ଏହି ଶ୍ରୀନାରଦଭକ୍ତିସୂତ୍ରର ପର୍ୟାୟ କଥାରେ, ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି—ଜଗତୀୟ କିମ୍ବା ବେଦିକ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଯେଉଁଠି ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରଣ ହୁଏ, ସେଠି ସେହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ; ଯାହା ଶାସ୍ତ୍ରବିରୋଧୀ, ସେଠାରେ ଅସଙ୍ଗତା ରଖିବା ଦରକାର। ଏହିପରି ଦୃଢ଼ ବିଶ୍ୱାସ ଆସିଗଲେ, ଏବେଠାରୁ ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବା ଉଚିତ, କାରଣ ଏହା ଅନୁଷ୍ଠାନର ମୂଳ ଆଧାର। ଯଦି ଏହା ହେବ ନାହିଁ, ତେବେ ପତନର ଭୟ ରହିଯାଏ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଲୋକିକ କାର୍ଯ୍ୟ, ଯେପରିକି ଖାଇବା ମଧ୍ୟ, କେବଳ ଦେହ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ହୁଏ। ଏହି ଦେହର ଲକ୍ଷଣ ବିଭିନ୍ନ ଦର୍ଶନ ଅନୁସାରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଇଛି। ପରାଶର୍ୟ କହନ୍ତି, ପୂଜା ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆସକ୍ତି ହେଉଛି ଏହାର ଲକ୍ଷଣ। ଗର୍ଗ କହନ୍ତି, କଥା କହିବା ଭଳି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆସକ୍ତି। ଶାଣ୍ଡିଲ୍ୟ କହନ୍ତି, ଏହା ତାଳେ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆତ୍ମାନନ୍ଦର ବିରୋଧ ହେଉନାହିଁ। ଶ୍ରୀନାରଦ କହନ୍ତି, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ତାହାକୁ ଉପହାର କରିବା, ଏବଂ ତାହାକୁ ଭୁଲିଗଲେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରିବା। ଏହା ସତ୍ୟ। ଏହିପରି ଭାବ, ବ୍ରଜର ଗୋପୀମାନେ ଭଳି ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ। ସେଠି ମହତ୍ତ୍ୱ ଜ୍ଞାନ ଭୁଲିଯିବା ଉପରେ କୌଣସି ଅପତ୍ୟ ନାହିଁ, କାରଣ ଏହା ଦୁଷ୍ଟ ପ୍ରେମର ଭଳି ହୁଏନାହିଁ। ଏହିପରି ନିର୍ମଳ ପ୍ରେମରେ କେବଳ ନିଜ ସୁଖ ନୁହେଁ, ଅନ୍ୟର ସୁଖରେ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ମିଳେ। ଏହି ପ୍ରେମ କର୍ମ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଯୋଗ ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, କାରଣ ଏହା ଫଳର ସ୍ୱରୂପ। ଭଗବାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଅହଂକାର ଅପ୍ରିୟ, ନମ୍ରତା ପ୍ରିୟ। କିଛି ଲୋକ କହନ୍ତି, ଜ୍ଞାନ ମାତ୍ରେ ଏହାର ଉପାୟ। ଅନ୍ୟମାନେ କହନ୍ତି, ଏହା ପାରସ୍ପରିକ ନିର୍ଭରତା। ବ୍ରହ୍ମକୁମାର କହନ୍ତି, ଏହା ନିଜେ ଫଳର ତଳେ ଆସେ। ରାଜପାଳି ଭୋଜନ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ—ସେଠି ରାଜାଙ୍କ ସନ୍ତୋଷ କିମ୍ବା ଭୋକ ଶାନ୍ତି ହୁଏନାହିଁ, ଏହିପରି ଏହା ନିଜସ୍ୱ ଫଳର ତଳେ ଅଛି। ଏହିପରି ଭାବ ମୁକ୍ତିକାମୀମାନେ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ। ଆଚାର୍ୟମାନେ ଏହାର ଉପାୟ ଗାନ କରନ୍ତି—ଇନ୍ଦ୍ରିୟବିଷୟ ତ୍ୟାଗ ଓ ଆସକ୍ତି ତ୍ୟାଗ ଦ୍ୱାରା, ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା। ସାଧାରଣ ଜଗତରେ ମଧ୍ୟ, ଭଗବାନଙ୍କ ଗୁଣ ଶୁଣିବା ଓ ଗାଇବା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଭାବ ଆସେ। ମୂଳତଃ, ଏହି ଅଦ୍ୱିତୀୟ ପ୍ରେମ ମହାପୁରୁଷମାନେ କିମ୍ବା ଭଗବାନଙ୍କ ଦୟାର କିଛି ଅଂଶ ଦ୍ୱାରା ମିଳେ। ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ସଙ୍ଗ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ, କଠିନ ଏବଂ ଅବିଫଳ। ଏହି ସଙ୍ଗ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ଦୟା ଦ୍ୱାରା ମିଳେ। ଏମିତି ମହାପୁରୁଷମାନେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ସେଠି କୌଣସି ଭେଦ ନାହିଁ। ଏହି ସଙ୍ଗକୁ ହିଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ, ଏହି ସଙ୍ଗକୁ ହିଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ। ଅପାତ୍ରଙ୍କ ସଙ୍ଗ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଦରକାର। ଏହା ଚେତନାର, କ୍ରୋଧ, ମୋହ, ସ୍ମୃତିହାନି, ବୁଦ୍ଧିନାଶ ଓ ସମସ୍ତ ନାଶର କାରଣ। ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଗୁଣଗୁଡ଼ିକ ଆଦିରେ ତରଙ୍ଗ ସମାନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ସମୁଦ୍ର ସମାନ ହୋଇଯାଆନ୍ତି। ତେଣୁ, କିଏ ମାୟାକୁ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରିପାରିବ? ସେ ଯିଏ ସଙ୍ଗ ତ୍ୟାଗ କରେ, ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ସେବା କରେ, ମମତା ଛାଡ଼େ। ଯିଏ ଏକାକୀ ସ୍ଥାନ ଚାହାଁଥାଏ, ସଂସାର ବନ୍ଧନ ଉପଡ଼େ, ତିନି ଗୁଣ ଛାଡ଼େ, ଲାଭ-ରକ୍ଷା ଉପେକ୍ଷା କରେ। ଯିଏ କର୍ମର ଫଳ ତ୍ୟାଗ କରେ, କର୍ମ ଛାଡ଼େ, ସେ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ। ଯିଏ ବେଦକୁ ମଧ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିଦେଉଛି, ସେ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଶୁଦ୍ଧ ପ୍ରେମକୁ ପାଏ। ଏମିତି ଜଣେ ମାୟାକୁ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରେ, ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ପଥରେ ନେଇଯାଏ।