ରାଜାଙ୍କ ଦେଖାର ଦେଖାର ଭାବେ ରାଜପାଳି ଭୋଜନ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାମରେ ଯେପରି ଦେଖାଯାଏ, ଏହିପରି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ରାଜାଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ହେଉନାହିଁ, ନାହିଁ ଭୋକ ଶାନ୍ତି ହୁଏ। ଏହି କାରଣରୁ, ମୁକ୍ତି ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକମାନେ କେବଳ ଏହି ଉପାୟକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ। ଶିକ୍ଷକମାନେ ଏହି ଉପାୟର ଗୁଣଗାନ କରନ୍ତି। ଏହି ଉପାୟ ହେଉଛି ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗ ତ୍ୟାଗ ଓ ଆସକ୍ତି ତ୍ୟାଗ। ଏହି ଉପାୟ ନିରନ୍ତର ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସାଧ୍ୟ ହୁଏ। ଏହି ଭକ୍ତି ଜଗତରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଗୁଣ ଶୁଣିବା ଓ ଗାଇବା ଦ୍ୱାରା ଆସେ। ମୁଖ୍ୟତଃ ଏହା ଉତ୍ତମ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କର ଅନୁଗ୍ରହ କିମ୍ବା ପ୍ରଭୁଙ୍କର କୃପାର ଏକ ଅଂଶ ଦ୍ୱାରା ଲାଭ ହୁଏ। ଉତ୍ତମଙ୍କ ସଂଗ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ, ଦୁଃସାଧ୍ୟ ଏବଂ ଅପ୍ରତିହତ। ଏହି ସଂଗ ମଧ୍ୟ କେବଳ ତାଙ୍କର କୃପା ଦ୍ୱାରା ମିଳିଥାଏ। ଏହି ପରି ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ତରେ କୌଣସି ଭେଦ ନାହିଁ। ଏହି ସଂଗକୁ ଏକମାତ୍ର ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ, ଏହି ସଂଗକୁ ଏକମାତ୍ର ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ। ଅପାତ୍ରଙ୍କ ସଂଗ ଯେପରି ହେଉ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଦରକାର। କାରଣ, ଏହା ଚାହିଦା, କ୍ରୋଧ, ମୋହ, ସ୍ମୃତି ହାରା, ବୁଦ୍ଧି ନାଶ ଓ ସବୁ ନାଶ ଦେଇଥାଏ। ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଗୁଣମାନେ ଆରମ୍ଭରେ ତରଙ୍ଗ ପରି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସଂଗ ଦ୍ୱାରା ଏକ ମହାସାଗର ପରି ହୋଇଯାଏ। କିଏ ମାୟାକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରିପାରିବ? ସେଠି ଯିଏ ସଂଗ ତ୍ୟାଗ କରେ, ଉତ୍ତମଙ୍କର ସେବା କରେ, ଅସ୍ଲଗ୍ନ ହୁଏ। ଯିଏ ଏକାନ୍ତ ସ୍ଥାନ ଚାହିଁଥାଏ, ସାଂସାରିକ ବନ୍ଧନ ଉପଡ଼ାଇ ଦେଇଥାଏ, ତିନି ଗୁଣରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ, ଲାଭ ଓ ରକ୍ଷା ଚିନ୍ତା ତ୍ୟାଗ କରେ। ଯିଏ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ତ୍ୟାଗ କରେ, କାର୍ଯ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରେ, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ। ଯିଏ ବେଦ ମଧ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେ ନିରନ୍ତର ଶୁଦ୍ଧ ପ୍ରେମକୁ ପାଇଁଥାଏ। ସେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରେ, ଅନ୍ୟମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରେ। ଏହି ପ୍ରେମର ସ୍ୱଭାବ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବା ନୁହେଁ। ଏହା ଗୋଟିଏ ଗୁଙ୍ଗା ଲୋକ ରସ ଅନୁଭବ କରିଥିବା ପରି। ଏହି ପ୍ରେମ କେବେ କେବେ ଯୋଗ୍ୟ ପାତ୍ରରେ ଦେଖାଯାଏ। ଏହି ପ୍ରେମ ଗୁଣ ହୀନ, ଚାହିଦା ହୀନ, ସମୟ ସମୟରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ, ନିରନ୍ତର ଅନୁଭବ ହେଉଛି, ସବୁଠୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଏବଂ ଅନୁଭୂତିର ସ୍ୱଭାବ। ଏହି ପ୍ରେମ ପାଇଁ ଲୋକ କେବଳ ଏହିକୁ ଦେଖିଥାଏ, ଶୁଣିଥାଏ, କହିଥାଏ, ଚିନ୍ତା କରିଥାଏ। ଭକ୍ତିର ଦ୍ୱିତୀୟ ରୂପ ତିନି ପ୍ରକାର, ଗୁଣ ଭେଦ କିମ୍ବା ଦୁଃଖ ଭେଦ ଦ୍ୱାରା। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଆଗଲା ରୂପ ପୂର୍ବ ରୂପଠାରୁ ଉତ୍ତମ। ଅନ୍ୟ ଉପାୟ ଠାରୁ ଭକ୍ତି ଅତି ସହଜ ଲାଭ ହୁଏ। ଏହା କୌଣସି ଅନ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଉପାୟ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେନାହିଁ, ନିଜେ ଏକ ଉପାୟ। ଏହି ଭକ୍ତି ଶାନ୍ତି ଓ ପରମ ଆନନ୍ଦର ସ୍ୱଭାବ। ଜଗତର କ୍ଷତି ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ, କାରଣ ନିଜ, ଜଗତ, ଶାସ୍ତ୍ର ସମସ୍ତ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅର୍ପିତ। ଏହି ଭକ୍ତି ଲାଭ ହେଲା ପରେ ମଧ୍ୟ ସାଂସାରିକ କାର୍ଯ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଦରକାର ନୁହେଁ, କେବଳ ଫଳକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ; ଉପାୟଗୁଡିକ ଉଚିତ ଭାବେ କରିବା ଦରକାର। ନାରୀ, ଧନ, ନାସ୍ତିକ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ଆଚରଣ ଶୁଣିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଅହଂକାର, ଚାପଳ୍ୟ ଓ ଏହାର ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ଗୁଣଗୁଡିକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଦରକାର। ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅର୍ପିତ କରିବା ଉଚିତ; ଚାହିଦା, କ୍ରୋଧ, ଅହଂକାର ଏବଂ ଏହାର ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ଭାବଗୁଡିକୁ କେବଳ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ। ପ୍ରେମକୁ ସେବା ଓ ପ୍ରେମାର୍ଥୀ ଉପାସନାର ଦ୍ୱାରା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ, ତିନି ରୂପର ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଶୂନ୍ୟ କରି ସେ କେବଳ ପ୍ରେମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏକାଗ୍ର ଭକ୍ତମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ସେମାନେ ପରସ୍ପର ଅନ୍ତରଙ୍ଗ କଥା କହିବାବେଳେ ଗଳା ଭରିଯାଏ, ରୋମାଞ୍ଚ ହୁଏ, ଅଖଣ୍ଡ ଅଶ୍ରୁ ଝରେ; ସେମାନେ ନିଜ ପରିବାର ଓ ପୃଥିବୀକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି। ସେମାନେ ତୀର୍ଥକୁ ତୀର୍ଥ କରନ୍ତି, କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଧର୍ମ କରନ୍ତି, ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ତ୍ରୁତି କରନ୍ତି। ପିତୃମାନେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ଦେବମାନେ ନୃତ୍ୟ କରନ୍ତି, ଏହି ପୃଥିବୀ ସୁରକ୍ଷିତ ହୁଏ।