ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਜਾਤ, ਵਿਦਿਆ, ਰੂਪ, ਪਰਿਵਾਰ, ਧਨ ਜਾਂ ਕਰਮ ਦਾ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਭ ਉਸਦੇ ਹਨ। ਤਰਕ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਸ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤਰਕ ਬਹੁਤ ਹੈ, ਖੁੱਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਨਿਯਮ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ ਭਗਤੀ ਸੰਬੰਧੀ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸੁਖ, ਦੁਖ, ਇੱਛਾ, ਅਤੇ ਲਾਭ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਸਿਰਫ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਧਾ ਪਲ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਅਹਿੰਸਾ, ਸਚਾਈ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਦਇਆ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਐਸੇ ਗੁਣ ਸਦਾ ਨਿਭਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਵੇਲੇ, ਪੂਰੇ ਮਨ-ਮੌਤ ਨਾਲ, ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਿਰਫ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਹੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਾਥ ਅਨੁਭਵ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਚਾਈ ਵਿੱਚੋਂ, ਭਗਤੀ ਹੀ ਸਰਵੋੱਚ ਹੈ—ਭਗਤੀ ਹੀ ਸਰਵੋੱਚ ਹੈ। ਭਗਤੀ, ਉਸਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਲਗਾਵ, ਉਸਦੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਲਗਾਵ, ਉਪਾਸਨਾ ਨਾਲ ਲਗਾਵ, ਸਿਮਰਨ ਨਾਲ ਲਗਾਵ, ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਲਗਾਵ, ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਲਗਾਵ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਲਗਾਵ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਲਗਾਵ, ਸਮਰਪਣ ਨਾਲ ਲਗਾਵ, ਲੀਨ ਹੋਣ ਨਾਲ ਲਗਾਵ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਵਿਛੋੜੀ ਨਾਲ ਲਗਾਵ—ਇਕ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਇਹ ਗ्यारਾਂ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ-ਮਨ ਹੋ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਦੇ ਆਚਾਰਯ—ਕੁਮਾਰ, ਵਿਆਸ, ਸ਼ੁਕ, ਸ਼ਾਂਡਿਲਯ, ਗਰਗ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਕੌਂਡਿਲਯ, ਸੇਸ਼, ਉਦਧਵ, ਅਰੁਣੀ, ਬਲੀ, ਹਨੂਮਾਨ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਅਤੇ ਹੋਰ—ਇਹ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਨਾਰਦਾ ਵੱਲੋਂ ਉਚਾਰਿਆ ਇਹ ਮੰਗਲਮਈ ਉਪਦੇਸ਼ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ-ਪात्र ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਪ੍ਰੇਮ-ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ।