అర్జునుడు పరమాత్మను దర్శించిన అనంతరం, తన మనస్సులో ఉప్పొంగిన భక్తి, ఆశ్చర్యం, భయంతో ప్రభువును ఇలా ప్రశంసించాడు: “ఓ మహాత్మా! సృష్టికర్త బ్రహ్మకంటే మీరు గొప్పవారు. మీరు సర్వదేవతలకు అధిపతి, విశ్వానికి ఆధారం. మీరు నిత్యమైనవారు, స్థూల subtle రూపాలకన్నా, స్థితి-లయాలకు అతి పర్వమైనవారు. మీరు ఆది దేవుడు, ఆదిపురుషుడు, ఈ జగత్తుకు పరమాశ్రయం. మీరు జ్ఞాత, జ్ఞేయ, పరమధామం; మీ అనేక రూపాలతో ఈ విశ్వమంతా నిండి ఉంది. వాయువు, యముడు, అగ్ని, వరుణుడు, చంద్రుడు, ప్రజాపతి, పితామహుడు—ఈ సర్వదేవతలుగా మీరు స్వరూపించేవారు. మీకు వేలసార్లు నమస్సులు! మళ్లీ మళ్లీ నమస్కరిస్తున్నాను. ముందునుంచి, వెనుక నుంచి, అన్ని వైపులా మీకు నమస్సులు. మీరు అనంతశక్తి, అపరిమిత పరాక్రమం కలవారు; అందుకే మీరు సర్వమూ. నా మిత్రుడని భావించి, మీ గొప్పతనం తెలియక, ‘హే కృష్ణా! హే యాదవా! హే సఖా!’ అని అపరాధంగా, అన్యథా, ప్రేమతో, నిర్లక్ష్యంగా మాట్లాడిన మాటలు అన్నీ క్షమించాలి. ఆటలో, విశ్రాంతిలో, కూర్చున్నపుడు, భోజనంలో, ఒంటరిగా, లేక ఇతరుల సమక్షంలో అయినా, నేను అపహాస్యంగా ప్రవర్తించినట్టయితే, ఓ అచ్యుతా! అపరిమితుడా! దయచేసి వాటిని క్షమించాలి. మీరు జగత్తుకి తండ్రి, చరాచరాలకు ఆరాధ్యుడు, సర్వలోకులకు గురువు. మీకు సమానుడు ఎవ్వరూ లేరు. మరి మీకంటే గొప్పవారు ఎవరుంటారు? అందుకే, నమస్కరించి, శరీరంతో పడి, మీ దయ కోరుతున్నాను. తండ్రి తన కుమారుడిని, మిత్రుడు మిత్రుని, ప్రియుడు ప్రియురాలిని ఎలా భరిస్తాడో, అలాగే మీరు నన్ను క్షమించాలి. ఇప్పటి వరకు నేను ఎప్పుడూ చూడని ఈ మహారూపాన్ని చూసి ఆనందించాను, కానీ భయంతో నా మనస్సు కలవరపడుతోంది. ఓ దేవా! దయచేసి, మళ్లీ ఆ మానవ రూపాన్ని చూపించు. కిరీటాన్ని ధరించి, గద, చక్రంతో, ఆ నాలుగు చేతుల రూపంలో దర్శనమివ్వు. ఓ సహస్రబాహువా! విశ్వరూపా! దయచేసి ఆ స్వరూపంలో కన్పించు.” అప్పుడు శ్రీకృష్ణుడు అనుగ్రహంగా ఇలా పలికారు: “అర్జునా! నా యోగశక్తితో, నీవు ఎవ్వరూ చూడని పరమరూపాన్ని నీకు చూపించాను. వేదపఠనాలు, యజ్ఞాలు, దానాలు, కఠిన తపస్సులతో కూడా, మానవ లోకంలో ఈ రూపాన్ని నువ్వు తప్ప మరెవ్వరూ చూడలేరు. ఈ ఘోరరూపాన్ని చూసి భయపడవద్దు. భయాన్ని వదిలి, మళ్లీ నా మానవస్వభావ రూపాన్ని చూడు.” ఇలా చెప్పి, వాసుదేవుడు తన మృదువైన మానవరూపాన్ని తిరిగి చూపించాడు. భయపడిన అర్జునుడిని ఓదార్చాడు. అర్జునుడు ఆనందంతో ఇలా అన్నాడు: “హే జనార్దనా! మిమ్మల్ని మృదువైన మానవరూపంలో చూసి నా హృదయం స్థిరపడింది. నేను మళ్లీ సహజస్థితికి వచ్చాను.” శ్రీభగవానుడు ఇలా చెప్పారు: “నీవు చూచిన ఈ రూపాన్ని దేవతలకే కూడా దర్శించటం చాలా కష్టం. వేదాలు, తపస్సు, దానం, యజ్ఞం—ఇవి ఏదివల్లా నేను ఈ విధంగా దర్శించబడను. కానీ, ఏకాగ్ర భక్తితో మాత్రమే నేను నిజంగా తెలుసుకోబడతాను, దర్శించబడతాను, నా లోనికి ప్రవేశించవచ్చు. ఎవరైతే నా కోసమే కార్యాలు చేస్తారో, నన్ను పరమంగా భావిస్తారో, నాపట్ల భక్తితో, మమకార రహితంగా, సమస్తజీవుల పట్ల ద్వేషం లేకుండా ఉంటారో—ఆయన నన్ను చేరుతారు, అర్జునా!” ఇంతలో అర్జునుడు ప్రశ్నించాడు: “ఎవరైతే నిరంతర భక్తితో మిమ్మల్ని ఆరాధిస్తారో, ఎవరైతే అవ్యక్తమైన, అక్షర స్వరూపాన్ని ధ్యానిస్తారో—వారిలో ఎవరు ఉత్తమయోగులు?” ఆపై శ్రీకృష్ణుడు సమాధానమిచ్చారు: “నా మీద మనస్సు స్థిరపరిచి, పరమశ్రద్ధతో నన్ను భజించే వారు నాకు అత్యంత ప్రీతిపాత్రులు. కానీ, ఆవ్యక్త స్వరూపాన్ని ధ్యానించే వారు, ఇంద్రియనిగ్రహంతో, సమబుద్ధితో, సమస్తజీవుల హితాన్ని కోరుతూ ధ్యానం చేస్తే వారు కూడా నన్ను చేరుతారు. కానీ, అవ్యక్తమునందు మనస్సును నిలుపుకోవడం సాధారణ మనుషులకు కష్టమే. కాని, ఎవరు నా మీద కార్యాలన్నీ అర్పించి, నన్నే పరమంగా భావించి, ఏకాగ్రయోగంతో నన్నే ధ్యానిస్తారో, వారి మనస్సు నాలో లీనమై ఉంటే, నేను త్వరగా జనన మరణ సముద్రం నుండి వారిని రక్షిస్తాను. నీ మనస్సును నాలో స్థిరపరచు, బుద్ధిని నాలో కేంద్రీకరించు; అప్పుడు నీవు నాలోనే నివసిస్తావు—ఇందులో ఎలాంటి సందేహం లేదు. ఇది సాధ్యపడకపోతే, అభ్యాసయోగం ద్వారా నన్ను చేరేందుకు ప్రయత్నించు. అది సాధ్యంకాకపోతే, నా కోసం కార్యాలు చేయు; నా కోసమే కార్యాలు చేస్తే, నీవు సిద్ధిని పొందుతావు. అది కూడా సాధ్యంకాకపోతే, నా యోగాశ్రయంగా, కార్యఫలాలను త్యజించు. తపస్సు కన్నా జ్ఞానం గొప్పది; జ్ఞానాన్ని మించినది ధ్యానం; ధ్యానాన్ని మించినది కార్యఫల త్యాగం—త్యాగం తర్వాత వెంటనే శాంతి కలుగుతుంది. ఎవడు ఏ జీవిని ద్వేషించడో, సఖ్యత, దయ కలిగి ఉంటాడో, మమకారమూ, అహంకారమూ లేకుండా ఉంటాడో, సుఖదుఃఖాల్లో సమంగా ఉంటాడో, క్షమాశీలుడో, సంతుష్టుడో, స్వయంక్రమంగా నియమితుడో, నిశ్చయశక్తి కలవాడో, మనస్సు, బుద్ధిని నాలో స్థిరపరిచేవాడో—అటువంటి నా భక్తుడు నాకు ప్రియుడు. ప్రపంచానికి కలవరపెట్టని వాడూ, ప్రపంచం తన వల్ల కలవరపడనివాడూ, ఆనందం, అసూయ, భయం, కలతలకు అతీతుడూ నాకు ప్రియుడు. ఆశలేని వాడు, శుద్ధుడూ, నిపుణుడూ, పక్షపాతరహితుడూ, బాధలేని వాడు, కార్యాలన్నీ త్యజించినవాడూ నాకు ప్రియుడు. సుఖంలో, దుఃఖంలో, హర్షంలో, ద్వేషంలో, ఆశలో, నిరాశలో సమంగా ఉండేవాడు, పుణ్యపాపాలను త్యజించినవాడు, పరమభక్తితో నిండినవాడు నాకు ప్రియుడు. శత్రువుకీ మిత్రునికీ సమంగా ఉండేవాడు, గౌరవ, అవమానాల్లో సమబుద్ధి కలవాడు, ఉష్ణ, శీతల, సుఖ, దుఃఖాల్లో సమంగా ఉండేవాడు, అనాసక్తుడూ నాకు ప్రియుడు. నింద, ప్రశంసల్లో సమంగా ఉండేవాడు, మౌనంగా ఉండేవాడు, వచ్చినదానితో సంతుష్టుడూ, స్థిరచిత్తుడూ, నిరాశ్రయుడూ, భక్తుడూ నాకు ప్రియుడు. ఇలా చెప్పిన అమృత ధర్మాన్ని భక్తితో, నన్నే పరమంగా భావిస్తూ, నన్ను ఆరాధించే వారు నాకు అత్యంత ప్రియులు. ఇంతటి ఉపదేశాన్ని వినిన అర్జునుడు, “హే కేశవా! ప్రకృతి, పురుషుడు, క్షేత్రం, క్షేత్రజ్ఞుడు, జ్ఞానం, జ్ఞేయం—ఇవి గురించి తెలుసుకోవాలని ఉంది,” అని అడిగాడు.