નારદભક્તિસૂત્રમ્

ન તેન રાજપરિતોષઃ, ક્ષુધશાન્તિર્વા

એથી રાજાને સંતોષ કે ભૂખ શાંત થતી નથી.

તસ્માત્સૈવ ગ્રાહ્યા મુમુક્ષુભિઃ

મુક્તિ ઇચ્છનારોએ એ જ સ્વીકારવું જોઈએ.

તસ્યાઃ સાધનાનિ ગાયન્ત્યાચાર્યાઃ

આચાર્યોએ એના સાધનો ગાયન કર્યા છે.

તત્તુ વિષયત્યાગાત્સઙ્ગત્યાગાચ્ચ

એ વિષયોની ત્યાગ અને સંગની ત્યાગથી થાય છે.

અવ્યાવૃત્તભજનાત્૧૨

અવિરત ભજનથી.

લોકેઽપિ ભગવદ્ગુણશ્રવણકીર્તનાત

લોકમાં પણ ભગવાનના ગુણો સાંભળવાથી અને ગાવાથી.

મુખ્યતસ્તુ મહત્કૃપયૈવ ભગવત્કૃપાલેશાદ્વા

મુખ્યત્વે તો મહાન વ્યક્તિઓની કૃપા કે ભગવાનની થોડી કૃપાથી જ એ પ્રાપ્ત થાય છે.

મહત્સઙ્ગસ્તુ દુર્લભોઽગમ્યોઽમોઘશ્ચ

મહાન લોકોનો સંગાથ દુર્લભ છે, સહેલાઈથી મળતો નથી અને નિષ્ફળ થતો નથી.

લભ્યતેઽપિ તત્કૃપયૈવ

એ પણ એમની કૃપાથી જ મળે છે.

તસ્મિંસ્તજ્જને ભેદાભાવાત

એવા મહાન લોકોમાં કોઈ ભેદ નથી રહેતો.

તદેવ સાધ્યતાં તદેવ સાધ્યતામ્

એ જ સાધ્ય બનાવો, એ જ સાધ્ય બનાવો.

દુઃસઙ્ગઃ સર્વથૈવ ત્યાજ્યઃ

ખોટા લોકોનો સંગાથ દરેક રીતે ત્યાજ્ય છે.

કામક્રોધમોહસ્મૃતિભ્રંશબુદ્દિનાશસર્વનાશકારણત્વાત

કારણ કે એ કામ, ક્રોધ, મોહ, સ્મૃતિભ્રંશ, બુદ્ધિનો નાશ અને સર્વનાશ લાવે છે.

તરઙ્ગાયિતા અપીમે સઙ્ગાત્સમુદ્રાયન્તિ

આ બધું શરૂઆતમાં તરંગ જેવું હોય છે, પણ સંગાથથી સમુદ્ર જેવું વિશાળ બની જાય છે.

કસ્તરતિ કસ્તરતિ માયાં યઃ સઙ્ગં ત્યજતિ યો મહાનુભાવં સેવતે નિર્મમો ભવતિ

કોણ માયાને પાર કરે છે? જે સંગાથ છોડી દે છે, મહાન વ્યક્તિની સેવા કરે છે અને મમત્વ છોડે છે, એ પાર કરે છે.

યો વિવિક્તસ્થાનં સેવતે, યો લોકબન્ધમુન્મૂલયતિ નિસ્ત્રૈગુણ્યો ભવતિ, યો યોગક્ષેમં ત્યજતિ

જે એકાંત સ્થાન શોધે છે, લોકબંધન મૂળથી દૂર કરે છે, ત્રણ ગુણોથી પર થાય છે અને યોગક્ષેમનો ત્યાગ કરે છે.

યઃ કર્મફલં ત્યજતિ, કર્માણિ સંન્યસ્યતિ તતો નિર્દ્વન્દ્વો ભવતિ

જે કર્મફળનો ત્યાગ કરે છે, કર્મોનો સંન્યાસ કરે છે, પછી દ્વંદ્વથી મુક્ત થાય છે.

યો વેદાનપિ સન્ન્યસ્યતિ, કેવલમવિચ્છિન્નાનુરાગં લભતે

જે વેદોનો પણ સંન્યાસ કરે છે, એ શુદ્ધ અને અવિરત પ્રેમ મેળવે છે.

સ તરતિ સ તરતિ લોકાંસ્તારયતિ

એ પાર કરે છે, એ પાર કરે છે; એ બીજાને પણ પાર કરે છે.

અનિર્વચનીયં પ્રેમસ્વરૂપમ્

એનું સ્વરૂપ એવો પ્રેમ છે, જે વર્ણવી શકાય તેમ નથી.

મૂકાસ્વાદનવત

એ મૌન વ્યક્તિએ અનુભવેલી મીઠાસ જેવી છે.

પ્રકાશયતે ક્વાપિ પાત્રે

એ ક્યાંક યોગ્ય પાત્રમાં પોતે જ પ્રકાશિત થાય છે.

ગુણરહિતં કામનારહિતં પ્રતિક્ષણવર્ધમાનમવિચ્છિન્નં સૂક્ષ્મતરમનુભવરૂપમ્

એ ગુણરહિત, કામનાવિહિન, દરેક ક્ષણે વધતું, અવિરત, અત્યંત સૂક્ષ્મ અને અનુભવરૂપ છે.

તત્પ્રાપ્ય તદેવાવલોકયતિ, તદેવ શૃનોતિ, તદેવ ભાષયતિ, તદેવ ચિન્તયતિ

એ પ્રાપ્ત થયા પછી, એ જ જુએ છે, એ જ સાંભળે છે, એ જ બોલે છે, એ જ વિચારે છે.

ગૌણી ત્રિધા ગુણભેદાદાર્તાદિભેદાદ્વા

ગૌણ ભક્તિ ગુણો અથવા દુઃખ વગેરેના ભેદથી ત્રણ પ્રકારની હોય છે.

ઉત્તરસ્માદુત્તરસ્માત્પૂર્વપૂર્વા શ્રેયાય ભવતિ

પછીની દરેક ભક્તિ પહેલાની કરતાં વધુ શ્રેષ્ઠ હોય છે.

અન્યસ્માત્સૌલભ્યં ભક્તૌ

અન્ય બધાની સામે, ભક્તિ સરળતાથી પ્રાપ્ત થાય છે.

પ્રમાણાન્ત્રસ્યાનપેક્ષત્વાત્સ્વયં પ્રમાણત્વાત

કારણ કે ભક્તિ અન્ય કોઈ જ્ઞાનના આધાર પર નથી, અને પોતે જ સાચું જ્ઞાન છે.

શાન્તિરૂપાત્પરમાનન્દરૂપાચ્ચ

કારણ કે ભક્તિ શાંતિ અને પરમ આનંદ સ્વરૂપ છે.