ଏମାନେ, ଯେଉଁ ମହାନ୍ଭାଗ୍ୟବାନ୍ ଲୋକମାନେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଭେଦବୁଦ୍ଧିକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ଛାଡିଦେଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ମନରେ କୌଣସି ବିଭେଦ ନାହିଁ। ଏହି ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟକୁ ମାତ୍ର ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ, ଏହାକୁ ମାତ୍ର ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଅସତ୍ସଙ୍ଗତିକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ବିଦାୟ ଦେବା ଦରକାର, କାରଣ ଏହା ଆମର ମନରେ ଅଭିଲାଷା, କ୍ରୋଧ, ମୋହ, ସ୍ମୃତିହାନି, ବୁଦ୍ଧିନାଶ ଓ ସମସ୍ତ ଧ୍ଵଂସର କାରଣ ହୁଏ। ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଗୁଣଗୁଡ଼ିକ ଆଦିରେ ସ୍ୱଳ୍ପ ତରଙ୍ଗ ପରି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ସମୁଦ୍ର ସଦୃଶ ବିପୁଳ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଏହି ମାୟା ସମୁଦ୍ରକୁ କିଏ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ? ସେଉଁଠି ଯିଏ ସଙ୍ଗକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ସେବା କରି, ମମତାରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ, ସେଇ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ। ଯିଏ ଏକାନ୍ତ ସ୍ଥାନ ଖୋଜେ, ସାଂସାରିକ ବନ୍ଧନକୁ ମୂଳସହିତ ଉପାଡ଼ି ଦେଇ, ତିନିଗୁଣରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ, ଲାଭ ଓ ରକ୍ଷା ପ୍ରତି ଚିନ୍ତାକୁ ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେ ମାୟାକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରେ। ଯିଏ କାର୍ମର ଫଳକୁ ତ୍ୟାଗ କରେ, କାର୍ମକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ, ଯିଏ ଅନ୍ତେ ବେଦକୁ ମଧ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରି, ଶୁଦ୍ଧ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ପ୍ରେମକୁ ଲାଭ କରେ, ସେ ନିଜେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରେ। ଏହି ପ୍ରେମ ଅବିରତ ଓ ଅବର୍ଣ୍ଣନୀୟ। ଏହା ମୂକ ପରି ଲୋକ ଯେପରି ରସ ଅନୁଭବ କରେ, କିନ୍ତୁ କହିପାରେ ନାହିଁ, ସେହିପରି ଏହି ପ୍ରେମ ଅନୁଭବର ବିଷୟ। ଏହା କେବଳ ଯୋଗ୍ୟ ପାତ୍ରରେ କେଉଁସିଠି ନିଜେ ଉନ୍ମୁଚିତ ହୁଏ। ଏହି ପ୍ରେମ ଗୁଣହୀନ, ଅଭିଲାଷାହୀନ, ପ୍ରତିକ୍ଷଣ ବୃଦ୍ଧିଶୀଳୀ, ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ଅନୁଭୂତିର ମୂଳ ସ୍ୱରୂପ। ଏହି ପ୍ରେମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ, ସେମାନେ ସେହି ପ୍ରେମକୁ ମାତ୍ର ଦେଖନ୍ତି, ସେହିକୁ ଶୁଣନ୍ତି, କହନ୍ତି, ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି। ଭକ୍ତିର ଦ୍ୱିତୀୟ ରୂପ ତିନିପ୍ରକାର, ଗୁଣ ବ୍ୟତୀତ ଅଥବା ଦୁଃଖାଦି ବିଭେଦ ଦ୍ୱାରା। ପ୍ରତ୍ୟେକ ପରବର୍ତ୍ତୀ ରୂପ ପୂର୍ବବର୍ତ୍ତୀଠାରୁ ଉତ୍ତମ। ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ତୁଳନାରେ ଭକ୍ତି ସହଜରେ ଲାଭ ହୁଏ, କାରଣ ଏହା କୌଣସି ଅନ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଉପାୟ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ ନାହିଁ, ଏହି ନିଜେ ଜ୍ଞାନର ଉପାୟ। ଏହି ଭକ୍ତି ଶାନ୍ତି ଓ ପରମ ଆନନ୍ଦର ସ୍ୱରୂପ। ସାଂସାରିକ କ୍ଷତି ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କାରଣ ନିଜ ସ୍ୱୟଂ, ସଂସାର ଓ ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରାଯାଇଛି। ଏହି ଭକ୍ତି ଲାଭ କଲେ ମଧ୍ୟ, ସାଂସାରିକ କାର୍ଯ୍ୟ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; କେବଳ ଫଳକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଦରକାର, ଏବଂ ଭକ୍ତି ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଉପାୟଗୁଡ଼ିକୁ କରିବା ଦରକାର। ମହିଳା, ଧନ, ନାସ୍ତିକ, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଆଚରଣ ଶୁଣିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଅହଂକାର, ଢଂଗିପନି ଓ ଏହାଦିକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଦରକାର। ସମସ୍ତ କାର୍ମକୁ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ, ଆସକ୍ତି, କ୍ରୋଧ, ଅଭିମାନ ଓ ଏହାଦିକୁ ମାତ୍ର ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବ୍ୟୟ କରିବା ଉଚିତ। ପ୍ରେମ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବାର ମୂଳ ଉପାୟ ହେଉଛି ଅବିରତ ସେବା ଓ ପ୍ରେମମୟ ଉପାସନା, ଯାହା ତିନି ପ୍ରକାର ଭେଦକୁ ଦୂର କରି ପ୍ରେମକୁ ମାତ୍ର ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା। ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଭକ୍ତମାନେ ସେମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତ। ଏମାନେ ପରସ୍ପରେ କଥାହୁଏ ବେଳେ ଗଳା ଆଟକିଯାଏ, ରୋମାଞ୍ଚିତ ହୁଅନ୍ତି, ନୟନେ ଅଶ୍ରୁ ଆସେ; ଏମାନେ ନିଜ ପରିବାର ଓ ଭୂମିକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି। ସେମାନେ ତୀର୍ଥକୁ ତୀର୍ଥ କରନ୍ତି, କାର୍ମକୁ ପୁଣ୍ୟ କରନ୍ତି, ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ସତ୍ୟ କରନ୍ତି। ପିତୃଦେବତାମାନେ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି, ଦେବତାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରନ୍ତି, ଏହି ଭୂମି ସୁରକ୍ଷିତ ହୁଏ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଜାତି, ଶିକ୍ଷା, ରୂପ, କୁଳ, ଧନ, କାର୍ମର ଭେଦ ନାହିଁ, କାରଣ ସେମାନେ ତାଙ୍କର। ତର୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କାରଣ ଏହାର ବ୍ୟାପ୍ତି, ଖୋଲାପଣ, ଓ ନିୟମ ନଥିବାରୁ। ଭକ୍ତି ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ଚିନ୍ତନ କରିବା ଓ ତାହାର ଅର୍ଥକୁ ପ୍ରକାଶ କରୁଥିବା କାର୍ମକୁ କରିବା ଦରକାର। ଆନନ୍ଦ, ଦୁଃଖ, ଇଛା, ଲାଭ ତ୍ୟାଗ କରି ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଅର୍ଦ୍ଧ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ବ୍ୟର୍ଥ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଅହିଂସା, ସତ୍ୟ, ପବିତ୍ରତା, ଦୟା, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଏହାଦି ସଦ୍ଗୁଣ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରକ୍ଷା କରିବା ଦରକାର। ସମସ୍ତ ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ସହିତ, ଚିନ୍ତାହୀନ ଭାବେ କେବଳ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ। ଯେବେ ଭକ୍ତ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ସେ ଶୀଘ୍ର ଦେଖାଦିଅନ୍ତି ଓ ନିଜ ଉପସ୍ଥିତି ଅନୁଭୂତି ଦିଅନ୍ତି। ତିନି ପ୍ରକାର ସତ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ, ଭକ୍ତି ମାତ୍ର ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ—ଭକ୍ତି ମାତ୍ର ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ।