శ్రీ కృష్ణుడు అర్జునునికి ధర్మమార్గాన్ని వివరిస్తూ, అసుర స్వభావాలను కలిగినవారు ఎలా ప్రవర్తిస్తారో వివరించాడు. వారు తీరని కోరికను ఆధారంగా చేసుకుని, ద్వేషం, మాయ, అహంకారం, గర్వంతో నిండిపోయి, తప్పు అభిప్రాయాలతో మోసపోతారు. వీరు అపవిత్రమైన సంకల్పాలతో కార్యాలు చేస్తారు. మరణం వరకు ముగియని ఎన్నో ఆందోళనల్లో చిక్కుకుని, తమ కోరికల సుఖానికే పరిమితమని నమ్ముతారు. వారు వందలాది ఆశల బంధాల్లో చిక్కుకుని, కోపం, కామానికి లోనై, అన్యాయ మార్గాల్లో సంపదను కూడగట్టడానికి ప్రయత్నిస్తారు. “ఇవాళ నేను ఇది సంపాదించాను, రేపు మరొకటి సంపాదిస్తాను. ఇది నాది, ఇంకొంత సంపద కూడా నా దక్కుతుంది” అని అనుకుంటారు. “ఆ శత్రువును నేను సంహరించాను, ఇంకొంతమందిని కూడా చంపుతాను. నేనే అధిపతి, నేనే సుఖభోగి, నేనే విజయవంతుడు, బలవంతుడు, సంతోషంగా ఉన్నాను” అని భావిస్తారు. “నేను ధనవంతుడిని, ఉన్నత కుటుంబంలో పుట్టాను, నాకు సమానులు ఎవరూ లేరు. నేను యజ్ఞాలు చేస్తాను, దానం ఇస్తాను, సంతోషిస్తాను” అని అజ్ఞానంతో మోహమై, ఎన్నో ఆలోచనల్లో తలమునకలై, కోరికల సుఖాలకు బంధితులై, మాయాజాలంలో చిక్కుకుని, అపవిత్ర నరకానికి పడిపోతారు. ఇలాంటి వారు ఎన్నో విరుద్ధమైన ఆలోచనలతో మోహితులై, కోరికల ఆనందానికి బంధితులై, అపవిత్ర నరకంలో పడతారు. తమను తాము గొప్పగా చెప్పుకుంటూ, గర్వంతో, ధన మదంతో, అహంకారంతో, నియమాలకు విరుద్ధంగా, కేవలం పేరు కోసం యజ్ఞాలు చేస్తారు. అహంకారం, బలం, గర్వం, కోరిక, కోపాన్ని ఆధారంగా చేసుకుని, తన శరీరంలోను, ఇతరుల శరీరాల్లోను నన్ను ద్వేషిస్తూ, అసూయతో నిండిపోతారు. ఇలాంటి ద్వేషపూరితులు, క్రూరులు, మానవలోకంలో అత్యంత నీచులు, నేను వారిని ఎప్పటికప్పుడు అసుర యోనుల్లో జన్మించేటట్లు సంసారంలో పడేస్తాను. వారు పునఃపునః అసుర యోనుల్లో జన్మిస్తారు; అజ్ఞానంతో మోహితులై, నన్ను చేరుకోలేక, అత్యంత దిగువ స్థితికి వెళ్ళిపోతారు. నరకానికి తీసుకెళ్లే మూడు ద్వారాలు ఉన్నాయి—కామం, క్రోధం, లోభం. ఇవి ఆత్మను నాశనం చేస్తాయి. కనుక ఈ మూడింటిని విడిచిపెట్టాలి. ఈ మూడు అంధకార ద్వారాల నుండి విముక్తుడైనవాడు, తనకు మేలు జరిగే కార్యాలు చేసి, పరమగమ్యాన్ని పొందుతాడు. శాస్త్ర నియమాలను విస్మరించి, తన ఇష్టానుసారం ప్రవర్తించేవాడు పరిపూర్ణత, సుఖం, ఉత్తమ మార్గాన్ని పొందడు. కాబట్టి ఏది చేయాలో, చేయకూడదో నిర్ణయించడంలో శాస్త్రమే ప్రామాణికం. శాస్త్ర నియమాలను తెలుసుకుని, వాటి ప్రకారం కార్యాలు చేయాలి. అప్పుడు అర్జునుడు ప్రశ్నించాడు: “హే కృష్ణా! శాస్త్ర నియమాలను పట్టించుకోకుండా, విశ్వాసంతో ఆరాధన చేసే వారు—వారి స్థితి ఏమిటి? అది సాత్వికమా, రాజసమా, తామసమా?” శ్రీ కృష్ణుడు సమాధానమిచ్చాడు: “విశ్వాసం మూడు విధాలుగా ఉంటుంది—సాత్విక, రాజస, తామస. ప్రతి ఒక్కరి విశ్వాసం అతని స్వభావాన్ని అనుసరిస్తుంది. విశ్వాసం ఎలా ఉందో, మనిషి కూడా అలా ఉంటాడు. సాత్వికులు దేవతలను ఆరాధిస్తారు; రాజసులు యక్ష, రాక్షసులను ఆరాధిస్తారు; తామసులు భూతప్రేతాదులను పూజిస్తారు. శాస్త్ర నియమాలను పాటించకుండా, కఠిన తపస్సులు చేసే వారు, మాయ, అహంకారంతో, కోరిక, మోహంతో నిండిన వారు, తమ శరీరాన్ని, అందులో నివసించే నన్ను కూడా బాధిస్తారు. వారిని అసుర స్వభావం కలవారిగా తెలుసుకో. ఆహారం కూడా మూడు రకాలుగా ఉంటుంది; అలాగే యజ్ఞం, తపస్సు, దానం కూడా. వాటి మధ్య తేడాలను విను. జీవితాన్ని, పవిత్రతను, బలాన్ని, ఆరోగ్యాన్ని, ఆనందాన్ని, సంతృప్తిని పెంచే, రుచికరమైన, మృదువైన, హృదయానికి హర్షం కలిగించే ఆహారం సాత్వికులకు ఇష్టం. చాలా తీపి, పులుపు, ఉప్పు, మితిమీరిన మసాలా, పొడి, కాలిపోయిన, దహనాన్ని కలిగించే ఆహారం రాజసులకు ఇష్టం; ఇవి బాధ, వ్యాధి, దుఃఖాన్ని కలిగిస్తాయి. పాడిపోయిన, రుచి లేని, దుర్గంధమైన, పాడిన, మిగిలిపోయిన, అపవిత్రమైన ఆహారం తామసులకు ఇష్టం. శాస్త్ర నియమాలకు అనుగుణంగా, ఫలాపేక్ష లేకుండా, ‘ఇది చేయవలసిందే’ అనే సంకల్పంతో చేసే యజ్ఞం సాత్వికమైనది. ప్రతిఫలం కోరి, లేదా ప్రదర్శన కోసం చేసే యజ్ఞం రాజసమైనది. నియమాలకు విరుద్ధంగా, ప్రసాదాన్ని పంచకుండా, మంత్రాలు లేకుండా, నమ్మకం లేకుండా చేసే యజ్ఞం తామసమైనది. దేవతలు, ద్విజులు, గురువులు, పండితులను ఆరాధించడం; శుద్ధి, నిజాయితీ, బ్రహ్మచర్యం, అహింస—ఇవి శరీర తపస్సు. ఇతరులను బాధించని, సత్యమైన, మధురమైన, హితమైన మాటలు, శాస్త్ర పఠనం—ఇవి వాక్తపస్సు. మనస్సు ప్రశాంతత, దయ, మౌనం, ఆత్మ నియంత్రణ, స్వభావ పవిత్రత—ఇవి మానసిక తపస్సు. ఈ మూడు తపస్సులను విశ్వాసంతో, ఫలాపేక్ష లేకుండా చేసే వారు సాత్వికులు. గౌరవం, ప్రసిద్ధి, పూజ కోసం, మాయతో చేసే తపస్సు రాజసమైనది; అది స్థిరంగా ఉండదు. మూర్ఖత్వంతో, తనను తాను బాధించడానికి, లేదా ఇతరులకు హాని కలిగించడానికి చేసే తపస్సు తామసమైనది. ‘ఇది ఇవ్వాలి’ అనే భావంతో, ప్రతిఫలం ఆశించకుండా, యోగ్యుడికి, సరైన సమయంలో, సరైన ప్రదేశంలో ఇచ్చే దానం సాత్వికమైనది. ప్రతిఫలం ఆశిస్తూ, లేదా ఇబ్బంది పడుతూ ఇచ్చే దానం రాజసమైనది. అనర్హులకు, అపహాస్యంగా, సరైన కాలం, ప్రదేశం లేకుండా ఇచ్చే దానం తామసమైనది. ‘ఓం తత్ సత్’ అనే బ్రహ్మ త్రయాక్షరాన్ని స్మరించాలి; దీనివల్ల బ్రాహ్మణులు, వేదాలు, యజ్ఞాలు స్థాపించబడ్డాయి. కాబట్టి, ‘ఓం’ అని పలుకుతూ, యజ్ఞం, తపస్సు, దానం మొదలుపెడతారు బ్రహ్మను తెలిసినవారు. ‘తత్’ అని పలకడం ద్వారా, ఫలాపేక్ష లేకుండా, ముక్తిని కోరే వారు యజ్ఞం, తపస్సు, దానాలు చేస్తారు. ఇలా శ్రీ కృష్ణుడు, శాస్త్ర నియమాలకు అనుగుణంగా నడుచుకోవాలని, విశ్వాసాన్ని స్వభావాన్ని బట్టి ఎలా పండుతుందో, వివిధ కార్యాల స్వభావాలను, ఫలితాలను అర్జునునికి వివరించాడు.