ନାରଦଭକ୍ତିସୂତ୍ରମ୍

ଜଗତରେ କେବେ ଅନିଷ୍ଟ କିମ୍ବା କ୍ଷତି ଘଟିଲେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କାରଣ ନିଜ ଆତ୍ମା, ଏହି ସମସ୍ତ ସଂସାର ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ସବୁକୁ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରାଯାଇଛି । ଏହି ଭକ୍ତିକୁ ଲାଭ କରିଲେ ବି, ଲୋକିକ କାର୍ଯ୍ୟ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; କେବଳ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଦରକାର, ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ଭକ୍ତି ପାଇଁ ଉପାୟ ତାହା କରିବା ଉଚିତ୍ । ମହିଳା, ଧନ, ନାସ୍ତିକ, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଆଚରଣ ଶୁଣିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ଅହଂକାର, ଢଂଗ, ଏବଂ ଏହା ସଦୃଶ ଦୋଷଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ିଦେବା ଦରକାର । ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଅର୍ପିତ ହେଉ; ଆଶା, କ୍ରୋଧ, ଅହଂକାର ଏବଂ ଏହା ସଦୃଶ ଭାବଗୁଡ଼ିକୁ କେବଳ ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଉନ୍ମୁଖ କରିବା ଉଚିତ୍ । ପ୍ରେମକୁ ଏପରି ଭାବରେ ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ଦରକାର—ଏହା ଅବିରତ ସେବା ଓ ନିରନ୍ତର ପୂଜା ଭାବରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହେଉ, ତିନି ପ୍ରକାରର ବିକଳ୍ପ ଭାବକୁ ଅପସାରଣ କରି, କେବଳ ପ୍ରେମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିବା ଦରକାର । ଯେଉଁ ଭକ୍ତ ଏକାଗ୍ର ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ଭଜନ୍ତି, ସେମାନେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଭକ୍ତ । ସେମାନେ ଏକା-ଅପରେ ସହିତ କଥା ହେବାବେଳେ କଣ୍ଠ ଆଟକିଯାଏ, ଦେହରେ ରୋମାଞ୍ଚ ହୁଏ, ନୟନରୁ ଅଶ୍ରୁ ବହେ; ଏପରି ଭାବରେ ସେମାନେ ନିଜ ପରିବାର ଓ ଭୂମିକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି । ଏମାନେ ତୀର୍ଥକୁ ତୀର୍ଥତ୍ୱ ଦେଇଥାନ୍ତି, କାର୍ଯ୍ୟକୁ ପୁଣ୍ୟମୟ କରନ୍ତି, ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ସତ୍ୟ କରନ୍ତି । ପୂର୍ବଜମାନେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ଦେବତାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରନ୍ତି, ଏହି ପୃଥିବୀ ସୁରକ୍ଷିତ ହୁଏ । ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ବର୍ଗ, ଶିକ୍ଷା, ରୂପ, କୁଳ, ଧନ କିମ୍ବା କାର୍ଯ୍ୟର ଭେଦ ନାହିଁ, କାରଣ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କର । ବାଦବିବାଦ ଉପରେ ଭରସା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କାରଣ ଏହି ବିବାଦ ଅତି ଅଧିକ, ଖୋଲା ଓ ନିୟମ ହୀନ ହୁଏ । ଭକ୍ତି ଶାସ୍ତ୍ର ଉପରେ ଚିନ୍ତନ କରିବା ଦରକାର, ଏବଂ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ଏହାର ଅର୍ଥକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ କରିବା ଉଚିତ୍ । ଆନନ୍ଦ, ଦୁଃଖ, ଆଶା, ଲାଭ ତ୍ୟାଗ କରି ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିବା ବେଳେ ମଧ୍ୟ, ଅର୍ଥାତ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ଅହିଂସା, ସତ୍ୟ, ପବିତ୍ରତା, ଦୟା, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଏହା ସଦୃଶ ଗୁଣ ସବୁକୁ ସଦା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଦରକାର । ସମସ୍ତ ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଭାବରେ ଓ ଚିନ୍ତା ଶୂନ୍ୟ ଭାବରେ କେବଳ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ୍ । ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରାଯାଏ, ସେ ସିଘ୍ର ଉପସ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତି ଓ ନିଜ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ସାକ୍ଷାତ୍କାର ଦେଇଥାନ୍ତି । ତିନି ପ୍ରକାର ସତ୍ୟ ମଧ୍ୟରୁ, କେବଳ ଭକ୍ତି ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ; ଭକ୍ତି ହିଁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ । ଏହି ଭକ୍ତି ଏକ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା ଏଗାରଟି ଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ—ତାଙ୍କର ଗୁଣରେ ଆସକ୍ତି, ରୂପରେ ଆସକ୍ତି, ପୂଜାରେ ଆସକ୍ତି, ସ୍ମରଣରେ ଆସକ୍ତି, ସେବାରେ ଆସକ୍ତି, ସଖ୍ୟତାରେ ଆସକ୍ତି, ପିତୃଭାବରେ ଆସକ୍ତି, ପ୍ରିୟତାରେ ଆସକ୍ତି, ଆତ୍ମ-ନିବେଦନରେ ଆସକ୍ତି, ଲୟରେ ଆସକ୍ତି, ଓ ପରମ ବିରହରେ ଆସକ୍ତି । ଏପରି ଭାବରେ, ଲୋକମତର ଭୟ ଛାଡ଼ି ଏକାଗ୍ର ମନରେ, କୁମାର, ବ୍ୟାସ, ଶୁକ, ଶାଣ୍ଡିଳ୍ୟ, ଗର୍ଗ, ବିଷ୍ଣୁ, କୌଣ୍ଡିନ୍ୟ, ଶେଷ, ଉଦ୍ଧବ, ଅରୁଣି, ବଳି, ହନୁମାନ, ବିଭୀଷଣ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭକ୍ତି ଆଚାର୍ୟମାନେ ଏହି ଉପଦେଶ ଦେଇଛନ୍ତି । ଯେ କେହି ନାରଦଙ୍କ ଏହି ମଙ୍ଗଳମୟ ଉପଦେଶ ଉପରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭରସା ରଖେ, ସେ ଭକ୍ତି ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, ଓ ପ୍ରିୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ—ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ ।