ਇੱਕ ਵਾਰ, ਭਗਤੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋਈ। ਇਹ ਭਗਤੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਕ ਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਹਨ। ਕੋਈ ਉਸ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ, ਕੋਈ ਉਸ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਉਪਾਸਨਾ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਚਿਤ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਮਾਂ-ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਵਾਂਗ ਲਗਾਵਟ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਪੂਰਨ ਸਮਰਪਣ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਣ ਨਾਲ, ਤੇ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਵਿਛੋੜੀ ਦੀ ਅਗਨ ਨਾਲ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤੀ ਇਕ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਗਿਆਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਮਾਰਗ ਨੂੰ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਇਕ-ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ—ਕੁਮਾਰ, ਵਿਆਸ, ਸ਼ੁਕ, ਸ਼ਾਂਡਿਲਯ, ਗਰਗ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਕੌਂਡਿਲਯ, ਸੇਸ਼, ਉਧਵ, ਅਰੁਣੀ, ਬਲੀ, ਹਨੁਮਾਨ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ—ਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੁਆਰਾ ਕਹੀ ਇਹ ਮੰਗਲਮਈ ਸਿੱਖਿਆ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਹਾਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।