നാരദഭക്തിസൂത്രമ്

തത്രാപി ന മാഹാത്മ്യജ്ഞാനവിസ്മൃത്യപവാദഃ

അവിടെയും മഹത്വം അറിയുന്നതു മറക്കുന്നതെന്ന കുറ്റം ബാധകമല്ല.

തദ്വിഹീനം ജാരാണാമിവ

അത് ഇല്ലെങ്കിൽ, അത് പരസ്ത്രീസ്നേഹത്തിനെപ്പോലെയാണ്.

നാസ്ത്യേവ തസ്മിംസ്തത്സുഖസുഖിത്വമ്

അങ്ങനെയുള്ളതിൽ സന്തോഷവും മറ്റുള്ളവരുടെ സന്തോഷത്തിൽ ആനന്ദവും ഇല്ല.

സാ തു കര്മജ്ഞാനയോഗേഭ്യോഽപ്യധികതരാ

അത് കര്‍മ്മം, ജ്ഞാനം, യോഗം എന്നിവയേക്കാളും ഉന്നതമാണ്.

ഫലരൂപത്വാത

അത് ഫലത്തിന്റെ സ്വഭാവമുള്ളതുകൊണ്ടാണ്.

ഈശ്വരസ്യാപ്യഭിമാനദ്വേഷിത്വാദ്ദൈന്യപ്രിയത്വാച്ച

ഭഗവാന്ക്ക് പോലും അഹങ്കാരം ഇഷ്ടമല്ല, വിനയം പ്രിയമാണ്.

തസ്യാ ജ്ഞാനമേവ സാധനമിത്യേകേ

ചിലർ പറയുന്നു, അതിന് ജ്ഞാനമേ മാർഗ്ഗം.

അന്യോഽന്യാശ്രയത്വമിത്യന്യേ

മറ്റുള്ളവർ പറയുന്നു, അതാണ് പരസ്പരാശ്രയം.

സ്വയം ഫലരൂപതേതി ബ്രഹ്മകുമാരഃ

ബ്രഹ്മകുമാരൻ പറയുന്നു: അതു തന്നെയാണ് ഫലത്തിന്റെ സ്വഭാവമുള്ളത്.

രാജഗൃഹഭോജനാദിഷു തഥൈവ ദൃഷ്ടത്വാത

രാജധാനിയിൽ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതിലും ഇതുപോലെ തന്നെ കാണാം.

ന തേന രാജപരിതോഷഃ, ക്ഷുധശാന്തിര്വാ

അത് കൊണ്ടു neither രാജാവിന് സന്തോഷം ഉണ്ടാകുന്നു, neither വിശപ്പു തീരുന്നു.

തസ്മാത്സൈവ ഗ്രാഹ്യാ മുമുക്ഷുഭിഃ

അതിനാൽ മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ അതു മാത്രം സ്വീകരിക്കണം.

തസ്യാഃ സാധനാനി ഗായന്ത്യാചാര്യാഃ

അതിനുള്ള മാർഗ്ഗങ്ങൾ ഗുരുമാർ പാടുന്നു.

തത്തു വിഷയത്യാഗാത്സങ്ഗത്യാഗാച്ച

അത് വിഷയങ്ങൾക്കും ബന്ധങ്ങൾക്കും വിട്ടുനിൽക്കുന്നതിലൂടെ ലഭിക്കും.

അവ്യാവൃത്തഭജനാത്൧൨

തുടർച്ചയുള്ള ഭജനത്തിലൂടെയും.

ലോകേഽപി ഭഗവദ്ഗുണശ്രവണകീര്തനാത

ലോകത്തും ഭഗവാന്റെ ഗുണങ്ങൾ കേൾക്കുകയും പാടുകയും ചെയ്യുന്നതിലൂടെ.

മുഖ്യതസ്തു മഹത്കൃപയൈവ ഭഗവത്കൃപാലേശാദ്വാ

എല്ലാവിധത്തിലും, വലിയവരുടെ വലിയ ദയയാലോ, അല്ലെങ്കിൽ ഭഗവാന്റെ ഒരു ചെറിയ കൃപയാലോ മാത്രമാണ് ഇതിനെ നേടാൻ കഴിയുന്നത്.

മഹത്സങ്ഗസ്തു ദുര്ലഭോഽഗമ്യോഽമോഘശ്ച

വലിയവരോടുള്ള സാന്നിധ്യം വളരെ അപൂർവവും, എളുപ്പത്തിൽ ലഭിക്കാത്തതും, ഒരിക്കലും പരാജയപ്പെടാത്തതുമാണ്.

ലഭ്യതേഽപി തത്കൃപയൈവ

അത് പോലും അവരുടെ ദയയാൽ മാത്രമേ ലഭിക്കൂ.

തസ്മിംസ്തജ്ജനേ ഭേദാഭാവാത

അത്തരം മഹാത്മാക്കളിൽ ഭേദം എന്നതൊന്നുമില്ല.

തദേവ സാധ്യതാം തദേവ സാധ്യതാമ്

അത് മാത്രം ലക്ഷ്യമാക്കണം, അതേ മാത്രം ലക്ഷ്യമാക്കണം.

ദുഃസങ്ഗഃ സര്വഥൈവ ത്യാജ്യഃ

ദുഷ്ടരോടുള്ള സാന്നിധ്യം എല്ലായ്പ്പോഴും ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടതാണ്.

കാമക്രോധമോഹസ്മൃതിഭ്രംശബുദ്ദിനാശസര്വനാശകാരണത്വാത

കാരണം, അതു ആഗ്രഹവും, കോപവും, മായയും, ഓർമ്മക്കുറവും, വിവേകനാശവും, എല്ലാം നശിപ്പിക്കുന്നതുമാണ്.

തരങ്ഗായിതാ അപീമേ സങ്ഗാത്സമുദ്രായന്തി

തുടക്കത്തിൽ ചെറിയ തിരമാലപോലുമെങ്കിലും, സാന്നിധ്യത്തിലൂടെ അത് സമുദ്രംപോലെ വലുതാവുന്നു.

കസ്തരതി കസ്തരതി മായാം യഃ സങ്ഗം ത്യജതി യോ മഹാനുഭാവം സേവതേ നിര്മമോ ഭവതി

ആ മായയെ ആരാണ് കടക്കുന്നത്? സാന്നിധ്യം ഉപേക്ഷിക്കുന്നവനും, മഹാത്മാക്കളെ സേവിക്കുന്നവനും, മമതയില്ലാത്തവനും ആണ് അതു കടക്കുന്നത്.

യോ വിവിക്തസ്ഥാനം സേവതേ, യോ ലോകബന്ധമുന്മൂലയതി നിസ്ത്രൈഗുണ്യോ ഭവതി, യോ യോഗക്ഷേമം ത്യജതി

ആളുകൾക്കിടയിൽ നിന്ന് അകന്ന് ജീവിക്കുന്നവനും, ലോകബന്ധങ്ങൾ പൂർണ്ണമായി അകറ്റുന്നവനും, ഗുണങ്ങളിൽ നിന്ന് മുക്തനാവുന്നവനും, ലാഭനഷ്ടങ്ങളെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നവനും.

യഃ കര്മഫലം ത്യജതി, കര്മാണി സംന്യസ്യതി തതോ നിര്ദ്വന്ദ്വോ ഭവതി

കർമഫലം ഉപേക്ഷിക്കുന്നവനും, കർമ്മങ്ങൾ വിട്ടു നിൽക്കുന്നവനും, പിന്നെ ദ്വന്ദങ്ങൾക്കപ്പുറം എത്തുന്നു.

യോ വേദാനപി സന്ന്യസ്യതി, കേവലമവിച്ഛിന്നാനുരാഗം ലഭതേ

വേദങ്ങൾ പോലും ഉപേക്ഷിക്കുന്നവൻ, ശുദ്ധവും തടസ്സമില്ലാത്തതുമായ പ്രേമം മാത്രം നേടുന്നു.

സ തരതി സ തരതി ലോകാംസ്താരയതി

അവൻ കടക്കുന്നു, അവൻ തന്നെ കടക്കുന്നു; അവൻ മറ്റുള്ളവരെയും കടത്തുന്നു.