ନାରଦଭକ୍ତିସୂତ୍ରମ୍

ଯତସ୍ତଦୀଯାଃ

କାରଣ ସେମାନେ ଭଗବାନଙ୍କର।

ଵାଦୋ ନାଵଲମ୍ବ୍ଯଃ

ତର୍କ ଉପରେ ଭରସା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ବାହୁଲ୍ଯାଵକାଶତ୍ଵାଦନିଯତତ୍ଵାଚ୍ଚ

ଏହାର ପ୍ରଚୁରତା, ଖୋଲା ଅବସ୍ଥା ଓ ନିଶ୍ଚିତ ନିୟମର ଅଭାବରୁ,

ଭକ୍ତିଶାସ୍ତ୍ରାଣି ମନନୀଯାନି ତଦ୍ବୋଧକକର୍ମାଣି କରଣୀଯାନି

ଭକ୍ତି ସଂପର୍କିତ ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡିକୁ ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ତାହାର ଅର୍ଥ ବୁଝାଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡିକୁ କରିବା ଉଚିତ।

ସୁଖଦୁଃଖେଚ୍ଛାଲାଭାଦିତ୍ଯକ୍ତେ କାଲେ ପ୍ରତୀକ୍ଷମାଣେ କ୍ଷଣାର୍ଧମପି ଵ୍ଯର୍ଥଂ ନ ନେଯମ୍

ସୁଖ, ଦୁଃଖ, ଇଚ୍ଛା, ଲାଭ ଛାଡି ଏବଂ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ଅଧା କ୍ଷଣ ମଧ୍ୟ ଅପବ୍ୟୟ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।

ଅହିଂସାସତ୍ଯଶୌଚଦଯାସ୍ତିକ୍ଯାଦି ଚାରିତ୍ର୍ଯାଣି ପରିପାଲନୀଯାନି

ଅହିଂସା, ସତ୍ୟ, ପବିତ୍ରତା, ଦୟା, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଏପରି ଗୁଣଗୁଡିକୁ ସଦା ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ।

ସର୍ଵଦା ସର୍ଵଭାଵେନ ନିଶ୍ଚିନ୍ତୈର୍ଭଗଵାନେଵ ଭଜନୀଯଃ

ସମସ୍ତ ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଭାବରେ ଏବଂ ଚିନ୍ତା ଭିତରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, କେବଳ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ।

ସ କୀର୍ତ୍ଯମାନଃ ଶୀଘ୍ରମେଵାଵିର୍ଭଵତ୍ଯନୁଭାଵଯତି ଭକ୍ତାନ

ଭଗବାନଙ୍କୁ ଗାଇଲେ, ସେ ଶୀଘ୍ର ଆସି ଭକ୍ତମାନେ ତାଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତି ଅନୁଭବ କରିପାରନ୍ତି।

ତ୍ରିସତ୍ଯସ୍ଯ ଭକ୍ତିରେଵ ଗରୀଯସୀ ଭକ୍ତିରେଵ ଗରୀଯସୀ

ତିନି ପ୍ରକାର ସତ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ, ଭକ୍ତି ଏକା ଶ୍ରେଷ୍ଠ — ଭକ୍ତି ଏକା ଶ୍ରେଷ୍ଠ।

ଗୁଣମାହାତ୍ମ୍ଯାସ୍କ୍ତିରୂପାସକ୍ତିପୂଜାସକ୍ତିସ୍ମରଣାସକ୍ତିଦାସ୍ଯାସକ୍ତିସଖ୍ଯାସକ୍ତିଵାତ୍ସଲ୍ଯାସକ୍ତିକାନ୍ତାସକ୍ତିଆତ୍ମନିଵେଦନାସକ୍ତିତନ୍ମଯାସକ୍ତିପରମଵିରହାସକ୍ତିରୂପୈକଧାପ୍ଯେକାଦଶଧା ଭଵତି

ଭଗବାନଙ୍କର ଗୁଣମାହାତ୍ମ୍ୟରେ ଆସକ୍ତି, ରୂପରେ ଆସକ୍ତି, ପୂଜାରେ ଆସକ୍ତି, ସ୍ମରଣରେ ଆସକ୍ତି, ସେବାରେ ଆସକ୍ତି, ସଖ୍ୟରେ ଆସକ୍ତି, ମାତୃପିତୃ ଭାବରେ ଆସକ୍ତି, ପ୍ରିୟତାରେ ଆସକ୍ତି, ଆତ୍ମନିବେଦନରେ ଆସକ୍ତି, ତାଙ୍କରେ ଲୀନ ହେବାରେ ଆସକ୍ତି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିରହରେ ଆସକ୍ତି — ଏକ ଭକ୍ତି ଏହି ଏଗାରଟି ରୂପ ନେଇଥାଏ।

ଇତ୍ଯେଵଂ ଵଦନ୍ତି ଜନଜଲ୍ପନିର୍ଭଯା ଏକମତାଃ କୁମାରଵ୍ଯାସଶୁକଶାଣ୍ଡିଲ୍ଯଗର୍ଗଵିଷ୍ଣୁକୌଣ୍ଡିଲ୍ଯଚେଷୋଦ୍ଧଵାରୁଣିବଲିହନୂମଦ୍ଵିଭୀଷଣାଦଯୋ ଭକ୍ତାଚାର୍ଯାଃ

ଏଭଳି ଭୟ ଛାଡି ଏକମତ ହୋଇ, କୁମାର, ବ୍ୟାସ, ଶୁକ, ଶାଣ୍ଡିଲ୍ୟ, ଗର୍ଗ, ବିଷ୍ଣୁ, କୌଣ୍ଡିଲ୍ୟ, ଶେଷ, ଉଦ୍ଧବ, ଅରୁଣି, ବଳି, ହନୁମାନ, ବିଭୀଷଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଭକ୍ତ ଆଚାର୍ଯ୍ୟମାନେ ଏହିପରି କହିଛନ୍ତି।

ଯ ଇଦଂ ନାରଦପ୍ରୋକ୍ତଂ ଶିଵାନୁଶାସନଂ ଵିଶ୍ଵସିତି ଶ୍ରଦ୍ଧତ୍ତେ ସ ଭକ୍ତିମାନ୍ଭଵତି ସ ପ୍ରେଷ୍ଠଂ ଲଭତେ ସ ପ୍ରେଷ୍ଠଂ ଲଭତେ ଇତି

ଯେଉଁଠି ନାରଦଙ୍କ କଥା ଶିବମୟ ଉପଦେଶକୁ ବିଶ୍ୱାସ କରେ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ରଖେ, ସେ ଭକ୍ତିମୟ ହୁଏ, ପ୍ରିୟତାକୁ ପାଏ — ପ୍ରିୟତାକୁ ପାଏ ନିଶ୍ଚୟ।