ନାରଦଭକ୍ତିସୂତ୍ରମ୍

ନ ତତ୍ସିଦ୍ଧୌ ଲୋକଵ୍ଯଵହାରୋ ହେଯଃ କିନ୍ତୁ ଫଲତ୍ଯାଗସ୍ତତ୍ସାଧନଂ ଚ କାର୍ଯମେଵ

ସେହି ଭକ୍ତି ଲାଭ ହେଲାପରେ ମଧ୍ୟ ଲୋକ ଚର୍ଚ୍ଚା ଛାଡିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; କିନ୍ତୁ ଫଳ ଛାଡିବା ଓ ଉପାୟ କରିବା ଦରକାର।

ସ୍ତ୍ରୀଧନନାସ୍ତିକଵୈରିଚରିତ୍ରଂ ନ ଶ୍ରଵଣୀଯମ୍

ସ୍ତ୍ରୀ, ଧନ, ନାସ୍ତିକ ଓ ଶତ୍ରୁଙ୍କର ଚରିତ୍ର ଶୁଣିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ଅଭିମାନଦମ୍ଭାଦିକଂ ତ୍ଯାଜ୍ଯମ୍

ଅଭିମାନ, ଡ଼ମ୍ଭ ଓ ଏହାପରି ଅନ୍ୟ ଦୁର୍ଗୁଣ ଛାଡିବା ଦରକାର।

ତଦର୍ପିତାଖିଲାଚାରଃ ସନ୍କାମକ୍ରୋଧାଭିମାନାଦି ତସ୍ମିନ୍ନେଵ କରଣୀଯମ୍

ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ୍; ଇଚ୍ଛା, କ୍ରୋଧ, ଅଭିମାନ ଓ ଏହାପରି ଭାବ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଦେଇବା ଦରକାର।

ତ୍ରିରୂପଭଙ୍ଗପୂର୍ଵକଂ ନିତ୍ଯଦାସ୍ଯନିତ୍ଯକାଞ୍ତାଭଜନାତ୍ମକଂ ପ୍ରେମ କାର୍ଯଂ ପ୍ରେମୈଵ କାର୍ଯମ୍

ତିନି ପ୍ରକାର ଭିନ୍ନତା ଦୂର କରି, ସଦା ସେବା ଓ ସଦା ପ୍ରେମରେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ ଭାବରେ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ୍; ପ୍ରେମ ମାତ୍ର କରିବା ଦରକାର।

ଭକ୍ତା ଏକାନ୍ତିନୋ ମୁଖ୍ଯାଃ

ଏକାଗ୍ର ଭକ୍ତମାନେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ।

କଣ୍ଠାଵରୋଧରୋମାଞ୍ଚାଶ୍ରୁଭିଃ ପରସ୍ପରଂ ଲପମାନାଃ ପାଵଯନ୍ତି କୁଲାନି ପୃଥିଵୀଂ ଚ

ଗଳା ଅଟକି, ଲୋମ ଖଡ଼ି, ଅଶ୍ରୁ ଭରି, ଏକାପରେ ଏକା ଦେଖି ଆଲୋଚନା କରି, ସେମାନେ ନିଜ ପରିବାର ଓ ପୃଥିବୀକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି।

ତୀର୍ଥୀକୁର୍ଵନ୍ତି ତୀର୍ଥାନି ସୁକର୍ମୀକୁର୍ଵନ୍ତି କର୍ମାଣି ସଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରୀକୁର୍ଵନ୍ତି ଶାସ୍ତ୍ରାଣି

ସେମାନେ ତୀର୍ଥକୁ ତୀର୍ଥ କରନ୍ତି, କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସୁକର୍ମ କରନ୍ତି, ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ସତ୍ୟ କରନ୍ତି।

ମୋଦନ୍ତେ ପିତରୋ ନୃତ୍ଯନ୍ତି ଦେଵତାଃ ସନାଥାଶ୍ଚେଯଂ ଭୂର୍ଭଵତି

ପିତୃମାନେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ଦେବତାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରନ୍ତି, ଏହି ପୃଥିବୀ ସୁରକ୍ଷିତ ହୁଏ।

ନାସ୍ତି ତେଷୁ ଜାତିଵିଦ୍ଯାରୂପକୁଲଧନକ୍ରିଯାଦିଭେଦଃ

ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜାତି, ଶିକ୍ଷା, ରୂପ, କୁଳ, ଧନ, କାର୍ଯ୍ୟ ଆଦିରେ କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ।

ଯତସ୍ତଦୀଯାଃ

କାରଣ ସେମାନେ ଭଗବାନଙ୍କର।

ଵାଦୋ ନାଵଲମ୍ବ୍ଯଃ

ତର୍କ ଉପରେ ଭରସା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ବାହୁଲ୍ଯାଵକାଶତ୍ଵାଦନିଯତତ୍ଵାଚ୍ଚ

ଏହାର ପ୍ରଚୁରତା, ଖୋଲା ଅବସ୍ଥା ଓ ନିଶ୍ଚିତ ନିୟମର ଅଭାବରୁ,

ଭକ୍ତିଶାସ୍ତ୍ରାଣି ମନନୀଯାନି ତଦ୍ବୋଧକକର୍ମାଣି କରଣୀଯାନି

ଭକ୍ତି ସଂପର୍କିତ ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡିକୁ ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ତାହାର ଅର୍ଥ ବୁଝାଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡିକୁ କରିବା ଉଚିତ।

ସୁଖଦୁଃଖେଚ୍ଛାଲାଭାଦିତ୍ଯକ୍ତେ କାଲେ ପ୍ରତୀକ୍ଷମାଣେ କ୍ଷଣାର୍ଧମପି ଵ୍ଯର୍ଥଂ ନ ନେଯମ୍

ସୁଖ, ଦୁଃଖ, ଇଚ୍ଛା, ଲାଭ ଛାଡି ଏବଂ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ଅଧା କ୍ଷଣ ମଧ୍ୟ ଅପବ୍ୟୟ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।

ଅହିଂସାସତ୍ଯଶୌଚଦଯାସ୍ତିକ୍ଯାଦି ଚାରିତ୍ର୍ଯାଣି ପରିପାଲନୀଯାନି

ଅହିଂସା, ସତ୍ୟ, ପବିତ୍ରତା, ଦୟା, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଏପରି ଗୁଣଗୁଡିକୁ ସଦା ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ।

ସର୍ଵଦା ସର୍ଵଭାଵେନ ନିଶ୍ଚିନ୍ତୈର୍ଭଗଵାନେଵ ଭଜନୀଯଃ

ସମସ୍ତ ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଭାବରେ ଏବଂ ଚିନ୍ତା ଭିତରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, କେବଳ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ।

ସ କୀର୍ତ୍ଯମାନଃ ଶୀଘ୍ରମେଵାଵିର୍ଭଵତ୍ଯନୁଭାଵଯତି ଭକ୍ତାନ

ଭଗବାନଙ୍କୁ ଗାଇଲେ, ସେ ଶୀଘ୍ର ଆସି ଭକ୍ତମାନେ ତାଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତି ଅନୁଭବ କରିପାରନ୍ତି।

ତ୍ରିସତ୍ଯସ୍ଯ ଭକ୍ତିରେଵ ଗରୀଯସୀ ଭକ୍ତିରେଵ ଗରୀଯସୀ

ତିନି ପ୍ରକାର ସତ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ, ଭକ୍ତି ଏକା ଶ୍ରେଷ୍ଠ — ଭକ୍ତି ଏକା ଶ୍ରେଷ୍ଠ।

ଗୁଣମାହାତ୍ମ୍ଯାସ୍କ୍ତିରୂପାସକ୍ତିପୂଜାସକ୍ତିସ୍ମରଣାସକ୍ତିଦାସ୍ଯାସକ୍ତିସଖ୍ଯାସକ୍ତିଵାତ୍ସଲ୍ଯାସକ୍ତିକାନ୍ତାସକ୍ତିଆତ୍ମନିଵେଦନାସକ୍ତିତନ୍ମଯାସକ୍ତିପରମଵିରହାସକ୍ତିରୂପୈକଧାପ୍ଯେକାଦଶଧା ଭଵତି

ଭଗବାନଙ୍କର ଗୁଣମାହାତ୍ମ୍ୟରେ ଆସକ୍ତି, ରୂପରେ ଆସକ୍ତି, ପୂଜାରେ ଆସକ୍ତି, ସ୍ମରଣରେ ଆସକ୍ତି, ସେବାରେ ଆସକ୍ତି, ସଖ୍ୟରେ ଆସକ୍ତି, ମାତୃପିତୃ ଭାବରେ ଆସକ୍ତି, ପ୍ରିୟତାରେ ଆସକ୍ତି, ଆତ୍ମନିବେଦନରେ ଆସକ୍ତି, ତାଙ୍କରେ ଲୀନ ହେବାରେ ଆସକ୍ତି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିରହରେ ଆସକ୍ତି — ଏକ ଭକ୍ତି ଏହି ଏଗାରଟି ରୂପ ନେଇଥାଏ।

ଇତ୍ଯେଵଂ ଵଦନ୍ତି ଜନଜଲ୍ପନିର୍ଭଯା ଏକମତାଃ କୁମାରଵ୍ଯାସଶୁକଶାଣ୍ଡିଲ୍ଯଗର୍ଗଵିଷ୍ଣୁକୌଣ୍ଡିଲ୍ଯଚେଷୋଦ୍ଧଵାରୁଣିବଲିହନୂମଦ୍ଵିଭୀଷଣାଦଯୋ ଭକ୍ତାଚାର୍ଯାଃ

ଏଭଳି ଭୟ ଛାଡି ଏକମତ ହୋଇ, କୁମାର, ବ୍ୟାସ, ଶୁକ, ଶାଣ୍ଡିଲ୍ୟ, ଗର୍ଗ, ବିଷ୍ଣୁ, କୌଣ୍ଡିଲ୍ୟ, ଶେଷ, ଉଦ୍ଧବ, ଅରୁଣି, ବଳି, ହନୁମାନ, ବିଭୀଷଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଭକ୍ତ ଆଚାର୍ଯ୍ୟମାନେ ଏହିପରି କହିଛନ୍ତି।

ଯ ଇଦଂ ନାରଦପ୍ରୋକ୍ତଂ ଶିଵାନୁଶାସନଂ ଵିଶ୍ଵସିତି ଶ୍ରଦ୍ଧତ୍ତେ ସ ଭକ୍ତିମାନ୍ଭଵତି ସ ପ୍ରେଷ୍ଠଂ ଲଭତେ ସ ପ୍ରେଷ୍ଠଂ ଲଭତେ ଇତି

ଯେଉଁଠି ନାରଦଙ୍କ କଥା ଶିବମୟ ଉପଦେଶକୁ ବିଶ୍ୱାସ କରେ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ରଖେ, ସେ ଭକ୍ତିମୟ ହୁଏ, ପ୍ରିୟତାକୁ ପାଏ — ପ୍ରିୟତାକୁ ପାଏ ନିଶ୍ଚୟ।