ਨਾਰਦਭਕ੍ਤਿਸੂਤ੍ਰਮ੍

ਇਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸੱਚੇ ਭਗਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਭਗਤੀ, ਸੱਚਮੁੱਚ, ਉੱਚੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਸਵਭਾਵ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਇਸ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਨਫਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਇਸ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਦਹੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਡਿੱਠ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਦਾ ਸਵਭਾਵ ਰੋਕਥਾਮ ਦਾ ਹੈ। ਰੋਕਥਾਮ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਦੁਨੀਆਵੀ ਅਤੇ ਵੇਦਿਕ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡਨਾ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਵਿਲੱਖਣਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਇਸ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਸ ਪ੍ਰਤੀ ਉਦਾਸੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਸਹਾਰਿਆਂ ਦਾ ਤਿਆਗ ਵਿਲੱਖਣਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੁਨੀਆਵੀ ਅਤੇ ਵੇਦਿਕ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨੀ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ ਉਦਾਸ ਰਹਿਣਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਿੱਖਿਆ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਪਤਨ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਇਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਦੁਨੀਆਵੀ ਕਾਰਵਾਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਖਾਣਾ, ਸਿਰਫ਼ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰਖਿਆ ਲਈ ਹਨ। ਇਸ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਣਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰਾਸਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਇਬਾਦਤ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਹੈ, ਗਰਗ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਸ਼ਾਂਡਿਲਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸਾਰੇ ਕਾਰਜ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਣ 'ਤੇ ਮਹਾਨ ਦੁੱਖ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਗੋਪੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਥੇ ਵੀ ਉਸ ਮਹਾਨਤਾ-ਜਾਣਕਾਰੀ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਣ ਦੀ ਉਲਟ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਬਿਨਾਂ ਇਸ ਦੇ, ਇਹ ਬੇਵਫਾਈ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਨਾ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ। ਪਰ ਇਹ ਕਾਰਵਾਈ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਯੋਗ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਫਲ ਦੇ ਸਵਭਾਵ ਦੀ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਵੀ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਪਸੰਦ ਹੈ ਅਤੇ ਨਮਰਤਾ ਪਿਆਰੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਗਿਆਨ ਹੀ ਇਸ ਦਾ ਮਾਧਿਅਮ ਹੈ, ਦੂਜੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਆਪਸੀ ਆਸਰੇ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਕੁਮਾਰਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਫਲ ਦਾ ਸਵਭਾਵ ਹੈ। ਇਹ ਰਾਜ ਮਹਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਖਾਣੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਨਾ ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਭੁੱਖ ਦੀ ਤਸਕੀਨ। ਇਸ ਲਈ, ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ ਰਹੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇਹੀ ਗੱਲ ਮੰਨਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਇਸ ਦੇ ਮਾਧਿਅਮਾਂ ਦਾ ਗਾਅਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਵਸਤੂਆਂ ਦਾ ਤਿਆਗ ਅਤੇ ਲਗਨ ਦਾ ਤਿਆਗ ਕਰਨ ਰਾਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਬਿਨਾਂ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਭਗਤੀ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਹੈ। ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਗਾਉਣ ਰਾਹੀਂ। ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਦਇਆ ਨਾਲ ਜਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਇੱਕ ਟੁਕੜੇ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸਾਥ ਕਰਨਾ ਕਾਫੀ ਵਿਰਲੇ, ਪਹੁੰਚਣ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਅਤੇ ਵਿਫਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੀ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।