ନାରଦଭକ୍ତିସୂତ୍ରମ୍

ତଦେଵ ସାଧ୍ଯତାଂ ତଦେଵ ସାଧ୍ଯତାମ୍

ସେହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟକୁ ଏକାଗ୍ର ଭାବେ ଚେଷ୍ଟା କର, ସେହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟକୁ ଏକାଗ୍ର ଭାବେ ଚେଷ୍ଟା କର ।

ଦୁଃସଙ୍ଗଃ ସର୍ଵଥୈଵ ତ୍ଯାଜ୍ଯଃ

ଅନୁଚିତ ସାଙ୍ଗତି କେବେଉ ଛାଡିଦେବା ଉଚିତ ।

କାମକ୍ରୋଧମୋହସ୍ମୃତିଭ୍ରଂଶବୁଦ୍ଦିନାଶସର୍ଵନାଶକାରଣତ୍ଵାତ

ଏହା ଇଚ୍ଛା, କ୍ରୋଧ, ମୋହ, ସ୍ମୃତି ଭ୍ରଷ୍ଟ, ବୁଦ୍ଧି ନାଶ ଏବଂ ସବୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେଇଥାଏ ।

ତରଙ୍ଗାଯିତା ଅପୀମେ ସଙ୍ଗାତ୍ସମୁଦ୍ରାଯନ୍ତି

ଏହି ଦୁର୍ବଳତାଗୁଡିକ ଆରମ୍ଭରେ ତରଙ୍ଗ ପରି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସାଙ୍ଗତି ଦ୍ୱାରା ସମୁଦ୍ର ପରି ଭୟଙ୍କର ହୋଇଯାନ୍ତି ।

କସ୍ତରତି କସ୍ତରତି ମାଯାଂ ଯଃ ସଙ୍ଗଂ ତ୍ଯଜତି ଯୋ ମହାନୁଭାଵଂ ସେଵତେ ନିର୍ମମୋ ଭଵତି

କିଏ ମାୟାକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରିପାରିବ ? ସେଉଁଠି ଯିଏ ସାଙ୍ଗତିକୁ ଛାଡେ, ମହାନଙ୍କୁ ସେବା କରେ, ନିର୍ମମ ହୋଇଯାଏ ।

ଯୋ ଵିଵିକ୍ତସ୍ଥାନଂ ସେଵତେ, ଯୋ ଲୋକବନ୍ଧମୁନ୍ମୂଲଯତି ନିସ୍ତ୍ରୈଗୁଣ୍ଯୋ ଭଵତି, ଯୋ ଯୋଗକ୍ଷେମଂ ତ୍ଯଜତି

ଯିଏ ନିଜେ ଏକା ଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଚୟନ କରେ, ଯିଏ ଲୋକର ବନ୍ଧନକୁ ଉପ୍ରୁଟିଦେଇଥାଏ, ତିନି ଗୁଣରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ଯିଏ ଲାଭ ଓ ରକ୍ଷାର ଚିନ୍ତାକୁ ଛାଡିଦେଇଥାଏ ।

ଯଃ କର୍ମଫଲଂ ତ୍ଯଜତି, କର୍ମାଣି ସଂନ୍ଯସ୍ଯତି ତତୋ ନିର୍ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵୋ ଭଵତି

ଯିଏ କର୍ମର ଫଳକୁ ଛାଡେ, କର୍ମକୁ ବିଦାୟ କରେ, ସେ ପରେ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ବରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାଏ ।

ଯୋ ଵେଦାନପି ସନ୍ନ୍ଯସ୍ଯତି, କେଵଲମଵିଚ୍ଛିନ୍ନାନୁରାଗଂ ଲଭତେ

ଯିଏ ବେଦକୁ ମଧ୍ୟ ଛାଡିଦେଇଥାଏ, ସେ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ପ୍ରେମକୁ ପାଇଯାଏ ।

ସ ତରତି ସ ତରତି ଲୋକାଂସ୍ତାରଯତି

ସେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଅନ୍ତି, ସେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଅନ୍ତି; ସେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଇଥାଏ ।

ଅନିର୍ଵଚନୀଯଂ ପ୍ରେମସ୍ଵରୂପମ୍

ଏହାର ସ୍ୱଭାବ ଅବର୍ଣ୍ନନୀୟ ପ୍ରେମ ।

ମୂକାସ୍ଵାଦନଵତ

ଏହା ଗୋଉଁ ଲୋକ ପରି ଅନୁଭୂତିର ରସ ।

ପ୍ରକାଶଯତେ କ୍ଵାପି ପାତ୍ରେ

ଏହା କେଉଁଠି ଯୋଗ୍ୟ ପାତ୍ରକୁ ନିଜେ ଦେଖାଏ ।

ଗୁଣରହିତଂ କାମନାରହିତଂ ପ୍ରତିକ୍ଷଣଵର୍ଧମାନମଵିଚ୍ଛିନ୍ନଂ ସୂକ୍ଷ୍ମତରମନୁଭଵରୂପମ୍

ଏହା ଗୁଣ ନାହିଁ, ଇଚ୍ଛା ନାହିଁ, ପ୍ରତିକ୍ଷଣ ବୃଦ୍ଧି ହୁଏ, ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ, ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଏବଂ ଅନୁଭୂତିର ରୂପ ।

ତତ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ତଦେଵାଵଲୋକଯତି, ତଦେଵ ଶୃନୋତି, ତଦେଵ ଭାଷଯତି, ତଦେଵ ଚିନ୍ତଯତି

ସେହି ପ୍ରେମକୁ ପାଇଲେ, ଏକା ଏହାକୁ ଦେଖେ, ଏକା ଏହାକୁ ଶୁଣେ, ଏକା ଏହାକୁ କହେ, ଏକା ଏହାକୁ ଚିନ୍ତା କରେ ।

ଗୌଣୀ ତ୍ରିଧା ଗୁଣଭେଦାଦାର୍ତାଦିଭେଦାଦ୍ଵା

ଉପାସନାର ଦ୍ୱିତୀୟ ରୂପ ତିନି ପ୍ରକାର, ଏହା ଗୁଣ ଓ ଦୁଃଖ ଆଦି ଭିନ୍ନତାରୁ ହୁଏ।

ଉତ୍ତରସ୍ମାଦୁତ୍ତରସ୍ମାତ୍ପୂର୍ଵପୂର୍ଵା ଶ୍ରେଯାଯ ଭଵତି

ପରେ ପରେ ଯେଉଁ ରୂପ ଆସେ, ସେ ପୂର୍ବ ରୂପଠାରୁ ଉତ୍ତମ ହୁଏ।

ଅନ୍ଯସ୍ମାତ୍ସୌଲଭ୍ଯଂ ଭକ୍ତୌ

ଅନ୍ୟ ଉପାୟଠାରୁ ଭକ୍ତି ଅଧିକ ସହଜରେ ମିଳିଥାଏ।

ପ୍ରମାଣାନ୍ତ୍ରସ୍ଯାନପେକ୍ଷତ୍ଵାତ୍ସ୍ଵଯଂ ପ୍ରମାଣତ୍ଵାତ

ଏହା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପ୍ରମାଣ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେନାହିଁ, ନିଜେ ପ୍ରମାଣ ଭାବରେ ରହିଛି।

ଶାନ୍ତିରୂପାତ୍ପରମାନନ୍ଦରୂପାଚ୍ଚ

ଏହା ଶାନ୍ତିର ରୂପ ଓ ପରମ ଆନନ୍ଦର ରୂପ ହେବାରୁ।

ଲୋକହାନୌ ଚିନ୍ତା ନ କାର୍ଯା ନିଵେଦିତାତ୍ମଲୋକଵେଦତ୍ଵାତ

ଜଗତର କ୍ଷତି ହେଲେ ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କାରଣ ନିଜ ଆତ୍ମା, ଜଗତ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ଭଗବାନଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରାଯାଇଛି।

ନ ତତ୍ସିଦ୍ଧୌ ଲୋକଵ୍ଯଵହାରୋ ହେଯଃ କିନ୍ତୁ ଫଲତ୍ଯାଗସ୍ତତ୍ସାଧନଂ ଚ କାର୍ଯମେଵ

ସେହି ଭକ୍ତି ଲାଭ ହେଲାପରେ ମଧ୍ୟ ଲୋକ ଚର୍ଚ୍ଚା ଛାଡିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; କିନ୍ତୁ ଫଳ ଛାଡିବା ଓ ଉପାୟ କରିବା ଦରକାର।

ସ୍ତ୍ରୀଧନନାସ୍ତିକଵୈରିଚରିତ୍ରଂ ନ ଶ୍ରଵଣୀଯମ୍

ସ୍ତ୍ରୀ, ଧନ, ନାସ୍ତିକ ଓ ଶତ୍ରୁଙ୍କର ଚରିତ୍ର ଶୁଣିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ଅଭିମାନଦମ୍ଭାଦିକଂ ତ୍ଯାଜ୍ଯମ୍

ଅଭିମାନ, ଡ଼ମ୍ଭ ଓ ଏହାପରି ଅନ୍ୟ ଦୁର୍ଗୁଣ ଛାଡିବା ଦରକାର।

ତଦର୍ପିତାଖିଲାଚାରଃ ସନ୍କାମକ୍ରୋଧାଭିମାନାଦି ତସ୍ମିନ୍ନେଵ କରଣୀଯମ୍

ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ୍; ଇଚ୍ଛା, କ୍ରୋଧ, ଅଭିମାନ ଓ ଏହାପରି ଭାବ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଦେଇବା ଦରକାର।

ତ୍ରିରୂପଭଙ୍ଗପୂର୍ଵକଂ ନିତ୍ଯଦାସ୍ଯନିତ୍ଯକାଞ୍ତାଭଜନାତ୍ମକଂ ପ୍ରେମ କାର୍ଯଂ ପ୍ରେମୈଵ କାର୍ଯମ୍

ତିନି ପ୍ରକାର ଭିନ୍ନତା ଦୂର କରି, ସଦା ସେବା ଓ ସଦା ପ୍ରେମରେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ ଭାବରେ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ୍; ପ୍ରେମ ମାତ୍ର କରିବା ଦରକାର।

ଭକ୍ତା ଏକାନ୍ତିନୋ ମୁଖ୍ଯାଃ

ଏକାଗ୍ର ଭକ୍ତମାନେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ।

କଣ୍ଠାଵରୋଧରୋମାଞ୍ଚାଶ୍ରୁଭିଃ ପରସ୍ପରଂ ଲପମାନାଃ ପାଵଯନ୍ତି କୁଲାନି ପୃଥିଵୀଂ ଚ

ଗଳା ଅଟକି, ଲୋମ ଖଡ଼ି, ଅଶ୍ରୁ ଭରି, ଏକାପରେ ଏକା ଦେଖି ଆଲୋଚନା କରି, ସେମାନେ ନିଜ ପରିବାର ଓ ପୃଥିବୀକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି।

ତୀର୍ଥୀକୁର୍ଵନ୍ତି ତୀର୍ଥାନି ସୁକର୍ମୀକୁର୍ଵନ୍ତି କର୍ମାଣି ସଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରୀକୁର୍ଵନ୍ତି ଶାସ୍ତ୍ରାଣି

ସେମାନେ ତୀର୍ଥକୁ ତୀର୍ଥ କରନ୍ତି, କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସୁକର୍ମ କରନ୍ତି, ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ସତ୍ୟ କରନ୍ତି।

ମୋଦନ୍ତେ ପିତରୋ ନୃତ୍ଯନ୍ତି ଦେଵତାଃ ସନାଥାଶ୍ଚେଯଂ ଭୂର୍ଭଵତି

ପିତୃମାନେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ଦେବତାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରନ୍ତି, ଏହି ପୃଥିବୀ ସୁରକ୍ଷିତ ହୁଏ।