ଭକ୍ତି ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତି ଅଟୁଟ ଏବଂ ଏକତାର ମଧ୍ୟରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହା ଦଶାହାରେ ଏକାଦଶ ରୂପ ଧାରଣ କରେ। କେହି ତାଙ୍କର ଗୁଣ ମହିମାରେ ଆସକ୍ତି ଅନୁଭବନ୍ତି, କେହି ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ରୂପକୁ ଆଶ୍ରୟ କରନ୍ତି, କେହି ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବାରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବନ୍ତି, କେହି ସ୍ମରଣରେ ଲୀନ ରହନ୍ତି, କେହି ସେବା କରିବାକୁ ପ୍ରେମ କରନ୍ତି, କେହି ବନ୍ଧୁତ୍ୱର ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି, କେହି ମାତୃପିତୃ ସ୍ନେହରେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁଭବନ୍ତି, କେହି ପ୍ରିୟଜନ ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ଚାହାନ୍ତି, କେହି ସ୍ୱୟଂକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଉପସମର୍ପଣ କରନ୍ତି, କେହି ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତନରେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇଯାନ୍ତି, ଏବଂ କେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିରହର ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁଭବନ୍ତି। ଏହିପରି ଏକ ଭକ୍ତି ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ପ୍ରକାଶ ପାଏ। ଏହି ଭକ୍ତିର ମହତ୍ତ୍ୱକୁ ବୁଝି, ବହୁତ ମହାନ ଭକ୍ତି ଆଚାର୍ୟମାନେ—କୁମାର, ବ୍ୟାସ, ଶୁକ, ଶାଣ୍ଡିଲ୍ୟ, ଗର୍ଗ, ବିଷ୍ଣୁ, କୌଣ୍ଡିଲ୍ୟ, ଶେଷ, ଉଦ୍ଧବ, ଅରୁଣି, ବଲି, ହନୁମାନ, ବିଭୀଷଣ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ—ସମସ୍ତ ଲୋକମତକୁ ଭୟ ନକରି, ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ଏହି ଭକ୍ତି ଉପଦେଶକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି।