ଏଠାରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଧାର୍ମିକ ମଣ୍ଡଳୀର କଥା ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ କୌଣସି ଜାତି, ଶିକ୍ଷା, ରୂପ, ବଂଶ, ଧନ, କିମ୍ବା କାର୍ଯ୍ୟର ଭେଦ ନାହିଁ; ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କର, କାରଣ ସେମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଅଂଶ। ଏଠି ତର୍କ ଉପରେ ଭରସା କରାଯାଏ ନାହିଁ, କାରଣ ତର୍କର ଅଧିକତା, ଖୋଲାପଣ ଓ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ନିୟମର ଅଭାବ ଅଛି। ଏଠି ଭକ୍ତି ସଂପ୍ରଦାୟର ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କରିବା ଓ ତାହାର ଅର୍ଥକୁ ପ୍ରକାଶ କରୁଥିବା କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ମାର୍ଗରେ ଯେତେବେଳେ ଆନନ୍ଦ, ଦୁଃଖ, କାମନା, ଲାଭ ଆଦିକୁ ତ୍ୟାଗ କରାଯାଇଛି ଓ ମନେ କେବଳ ଅପେକ୍ଷା ଅଛି, ତେବେ ମଧ୍ୟ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ବ୍ୟର୍ଥ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏଠି ଅହିଂସା, ସତ୍ୟ, ପବିତ୍ରତା, କରୁଣା, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଏପରି ଗୁଣଗୁଡ଼ିକୁ ନିରନ୍ତର ଅନୁସରଣ କରିବା ଦରକାର। ସମସ୍ତ ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ମନ ଓ ଦେହ ସହିତ, ଚିନ୍ତା ଛାଡ଼ି, କେବଳ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ। ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରାଯାଏ, ସେ ଶୀଘ୍ର ଦେଖାଦେଇଥାନ୍ତି ଓ ତାଙ୍କ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ନିଜର ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ଅନୁଭବ କରାନ୍ତି। ତିନି ପ୍ରକାର ସତ୍ୟ ମଧ୍ୟରୁ ଭକ୍ତି ହିଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ—ଭକ୍ତି ହିଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ। ଏହି ଭକ୍ତି ଏକ ଅଟୁଟ ଆସକ୍ତିର ରୂପ ନେଇଥାଏ—ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଗୁଣରେ, ତାଙ୍କ ରୂପରେ, ଉପାସନାରେ, ସ୍ମରଣରେ, ସେବାରେ, ବନ୍ଧୁତ୍ୱରେ, ପିତୃଭାବରେ, ପ୍ରେମରେ, ଆତ୍ମନିବେଦନରେ, ଲୀନତାରେ, ଏବଂ ପରମ ବିରହରେ—ଏଭଳି ଏକ ଭକ୍ତି ଏଗାରୋଟି ରୂପ ନେଇଥାଏ। ଏହିପରି ଭୟ ଓ ସଂସାରିକ ମତ ଛାଡ଼ି, ଏକ ମନ ରେଖି, କୁମାର, ବ୍ୟାସ, ଶୁକ, ଶାଣ୍ଡିଳ୍ୟ, ଗର୍ଗ, ବିଷ୍ଣୁ, କୌଣ୍ଡିଲ୍ୟ, ଶେଷ, ଉଦ୍ଧବ, ଅରୁଣି, ବଳି, ହନୁମାନ, ବିଭୀଷଣ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭକ୍ତି ଶିକ୍ଷକମାନେ ଏହି କଥା ଘୋଷଣା କରିଛନ୍ତି। ଯିଏ ନାରଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯାଇଥିବା ଏହି ମଙ୍ଗଳମୟ ଉପଦେଶ ଉପରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭରସା ରଖେ, ସେ ଭକ୍ତିରେ ଅନୁରକ୍ତ ହୁଏ ଓ ପ୍ରିୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ—ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।