ਯਥਾ ਵ੍ਰਜਗੋਪਿਕਾਨਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਵਿਚ,
ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਨ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਜ੍ਞਾਨਵਿਸ੍ਮृਤ੍ਯਪਵਾਦਃ
ਉਥੇ ਵੀ, ਉਸ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਣ ਦੀ ਗੱਲ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਤਦ੍ਵਿਹੀਨਂ ਜਾਰਾਣਾਮਿਵ
ਜੇ ਉਹ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਿਆਰ ਪਰਾਏ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਤ੍ਸੁਖਸੁਖਿਤ੍ਵਮ੍
ਉਸ ਵਿਚ ਨਾ ਤਾਂ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਦੂਜੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਾ ਤੁ ਕਰ੍ਮਜ੍ਞਾਨਯੋਗੇਭ੍ਯੋऽਪ੍ਯਧਿਕਤਰਾ
ਪਰ ਇਹ ਕਰਮ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਜੋਗ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਫਲਰੂਪਤ੍ਵਾਤ
ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਆਪ ਹੀ ਫਲ ਰੂਪ ਹੈ।
ਈਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯਾਪ੍ਯਭਿਮਾਨਦ੍ਵੇषਿਤ੍ਵਾਦ੍ਦੈਨ੍ਯਪ੍ਰਿਯਤ੍ਵਾਚ੍ਚ
ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਪਿਆਰੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾ ਜ੍ਞਾਨਮੇਵ ਸਾਧਨਮਿਤ੍ਯੇਕੇ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਦਾ ਸਾਧਨ ਸਿਰਫ ਗਿਆਨ ਹੀ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਾਸ਼੍ਰਯਤ੍ਵਮਿਤ੍ਯਨ੍ਯੇ
ਹੋਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰਤਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਯਂ ਫਲਰੂਪਤੇਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਕੁਮਾਰਃ
ਬ੍ਰਹਮਕੁਮਾਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਹ ਆਪ ਹੀ ਫਲ ਰੂਪ ਹੈ।
ਰਾਜਗृਹਭੋਜਨਾਦਿषੁ ਤਥੈਵ ਦृष੍ਟਤ੍ਵਾਤ
ਜਿਵੇਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਘਰ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਆਦਿਕ ਵਿਚ ਵੀ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤੇਨ ਰਾਜਪਰਿਤੋषਃ, ਕ੍ਸ਼ੁਧਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ਵਾ
ਉਸ ਨਾਲ ਨਾ ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਭੁੱਖ ਮਿਟਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸੈਵ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਾ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਭਿਃ
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਇਹੀ ਅਪਣਾਉਣ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਾਧਨਾਨਿ ਗਾਯਨ੍ਤ੍ਯਾਚਾਰ੍ਯਾਃ
ਅਚਾਰਿਆ ਇਸ ਦੇ ਸਾਧਨਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਤੁ ਵਿषਯਤ੍ਯਾਗਾਤ੍ਸਙ੍ਗਤ੍ਯਾਗਾਚ੍ਚ
ਇਹ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਅਤੇ ਮੋਹ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਅਵ੍ਯਾਵृਤ੍ਤਭਜਨਾਤ੍੧੨
ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਨਾਲ।
ਲੋਕੇऽਪਿ ਭਗਵਦ੍ਗੁਣਸ਼੍ਰਵਣਕੀਰ੍ਤਨਾਤ
ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਵੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਗੁਣ ਸੁਣਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਨਾਲ।
ਮੁਖ੍ਯਤਸ੍ਤੁ ਮਹਤ੍ਕृਪਯੈਵ ਭਗਵਤ੍ਕृਪਾਲੇਸ਼ਾਦ੍ਵਾ
ਇਹ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੰਤਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਜਾਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਮਹਤ੍ਸਙ੍ਗਸ੍ਤੁ ਦੁਰ੍ਲਭੋऽਗਮ੍ਯੋऽਮੋਘਸ਼੍ਚ
ਵੱਡੇ ਸੰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਬਹੁਤ ਔਖੀ, ਦੁਲੱਭ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਲਭ੍ਯਤੇऽਪਿ ਤਤ੍ਕृਪਯੈਵ
ਉਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਜ੍ਜਨੇ ਭੇਦਾਭਾਵਾਤ
ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ, ਐਸੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਪਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤਦੇਵ ਸਾਧ੍ਯਤਾਂ ਤਦੇਵ ਸਾਧ੍ਯਤਾਮ੍
ਉਸੇ ਨੂੰ ਹੀ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ, ਉਸੇ ਨੂੰ ਹੀ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ।
ਦੁਃਸਙ੍ਗਃ ਸਰ੍ਵਥੈਵ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਃ
ਮੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਛੱਡਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਮੋਹਸ੍ਮृਤਿਭ੍ਰਂਸ਼ਬੁਦ੍ਦਿਨਾਸ਼ਸਰ੍ਵਨਾਸ਼ਕਾਰਣਤ੍ਵਾਤ
ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ, ਭੁਲਾਵਾ, ਯਾਦ ਗੁਆਚਣਾ, ਅਕਲ ਨਾਸ ਕਰਨਾ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇਂਦੀ ਹੈ।
ਤਰਙ੍ਗਾਯਿਤਾ ਅਪੀਮੇ ਸਙ੍ਗਾਤ੍ਸਮੁਦ੍ਰਾਯਨ੍ਤਿ
ਇਹ ਸਾਰੇ, ਜੇ ਰਲਕੇ ਛੋਟੇ ਲਹਿਰਾਂ ਵਰਗੇ ਵੀ ਹੋਣ, ਮੰਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਸ੍ਤਰਤਿ ਕਸ੍ਤਰਤਿ ਮਾਯਾਂ ਯਃ ਸਙ੍ਗਂ ਤ੍ਯਜਤਿ ਯੋ ਮਹਾਨੁਭਾਵਂ ਸੇਵਤੇ ਨਿਰ੍ਮਮੋ ਭਵਤਿ
ਕੌਣ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਜੋ ਮੰਦੀ ਸੰਗਤ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੈਤੋਂ-ਮੇਰਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਵਿਵਿਕ੍ਤਸ੍ਥਾਨਂ ਸੇਵਤੇ, ਯੋ ਲੋਕਬਨ੍ਧਮੁਨ੍ਮੂਲਯਤਿ ਨਿਸ੍ਤ੍ਰੈਗੁਣ੍ਯੋ ਭਵਤਿ, ਯੋ ਯੋਗਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਤ੍ਯਜਤਿ
ਉਹ ਜੋ ਇਕਾਂਤ ਥਾਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨੂੰ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਖਤਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਲਾਭ-ਹਾਨੀ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਕਰ੍ਮਫਲਂ ਤ੍ਯਜਤਿ, ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਸਂਨ੍ਯਸ੍ਯਤਿ ਤਤੋ ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵੋ ਭਵਤਿ
ਉਹ ਜੋ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਰਮ ਵੀ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਦੁਲਤਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਵੇਦਾਨਪਿ ਸਨ੍ਨ੍ਯਸ੍ਯਤਿ, ਕੇਵਲਮਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾਨੁਰਾਗਂ ਲਭਤੇ
ਉਹ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਪਿਆਰ ਹੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤਰਤਿ ਸ ਤਰਤਿ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤਾਰਯਤਿ
ਉਹ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।