नारदभक्तिसूत्रम्

भवतु निश्चयदाढ्यादूर्ध्वं शास्त्ररक्षणम्

ठाम श्रद्धा झाल्यावर पुढे शास्त्राचं रक्षण व्हावं.

अन्यथा पातित्यशङ्कया

नाहीतर पतनाची भीती असते.

लोकोऽपि तावदेव भोजनादिव्यापारस्त्वाशरीरधारणावधि

जगातील व्यवहार, जसं की खाणं-पिणं, हे फक्त शरीर टिकवण्यासाठीच असावं.

तल्लक्षणानि वाच्यन्ते नानामतभेदात

त्याची लक्षणं वेगवेगळ्या मतांनुसार सांगितली जातात.

पूजादिष्वनुराग इति पाराशर्यः

पाराशर्य म्हणतो: पूजेप्रमाणे कर्मांत प्रेम असावं.

कथादिष्विति गर्गः

गर्ग म्हणतो: कथा सांगण्यासारख्या गोष्टींत.

आत्मरत्यविरोधेनेति शाण्डिल्यः

शांडिल्य म्हणतो: आत्मरतीच्या विरोधात नसेल तर.

नारदस्तु तदर्पिताखिलाचारता तद्विस्मरणे परमव्याकुलतेति

नारद म्हणतो: सर्व कर्म त्या परमात्म्यास अर्पण करणं आणि त्याचं विस्मरण झालं तर अत्यंत व्याकुळ होणं.

अस्त्येवमेवम्

हो, अगदी असंच आहे.

यथा व्रजगोपिकानाम्

जसं व्रजमधल्या गवळणींमध्ये आहे,

तत्रापि न माहात्म्यज्ञानविस्मृत्यपवादः

तिथेसुद्धा, त्यांच्या भक्तीमध्ये परमेश्वराचं माहात्म्य विसरण्याचा आक्षेप लागू होत नाही.

तद्विहीनं जाराणामिव

ती भावना नसली, तर ते परस्त्रीप्रेमासारखं होतं.

नास्त्येव तस्मिंस्तत्सुखसुखित्वम्

त्यात कुठलंच खरं सुख नाही, दुसऱ्याच्या सुखात आनंद मिळत नाही.

सा तु कर्मज्ञानयोगेभ्योऽप्यधिकतरा

पण ही भक्ती कर्म, ज्ञान आणि योग यांपेक्षा जास्त श्रेष्ठ आहे.

फलरूपत्वात

कारण तीच अंतिम फल आहे.

ईश्वरस्याप्यभिमानद्वेषित्वाद्दैन्यप्रियत्वाच्च

कारण परमेश्वरालाही गर्व आवडत नाही आणि नम्रता प्रिय आहे.

तस्या ज्ञानमेव साधनमित्येके

काही लोक म्हणतात, तिचं साधन म्हणजे फक्त ज्ञान.

अन्योऽन्याश्रयत्वमित्यन्ये

इतर काही म्हणतात, ती एकमेकांवर अवलंबून असते.

स्वयं फलरूपतेति ब्रह्मकुमारः

ब्रह्मकुमार म्हणतो, ती स्वतःच अंतिम फल आहे.

राजगृहभोजनादिषु तथैव दृष्टत्वात

जसं राजाच्या घरात भोजन करताना आणि अशा गोष्टींमध्ये दिसून येतं.

न तेन राजपरितोषः, क्षुधशान्तिर्वा

त्यामुळे ना राजाला समाधान मिळतं, ना भुकेचा शमण होतो.

तस्मात्सैव ग्राह्या मुमुक्षुभिः

म्हणून, मुक्तीची इच्छा असणाऱ्यांनी हीच स्वीकारावी.

तस्याः साधनानि गायन्त्याचार्याः

तिची साधनं गुरू सांगतात.

तत्तु विषयत्यागात्सङ्गत्यागाच्च

ती विषयांचा त्याग आणि आसक्तीचा त्याग यांमुळे मिळते.

अव्यावृत्तभजनात्१२

अखंड भक्तीमुळे मिळते.

लोकेऽपि भगवद्गुणश्रवणकीर्तनात

या जगातसुद्धा, भगवंताचे गुण ऐकून आणि गाताना मिळते.

मुख्यतस्तु महत्कृपयैव भगवत्कृपालेशाद्वा

मुख्यत्वाने करून, हे केवळ थोरांच्या मोठ्या कृपेने किंवा भगवंताच्या कृपेचा अंश लाभल्यानेच मिळते.

महत्सङ्गस्तु दुर्लभोऽगम्योऽमोघश्च

थोरांचा संग फार दुर्मिळ, सहज मिळणारा नाही आणि तो कधीच निष्फळ ठरत नाही.

लभ्यतेऽपि तत्कृपयैव

तोही संग त्यांच्या कृपेनेच मिळतो.