ਜਦੋਂ ਦੁਨੀਆਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰ—all ਕੁਝ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ ਵੀ, ਸੰਸਾਰਕ ਕਾਰਜ ਛੱਡਣੇ ਨਹੀਂ; ਸਿਰਫ਼ ਫਲਾਂ ਦੀ ਆਸ ਛੱਡਣੀ ਹੈ, ਤੇ ਭਗਤੀ ਦੇ ਸਾਧਨ ਜਰੂਰ ਕਰਨੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਧਨ, ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਨਾ ਸੁਣੇ। ਅਹੰਕਾਰ, ਪਖੰਡ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿੱਤੀਆਂ ਛੱਡਣੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਵੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਵੇ; ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ, ਅਹੰਕਾਰ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਭਾਵ ਵੀ ਉਸ ਵੱਲ ਹੀ ਮੋੜਣੇ ਹਨ। ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਰਹੇ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਭਿੰਨਤਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਲੀਨ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ; ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਮ ਹੀ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਗਤ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਇਕਾਗਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਰੋਮਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜ-ਖੜ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਸੂ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰੀ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚਾ ਕਰ ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਦੇਵਤਾ ਨੱਚਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਜਾਤ, ਵਿਦਿਆ, ਰੂਪ, ਪਰਿਵਾਰ, ਧਨ ਜਾਂ ਕਰਮ ਦੀ ਕੋਈ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਹਨ। ਤਕਰਾਰ ਤੇ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਬਹੁਤ ਵਧੇਰੇ, ਖੁਲ੍ਹੇ ਤੇ ਨਿਯਮ-ਰਹਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਭਗਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਉੱਤੇ ਮਨਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਕਰਮ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸੁਖ, ਦੁਖ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਲਾਭ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਸਿਰਫ਼ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅੱਧੀ ਪਲ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਅਹਿੰਸਾ, ਸਚਾਈ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਦਇਆ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣ ਸਦਾ ਨਿਭਾਉਣੇ ਹਨ। ਹਰ ਵੇਲੇ, ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਜੀਵਨ ਨਾਲ, ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਹੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਵਿਚੋਂ, ਭਗਤੀ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ—ਭਗਤੀ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ। ਇਹ ਉਸ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਵ, ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਲਗਾਵ, ਪੂਜਾ, ਸਿਮਰਨ, ਸੇਵਾ, ਮਿਤਰਤਾ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਮਮਤਾ, ਪ੍ਰੇਮੀ-ਭਾਵ, ਸਮਰਪਣ, ਲੀਨਤਾ ਅਤੇ ਪਰਮ ਵਿਛੋੜਾ—ਇਹ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਇਹ ਗਿਆਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੋਕ-ਚਰਚਾ ਤੋਂ ਡਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਇਕ-ਮਨ ਹੋ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਦੇ ਆਚਾਰਿਆਂ—ਕੁਮਾਰਾ, ਵਿਆਸ, ਸ਼ੁਕ, ਸ਼ਾਂਡਿਲਿਆ, ਗਰਗ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਕੌਂਡਿਲਿਆ, ਸੇਸ਼ਾ, ਉਦਧਵ, ਅਰੁਣੀ, ਬਲੀ, ਹਨੁਮਾਨ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਅਤੇ ਹੋਰ—ਇਹ ਸਭ ਐਲਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੀ ਇਸ ਸ਼ੁਭ ਉਪਦੇਸ਼ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮ-ਪਤਿ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਸੱਚਮੁਚ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।