੈ।
ਤਰਙ੍ਗਾਯਿਤਾ ਅਪੀਮੇ ਸਙ੍ਗਾਤ੍ਸਮੁਦ੍ਰਾਯਨ੍ਤਿ
ਇਹ ਸਾਰੇ, ਜੇ ਰਲਕੇ ਛੋਟੇ ਲਹਿਰਾਂ ਵਰਗੇ ਵੀ ਹੋਣ, ਮੰਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਸ੍ਤਰਤਿ ਕਸ੍ਤਰਤਿ ਮਾਯਾਂ ਯਃ ਸਙ੍ਗਂ ਤ੍ਯਜਤਿ ਯੋ ਮਹਾਨੁਭਾਵਂ ਸੇਵਤੇ ਨਿਰ੍ਮਮੋ ਭਵਤਿ
ਕੌਣ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਜੋ ਮੰਦੀ ਸੰਗਤ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੈਤੋਂ-ਮੇਰਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਵਿਵਿਕ੍ਤਸ੍ਥਾਨਂ ਸੇਵਤੇ, ਯੋ ਲੋਕਬਨ੍ਧਮੁਨ੍ਮੂਲਯਤਿ ਨਿਸ੍ਤ੍ਰੈਗੁਣ੍ਯੋ ਭਵਤਿ, ਯੋ ਯੋਗਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਤ੍ਯਜਤਿ
ਉਹ ਜੋ ਇਕਾਂਤ ਥਾਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨੂੰ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਖਤਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਲਾਭ-ਹਾਨੀ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਕਰ੍ਮਫਲਂ ਤ੍ਯਜਤਿ, ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਸਂਨ੍ਯਸ੍ਯਤਿ ਤਤੋ ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵੋ ਭਵਤਿ
ਉਹ ਜੋ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਰਮ ਵੀ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਦੁਲਤਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਵੇਦਾਨਪਿ ਸਨ੍ਨ੍ਯਸ੍ਯਤਿ, ਕੇਵਲਮਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾਨੁਰਾਗਂ ਲਭਤੇ
ਉਹ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਪਿਆਰ ਹੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤਰਤਿ ਸ ਤਰਤਿ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤਾਰਯਤਿ
ਉਹ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਨਿਰ੍ਵਚਨੀਯਂ ਪ੍ਰੇਮਸ੍ਵਰੂਪਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਸੁਰਤ ਪਿਆਰ ਹੈ, ਜੋ ਕਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੀਦੀ।
ਮੂਕਾਸ੍ਵਾਦਨਵਤ
ਇਹ ਉਸ ਸੁਆਦ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜੋ ਗੂੰਗਾ ਆਪ ਹੀ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯਤੇ ਕ੍ਵਾਪਿ ਪਾਤ੍ਰੇ
ਇਹ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਗੁਣਰਹਿਤਂ ਕਾਮਨਾਰਹਿਤਂ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਸ਼ਣਵਰ੍ਧਮਾਨਮਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਤਰਮਨੁਭਵਰੂਪਮ੍
ਇਹ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਹਰ ਪਲ ਵਧਦੀ ਰਹਿੰਦੀ, ਕਦੇ ਨਾ ਟੁੱਟਣ ਵਾਲੀ, ਬਹੁਤ ਸੁਕਮਣੀ ਤੇ ਅਨੁਭਵ ਦੀ ਹੀ ਰੂਪ ਹੈ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਦੇਵਾਵਲੋਕਯਤਿ, ਤਦੇਵ ਸ਼ृਨੋਤਿ, ਤਦੇਵ ਭਾषਯਤਿ, ਤਦੇਵ ਚਿਨ੍ਤਯਤਿ
ਉਹ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਬੰਦਾ ਉਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੋਚਦਾ ਹੈ।
ਗੌਣੀ ਤ੍ਰਿਧਾ ਗੁਣਭੇਦਾਦਾਰ੍ਤਾਦਿਭੇਦਾਦ੍ਵਾ
ਮੁੱਖ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਭਗਤੀ ਦੇ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਰੂਪ ਵੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੁਭਾਵ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਆਦਿ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਵੰਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਉਤ੍ਤਰਸ੍ਮਾਦੁਤ੍ਤਰਸ੍ਮਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਪੂਰ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੇਯਾਯ ਭਵਤਿ
ਹਰ ਅਗਲਾ ਰੂਪ, ਪਿਛਲੇ ਨਾਲੋਂ ਚੰਗਾ ਤੇ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਸੌਲਭ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤੌ
ਹੋਰ ਸਭ ਨਾਲੋਂ ਭਗਤੀ ਪਾਉਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਖਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਮਾਣਾਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯਾਨਪੇਕ੍ਸ਼ਤ੍ਵਾਤ੍ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਮਾਣਤ੍ਵਾਤ
ਭਗਤੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸਾਧਨ ਜਾਂ ਤਰੀਕੇ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਆਪ ਹੀ ਸੱਚ ਜਾਣਨ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰੂਪਾਤ੍ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਰੂਪਾਚ੍ਚ
ਇਹ ਭਗਤੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ।