नारदभक्तिसूत्रम्

सा त्वस्मिन् परमप्रेमरूपा

ती खरी म्हणजे परमप्रेमाचं स्वरूप आहे.

अमृतस्वरूपा च

आणि ती अमरत्वाचंही स्वरूप आहे.

यल्लब्ध्वा पुमान्सिद्धो भवत्यमृतो भवति तृप्तो भवति

ती मिळाल्यावर माणूस सिद्ध होतो, अमर होतो आणि पूर्ण समाधानी होतो.

यत्प्राप्य ना किञ्चिद्वाञ्छति न शोचति न द्वेष्टि न रमते नोत्साही भवति

ती मिळाल्यावर काहीच इच्छा राहत नाही, दुःख वाटत नाही, कोणावर द्वेष वाटत नाही, कुठेही आसक्ती राहत नाही, आणि उत्साहही कमी होत नाही.

यज्ज्ञात्वा मत्तो भवति स्तब्धो भवत्यात्मारामो भवति

ती ओळखल्यावर माणूस आनंदित होतो, स्थिर राहतो आणि स्वतःमध्ये रममाण होतो.

सा न कामयमाना निरोधरूपत्वात्

ती काहीही इच्छित नाही, कारण तिचं स्वरूपच निग्रह आहे.

निरोधस्तु लोकवेदव्यापारन्यासः

निग्रह म्हणजे जगातील आणि वेदातील सर्व व्यवहारांचा त्याग.

तस्मिन्ननन्यता तद्विरोधिषूदासीनता च

त्यात पूर्ण एकनिष्ठा असते आणि जे त्याच्या विरोधात आहे त्याकडे उदासीनता असते.

अन्याश्रयाणां त्यागोऽनन्यता

इतर आधारांचा त्याग म्हणजे एकनिष्ठा.

लोकवेदेषु तदनुकूलाचरणं तद्विरोधिषूदासीनता च

जगातील आणि वेदातील व्यवहारांत, त्यानुसार वागणं आणि विरोधी गोष्टींकडे उदासीन राहणं.

भवतु निश्चयदाढ्यादूर्ध्वं शास्त्ररक्षणम्

ठाम श्रद्धा झाल्यावर पुढे शास्त्राचं रक्षण व्हावं.

अन्यथा पातित्यशङ्कया

नाहीतर पतनाची भीती असते.

लोकोऽपि तावदेव भोजनादिव्यापारस्त्वाशरीरधारणावधि

जगातील व्यवहार, जसं की खाणं-पिणं, हे फक्त शरीर टिकवण्यासाठीच असावं.

तल्लक्षणानि वाच्यन्ते नानामतभेदात

त्याची लक्षणं वेगवेगळ्या मतांनुसार सांगितली जातात.

पूजादिष्वनुराग इति पाराशर्यः

पाराशर्य म्हणतो: पूजेप्रमाणे कर्मांत प्रेम असावं.

कथादिष्विति गर्गः

गर्ग म्हणतो: कथा सांगण्यासारख्या गोष्टींत.

आत्मरत्यविरोधेनेति शाण्डिल्यः

शांडिल्य म्हणतो: आत्मरतीच्या विरोधात नसेल तर.

नारदस्तु तदर्पिताखिलाचारता तद्विस्मरणे परमव्याकुलतेति

नारद म्हणतो: सर्व कर्म त्या परमात्म्यास अर्पण करणं आणि त्याचं विस्मरण झालं तर अत्यंत व्याकुळ होणं.

अस्त्येवमेवम्

हो, अगदी असंच आहे.

यथा व्रजगोपिकानाम्

जसं व्रजमधल्या गवळणींमध्ये आहे,

तत्रापि न माहात्म्यज्ञानविस्मृत्यपवादः

तिथेसुद्धा, त्यांच्या भक्तीमध्ये परमेश्वराचं माहात्म्य विसरण्याचा आक्षेप लागू होत नाही.

तद्विहीनं जाराणामिव

ती भावना नसली, तर ते परस्त्रीप्रेमासारखं होतं.

नास्त्येव तस्मिंस्तत्सुखसुखित्वम्

त्यात कुठलंच खरं सुख नाही, दुसऱ्याच्या सुखात आनंद मिळत नाही.

सा तु कर्मज्ञानयोगेभ्योऽप्यधिकतरा

पण ही भक्ती कर्म, ज्ञान आणि योग यांपेक्षा जास्त श्रेष्ठ आहे.

फलरूपत्वात

कारण तीच अंतिम फल आहे.

ईश्वरस्याप्यभिमानद्वेषित्वाद्दैन्यप्रियत्वाच्च

कारण परमेश्वरालाही गर्व आवडत नाही आणि नम्रता प्रिय आहे.

तस्या ज्ञानमेव साधनमित्येके

काही लोक म्हणतात, तिचं साधन म्हणजे फक्त ज्ञान.

अन्योऽन्याश्रयत्वमित्यन्ये

इतर काही म्हणतात, ती एकमेकांवर अवलंबून असते.

स्वयं फलरूपतेति ब्रह्मकुमारः

ब्रह्मकुमार म्हणतो, ती स्वतःच अंतिम फल आहे.