ନାରଦଭକ୍ତିସୂତ୍ରମ୍

ନ ତେନ ରାଜପରିତୋଷଃ, କ୍ଷୁଧଶାନ୍ତିର୍ଵା

ଏହା ଦ୍ୱାରା ନ ରାଜାଙ୍କର ସନ୍ତୋଷ ହୁଏ, ନ କ୍ଷୁଧା ଶାନ୍ତି ମିଳେ।

ତସ୍ମାତ୍ସୈଵ ଗ୍ରାହ୍ଯା ମୁମୁକ୍ଷୁଭିଃ

ତେଣୁ ମୁକ୍ତି ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକମାନେ ଏହାକୁ ମାନିବା ଉଚିତ।

ତସ୍ଯାଃ ସାଧନାନି ଗାଯନ୍ତ୍ଯାଚାର୍ଯାଃ

ଏହାର ସାଧନ ବିଷୟରେ ଆଚାର୍ଯ୍ୟମାନେ ଗାନ କରନ୍ତି।

ତତ୍ତୁ ଵିଷଯତ୍ଯାଗାତ୍ସଙ୍ଗତ୍ଯାଗାଚ୍ଚ

ଏହା ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗ ଛାଡିବା ଓ ଆସକ୍ତି ତ୍ୟାଗ କରିବା ଦ୍ୱାରା।

ଅଵ୍ଯାଵୃତ୍ତଭଜନାତ୍୧୨

ଅବିରତ ଭଜନ କରିବା ଦ୍ୱାରା।

ଲୋକେଽପି ଭଗଵଦ୍ଗୁଣଶ୍ରଵଣକୀର୍ତନାତ

ଏହି ଜଗତରେ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଗୁଣ ଶୁଣିବା ଓ ଗାଇବା ଦ୍ୱାରା।

ମୁଖ୍ଯତସ୍ତୁ ମହତ୍କୃପଯୈଵ ଭଗଵତ୍କୃପାଲେଶାଦ୍ଵା

ମୁଖ୍ୟ ଭାବରେ ଏହା ମହାନ ଦୟାଳୁଙ୍କର ଉପକୃପା କିମ୍ବା ପ୍ରଭୁଙ୍କର କୃପାର ଏକ ଅଂଶ ଦ୍ୱାରା ମିଳେ ।

ମହତ୍ସଙ୍ଗସ୍ତୁ ଦୁର୍ଲଭୋଽଗମ୍ଯୋଽମୋଘଶ୍ଚ

ମହାନଙ୍କ ସାଙ୍ଗତି ଅତି ଦୁର୍ଲଭ, ଅପହୁଞ୍ଚ, ଏବଂ ନିଶ୍ଚିତ ଫଳଦାୟୀ ।

ଲଭ୍ଯତେଽପି ତତ୍କୃପଯୈଵ

ସେହି ସାଙ୍ଗତି ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଦୟାରେ ମିଳେ ।

ତସ୍ମିଂସ୍ତଜ୍ଜନେ ଭେଦାଭାଵାତ

ଏମାନେ, ଏପରି ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଭେଦ ନାହିଁ ।

ତଦେଵ ସାଧ୍ଯତାଂ ତଦେଵ ସାଧ୍ଯତାମ୍

ସେହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟକୁ ଏକାଗ୍ର ଭାବେ ଚେଷ୍ଟା କର, ସେହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟକୁ ଏକାଗ୍ର ଭାବେ ଚେଷ୍ଟା କର ।

ଦୁଃସଙ୍ଗଃ ସର୍ଵଥୈଵ ତ୍ଯାଜ୍ଯଃ

ଅନୁଚିତ ସାଙ୍ଗତି କେବେଉ ଛାଡିଦେବା ଉଚିତ ।

କାମକ୍ରୋଧମୋହସ୍ମୃତିଭ୍ରଂଶବୁଦ୍ଦିନାଶସର୍ଵନାଶକାରଣତ୍ଵାତ

ଏହା ଇଚ୍ଛା, କ୍ରୋଧ, ମୋହ, ସ୍ମୃତି ଭ୍ରଷ୍ଟ, ବୁଦ୍ଧି ନାଶ ଏବଂ ସବୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେଇଥାଏ ।

ତରଙ୍ଗାଯିତା ଅପୀମେ ସଙ୍ଗାତ୍ସମୁଦ୍ରାଯନ୍ତି

ଏହି ଦୁର୍ବଳତାଗୁଡିକ ଆରମ୍ଭରେ ତରଙ୍ଗ ପରି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସାଙ୍ଗତି ଦ୍ୱାରା ସମୁଦ୍ର ପରି ଭୟଙ୍କର ହୋଇଯାନ୍ତି ।

କସ୍ତରତି କସ୍ତରତି ମାଯାଂ ଯଃ ସଙ୍ଗଂ ତ୍ଯଜତି ଯୋ ମହାନୁଭାଵଂ ସେଵତେ ନିର୍ମମୋ ଭଵତି

କିଏ ମାୟାକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରିପାରିବ ? ସେଉଁଠି ଯିଏ ସାଙ୍ଗତିକୁ ଛାଡେ, ମହାନଙ୍କୁ ସେବା କରେ, ନିର୍ମମ ହୋଇଯାଏ ।

ଯୋ ଵିଵିକ୍ତସ୍ଥାନଂ ସେଵତେ, ଯୋ ଲୋକବନ୍ଧମୁନ୍ମୂଲଯତି ନିସ୍ତ୍ରୈଗୁଣ୍ଯୋ ଭଵତି, ଯୋ ଯୋଗକ୍ଷେମଂ ତ୍ଯଜତି

ଯିଏ ନିଜେ ଏକା ଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଚୟନ କରେ, ଯିଏ ଲୋକର ବନ୍ଧନକୁ ଉପ୍ରୁଟିଦେଇଥାଏ, ତିନି ଗୁଣରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ଯିଏ ଲାଭ ଓ ରକ୍ଷାର ଚିନ୍ତାକୁ ଛାଡିଦେଇଥାଏ ।

ଯଃ କର୍ମଫଲଂ ତ୍ଯଜତି, କର୍ମାଣି ସଂନ୍ଯସ୍ଯତି ତତୋ ନିର୍ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵୋ ଭଵତି

ଯିଏ କର୍ମର ଫଳକୁ ଛାଡେ, କର୍ମକୁ ବିଦାୟ କରେ, ସେ ପରେ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ବରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାଏ ।

ଯୋ ଵେଦାନପି ସନ୍ନ୍ଯସ୍ଯତି, କେଵଲମଵିଚ୍ଛିନ୍ନାନୁରାଗଂ ଲଭତେ

ଯିଏ ବେଦକୁ ମଧ୍ୟ ଛାଡିଦେଇଥାଏ, ସେ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ପ୍ରେମକୁ ପାଇଯାଏ ।

ସ ତରତି ସ ତରତି ଲୋକାଂସ୍ତାରଯତି

ସେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଅନ୍ତି, ସେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଅନ୍ତି; ସେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଇଥାଏ ।

ଅନିର୍ଵଚନୀଯଂ ପ୍ରେମସ୍ଵରୂପମ୍

ଏହାର ସ୍ୱଭାବ ଅବର୍ଣ୍ନନୀୟ ପ୍ରେମ ।

ମୂକାସ୍ଵାଦନଵତ

ଏହା ଗୋଉଁ ଲୋକ ପରି ଅନୁଭୂତିର ରସ ।

ପ୍ରକାଶଯତେ କ୍ଵାପି ପାତ୍ରେ

ଏହା କେଉଁଠି ଯୋଗ୍ୟ ପାତ୍ରକୁ ନିଜେ ଦେଖାଏ ।

ଗୁଣରହିତଂ କାମନାରହିତଂ ପ୍ରତିକ୍ଷଣଵର୍ଧମାନମଵିଚ୍ଛିନ୍ନଂ ସୂକ୍ଷ୍ମତରମନୁଭଵରୂପମ୍

ଏହା ଗୁଣ ନାହିଁ, ଇଚ୍ଛା ନାହିଁ, ପ୍ରତିକ୍ଷଣ ବୃଦ୍ଧି ହୁଏ, ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ, ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଏବଂ ଅନୁଭୂତିର ରୂପ ।

ତତ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ତଦେଵାଵଲୋକଯତି, ତଦେଵ ଶୃନୋତି, ତଦେଵ ଭାଷଯତି, ତଦେଵ ଚିନ୍ତଯତି

ସେହି ପ୍ରେମକୁ ପାଇଲେ, ଏକା ଏହାକୁ ଦେଖେ, ଏକା ଏହାକୁ ଶୁଣେ, ଏକା ଏହାକୁ କହେ, ଏକା ଏହାକୁ ଚିନ୍ତା କରେ ।

ଗୌଣୀ ତ୍ରିଧା ଗୁଣଭେଦାଦାର୍ତାଦିଭେଦାଦ୍ଵା

ଉପାସନାର ଦ୍ୱିତୀୟ ରୂପ ତିନି ପ୍ରକାର, ଏହା ଗୁଣ ଓ ଦୁଃଖ ଆଦି ଭିନ୍ନତାରୁ ହୁଏ।

ଉତ୍ତରସ୍ମାଦୁତ୍ତରସ୍ମାତ୍ପୂର୍ଵପୂର୍ଵା ଶ୍ରେଯାଯ ଭଵତି

ପରେ ପରେ ଯେଉଁ ରୂପ ଆସେ, ସେ ପୂର୍ବ ରୂପଠାରୁ ଉତ୍ତମ ହୁଏ।

ଅନ୍ଯସ୍ମାତ୍ସୌଲଭ୍ଯଂ ଭକ୍ତୌ

ଅନ୍ୟ ଉପାୟଠାରୁ ଭକ୍ତି ଅଧିକ ସହଜରେ ମିଳିଥାଏ।

ପ୍ରମାଣାନ୍ତ୍ରସ୍ଯାନପେକ୍ଷତ୍ଵାତ୍ସ୍ଵଯଂ ପ୍ରମାଣତ୍ଵାତ

ଏହା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପ୍ରମାଣ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେନାହିଁ, ନିଜେ ପ୍ରମାଣ ଭାବରେ ରହିଛି।

ଶାନ୍ତିରୂପାତ୍ପରମାନନ୍ଦରୂପାଚ୍ଚ

ଏହା ଶାନ୍ତିର ରୂପ ଓ ପରମ ଆନନ୍ଦର ରୂପ ହେବାରୁ।