ନାରଦଭକ୍ତିସୂତ୍ରମ୍

ମୂକାସ୍ଵାଦନଵତ

ଏହା ଗୋଉଁ ଲୋକ ପରି ଅନୁଭୂତିର ରସ ।

ପ୍ରକାଶଯତେ କ୍ଵାପି ପାତ୍ରେ

ଏହା କେଉଁଠି ଯୋଗ୍ୟ ପାତ୍ରକୁ ନିଜେ ଦେଖାଏ ।

ଗୁଣରହିତଂ କାମନାରହିତଂ ପ୍ରତିକ୍ଷଣଵର୍ଧମାନମଵିଚ୍ଛିନ୍ନଂ ସୂକ୍ଷ୍ମତରମନୁଭଵରୂପମ୍

ଏହା ଗୁଣ ନାହିଁ, ଇଚ୍ଛା ନାହିଁ, ପ୍ରତିକ୍ଷଣ ବୃଦ୍ଧି ହୁଏ, ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ, ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଏବଂ ଅନୁଭୂତିର ରୂପ ।

ତତ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ତଦେଵାଵଲୋକଯତି, ତଦେଵ ଶୃନୋତି, ତଦେଵ ଭାଷଯତି, ତଦେଵ ଚିନ୍ତଯତି

ସେହି ପ୍ରେମକୁ ପାଇଲେ, ଏକା ଏହାକୁ ଦେଖେ, ଏକା ଏହାକୁ ଶୁଣେ, ଏକା ଏହାକୁ କହେ, ଏକା ଏହାକୁ ଚିନ୍ତା କରେ ।

ଗୌଣୀ ତ୍ରିଧା ଗୁଣଭେଦାଦାର୍ତାଦିଭେଦାଦ୍ଵା

ଉପାସନାର ଦ୍ୱିତୀୟ ରୂପ ତିନି ପ୍ରକାର, ଏହା ଗୁଣ ଓ ଦୁଃଖ ଆଦି ଭିନ୍ନତାରୁ ହୁଏ।

ଉତ୍ତରସ୍ମାଦୁତ୍ତରସ୍ମାତ୍ପୂର୍ଵପୂର୍ଵା ଶ୍ରେଯାଯ ଭଵତି

ପରେ ପରେ ଯେଉଁ ରୂପ ଆସେ, ସେ ପୂର୍ବ ରୂପଠାରୁ ଉତ୍ତମ ହୁଏ।

ଅନ୍ଯସ୍ମାତ୍ସୌଲଭ୍ଯଂ ଭକ୍ତୌ

ଅନ୍ୟ ଉପାୟଠାରୁ ଭକ୍ତି ଅଧିକ ସହଜରେ ମିଳିଥାଏ।

ପ୍ରମାଣାନ୍ତ୍ରସ୍ଯାନପେକ୍ଷତ୍ଵାତ୍ସ୍ଵଯଂ ପ୍ରମାଣତ୍ଵାତ

ଏହା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପ୍ରମାଣ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେନାହିଁ, ନିଜେ ପ୍ରମାଣ ଭାବରେ ରହିଛି।

ଶାନ୍ତିରୂପାତ୍ପରମାନନ୍ଦରୂପାଚ୍ଚ

ଏହା ଶାନ୍ତିର ରୂପ ଓ ପରମ ଆନନ୍ଦର ରୂପ ହେବାରୁ।

ଲୋକହାନୌ ଚିନ୍ତା ନ କାର୍ଯା ନିଵେଦିତାତ୍ମଲୋକଵେଦତ୍ଵାତ

ଜଗତର କ୍ଷତି ହେଲେ ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କାରଣ ନିଜ ଆତ୍ମା, ଜଗତ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ଭଗବାନଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରାଯାଇଛି।

ନ ତତ୍ସିଦ୍ଧୌ ଲୋକଵ୍ଯଵହାରୋ ହେଯଃ କିନ୍ତୁ ଫଲତ୍ଯାଗସ୍ତତ୍ସାଧନଂ ଚ କାର୍ଯମେଵ

ସେହି ଭକ୍ତି ଲାଭ ହେଲାପରେ ମଧ୍ୟ ଲୋକ ଚର୍ଚ୍ଚା ଛାଡିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; କିନ୍ତୁ ଫଳ ଛାଡିବା ଓ ଉପାୟ କରିବା ଦରକାର।

ସ୍ତ୍ରୀଧନନାସ୍ତିକଵୈରିଚରିତ୍ରଂ ନ ଶ୍ରଵଣୀଯମ୍

ସ୍ତ୍ରୀ, ଧନ, ନାସ୍ତିକ ଓ ଶତ୍ରୁଙ୍କର ଚରିତ୍ର ଶୁଣିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ଅଭିମାନଦମ୍ଭାଦିକଂ ତ୍ଯାଜ୍ଯମ୍

ଅଭିମାନ, ଡ଼ମ୍ଭ ଓ ଏହାପରି ଅନ୍ୟ ଦୁର୍ଗୁଣ ଛାଡିବା ଦରକାର।

ତଦର୍ପିତାଖିଲାଚାରଃ ସନ୍କାମକ୍ରୋଧାଭିମାନାଦି ତସ୍ମିନ୍ନେଵ କରଣୀଯମ୍

ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ୍; ଇଚ୍ଛା, କ୍ରୋଧ, ଅଭିମାନ ଓ ଏହାପରି ଭାବ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଦେଇବା ଦରକାର।

ତ୍ରିରୂପଭଙ୍ଗପୂର୍ଵକଂ ନିତ୍ଯଦାସ୍ଯନିତ୍ଯକାଞ୍ତାଭଜନାତ୍ମକଂ ପ୍ରେମ କାର୍ଯଂ ପ୍ରେମୈଵ କାର୍ଯମ୍

ତିନି ପ୍ରକାର ଭିନ୍ନତା ଦୂର କରି, ସଦା ସେବା ଓ ସଦା ପ୍ରେମରେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ ଭାବରେ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ୍; ପ୍ରେମ ମାତ୍ର କରିବା ଦରକାର।

ଭକ୍ତା ଏକାନ୍ତିନୋ ମୁଖ୍ଯାଃ

ଏକାଗ୍ର ଭକ୍ତମାନେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ।

କଣ୍ଠାଵରୋଧରୋମାଞ୍ଚାଶ୍ରୁଭିଃ ପରସ୍ପରଂ ଲପମାନାଃ ପାଵଯନ୍ତି କୁଲାନି ପୃଥିଵୀଂ ଚ

ଗଳା ଅଟକି, ଲୋମ ଖଡ଼ି, ଅଶ୍ରୁ ଭରି, ଏକାପରେ ଏକା ଦେଖି ଆଲୋଚନା କରି, ସେମାନେ ନିଜ ପରିବାର ଓ ପୃଥିବୀକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି।

ତୀର୍ଥୀକୁର୍ଵନ୍ତି ତୀର୍ଥାନି ସୁକର୍ମୀକୁର୍ଵନ୍ତି କର୍ମାଣି ସଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରୀକୁର୍ଵନ୍ତି ଶାସ୍ତ୍ରାଣି

ସେମାନେ ତୀର୍ଥକୁ ତୀର୍ଥ କରନ୍ତି, କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସୁକର୍ମ କରନ୍ତି, ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ସତ୍ୟ କରନ୍ତି।

ମୋଦନ୍ତେ ପିତରୋ ନୃତ୍ଯନ୍ତି ଦେଵତାଃ ସନାଥାଶ୍ଚେଯଂ ଭୂର୍ଭଵତି

ପିତୃମାନେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ଦେବତାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରନ୍ତି, ଏହି ପୃଥିବୀ ସୁରକ୍ଷିତ ହୁଏ।

ନାସ୍ତି ତେଷୁ ଜାତିଵିଦ୍ଯାରୂପକୁଲଧନକ୍ରିଯାଦିଭେଦଃ

ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜାତି, ଶିକ୍ଷା, ରୂପ, କୁଳ, ଧନ, କାର୍ଯ୍ୟ ଆଦିରେ କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ।

ଯତସ୍ତଦୀଯାଃ

କାରଣ ସେମାନେ ଭଗବାନଙ୍କର।

ଵାଦୋ ନାଵଲମ୍ବ୍ଯଃ

ତର୍କ ଉପରେ ଭରସା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ବାହୁଲ୍ଯାଵକାଶତ୍ଵାଦନିଯତତ୍ଵାଚ୍ଚ

ଏହାର ପ୍ରଚୁରତା, ଖୋଲା ଅବସ୍ଥା ଓ ନିଶ୍ଚିତ ନିୟମର ଅଭାବରୁ,

ଭକ୍ତିଶାସ୍ତ୍ରାଣି ମନନୀଯାନି ତଦ୍ବୋଧକକର୍ମାଣି କରଣୀଯାନି

ଭକ୍ତି ସଂପର୍କିତ ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡିକୁ ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ତାହାର ଅର୍ଥ ବୁଝାଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡିକୁ କରିବା ଉଚିତ।

ସୁଖଦୁଃଖେଚ୍ଛାଲାଭାଦିତ୍ଯକ୍ତେ କାଲେ ପ୍ରତୀକ୍ଷମାଣେ କ୍ଷଣାର୍ଧମପି ଵ୍ଯର୍ଥଂ ନ ନେଯମ୍

ସୁଖ, ଦୁଃଖ, ଇଚ୍ଛା, ଲାଭ ଛାଡି ଏବଂ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ଅଧା କ୍ଷଣ ମଧ୍ୟ ଅପବ୍ୟୟ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।

ଅହିଂସାସତ୍ଯଶୌଚଦଯାସ୍ତିକ୍ଯାଦି ଚାରିତ୍ର୍ଯାଣି ପରିପାଲନୀଯାନି

ଅହିଂସା, ସତ୍ୟ, ପବିତ୍ରତା, ଦୟା, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଏପରି ଗୁଣଗୁଡିକୁ ସଦା ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ।

ସର୍ଵଦା ସର୍ଵଭାଵେନ ନିଶ୍ଚିନ୍ତୈର୍ଭଗଵାନେଵ ଭଜନୀଯଃ

ସମସ୍ତ ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଭାବରେ ଏବଂ ଚିନ୍ତା ଭିତରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, କେବଳ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ।

ସ କୀର୍ତ୍ଯମାନଃ ଶୀଘ୍ରମେଵାଵିର୍ଭଵତ୍ଯନୁଭାଵଯତି ଭକ୍ତାନ

ଭଗବାନଙ୍କୁ ଗାଇଲେ, ସେ ଶୀଘ୍ର ଆସି ଭକ୍ତମାନେ ତାଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତି ଅନୁଭବ କରିପାରନ୍ତି।

ତ୍ରିସତ୍ଯସ୍ଯ ଭକ୍ତିରେଵ ଗରୀଯସୀ ଭକ୍ତିରେଵ ଗରୀଯସୀ

ତିନି ପ୍ରକାର ସତ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ, ଭକ୍ତି ଏକା ଶ୍ରେଷ୍ଠ — ଭକ୍ତି ଏକା ଶ୍ରେଷ୍ଠ।