ரஜோ ராகாத்மகம் வித்தி த்ரு'ஷ்ணாஸங்கஸமுத்பவம்।தந்நிபத்நாதி கௌந்தேய கர்மஸங்கேந தேஹிநம்।।14.7।।
ரஜஸ் என்பது ஆசை, பற்றால் உருவானது என்று அறிக; அது உடலுள்ளவனை செயலில் பற்றால் கட்டி வைக்கிறது, கௌந்தேயா.
தமஸ்த்வஜ்ஞாநஜம் வித்தி மோஹநம் ஸர்வதேஹிநாம்।ப்ரமாதாலஸ்யநித்ராபிஸ்தந்நிபத்நாதி பாரத।।14.8।।
தமஸ் என்பது அறியாமையில் பிறந்தது என்று அறிக; அது எல்லா உயிர்களையும் மயக்குகிறது; கவனக்குறைவு, சோம்பல், தூக்கத்தால் அது கட்டி வைக்கிறது, பாரதா.
ஸத்த்வம் ஸுகே ஸஞ்ஜயதி ரஜஃ கர்மணி பாரத।ஜ்ஞாநமாவ்ரு'த்ய து தமஃ ப்ரமாதே ஸஞ்ஜயத்யுத।।14.9।।
சத்துவம் ஆனந்தத்தில் பற்றை உண்டாக்கும்; ரஜஸ் செயலில் பற்றை உண்டாக்கும், பாரதா; ஆனால் தமஸ் அறிவை மறைத்து, கவனக்குறைவிலும் கட்டி வைக்கிறது.
ரஜஸ்தமஶ்சாபிபூய ஸத்த்வம் பவதி பாரத।ரஜஃ ஸத்த்வம் தமஶ்சைவ தமஃ ஸத்த்வம் ரஜஸ்ததா।।14.10।।
ரஜஸ், தமஸ் இரண்டும் அடக்கப்பட்டால் சத்துவம் மேலோங்கும், பாரதா; சத்துவம், தமஸ் அடக்கப்பட்டால் ரஜஸ் மேலோங்கும்; அதுபோல் சத்துவம், ரஜஸ் அடக்கப்பட்டால் தமஸ் மேலோங்கும்.
ஸர்வத்வாரேஷு தேஹேऽஸ்மிந்ப்ரகாஶ உபஜாயதே।ஜ்ஞாநம் யதா ததா வித்யாத்விவ்ரு'த்தம் ஸத்த்வமித்யுத।।14.11।।
இந்த உடலில் எல்லா வாயில்களிலும் ஒளி தோன்றும் போது, அப்போது சத்துவம் அதிகரித்துள்ளது என்று அறிய வேண்டும்.
லோபஃ ப்ரவ்ரு'த்திராரம்பஃ கர்மணாமஶமஃ ஸ்ப்ரு'ஹா।ரஜஸ்யேதாநி ஜாயந்தே விவ்ரு'த்தே பரதர்ஷப।।14.12।।
பேராசை, செயல்பாடு, புதிய முயற்சி, அமைதி இல்லாமை, ஆசை ஆகியவை ரஜஸ் அதிகரிக்கும் போது தோன்றும், பாரதர்களில் சிறந்தவரே.
அப்ரகாஶோऽப்ரவ்ரு'த்திஶ்ச ப்ரமாதோ மோஹ ஏவ ச।தமஸ்யேதாநி ஜாயந்தே விவ்ரு'த்தே குருநந்தந।।14.13।।
இருள், செயலின்மை, கவனக்குறைவு, மயக்கம் ஆகியவை தமஸ் அதிகரிக்கும் போது தோன்றும், குருநந்தனா.
யதா ஸத்த்வே ப்ரவ்ரு'த்தே து ப்ரலயம் யாதி தேஹப்ரு'த்।ததோத்தமவிதாம் லோகாநமலாந்ப்ரதிபத்யதே।।14.14।।
சத்துவம் மிகுந்தபோது உயிர் விட்டு பிரிந்தால், அந்தவன் உயர்ந்த அறிவுடையவர்களின் தூய உலகங்களை அடைகிறான்.
ரஜஸி ப்ரலயம் கத்வா கர்மஸங்கிஷு ஜாயதே।ததா ப்ரலீநஸ்தமஸி மூடயோநிஷு ஜாயதே।।14.15।।
ரஜஸில் உயிர் பிரிந்தால், செயலில் பற்றுள்ளவர்களிடையே பிறப்பான்; அதுபோல் தமஸில் உயிர் பிரிந்தால், அறியாமையுள்ள இடங்களில் பிறப்பான்.
கர்மணஃ ஸுக்ரு'தஸ்யாஹுஃ ஸாத்த்விகம் நிர்மலம் பலம்।ரஜஸஸ்து பலம் துஃகமஜ்ஞாநம் தமஸஃ பலம்।।14.16।।
நல்ல செயல்களின் பலன் தூய்மையான சத்துவமாகும் என்று கூறப்படுகிறது; ரஜஸின் பலன் துன்பம்; தமஸின் பலன் அறியாமை.
ஸத்த்வாத்ஸஞ்ஜாயதே ஜ்ஞாநம் ரஜஸோ லோப ஏவ ச।ப்ரமாதமோஹௌ தமஸோ பவதோऽஜ்ஞாநமேவ ச।।14.17।।
சத்துவம் உள்ள இடத்தில் அறிவு பிறக்கிறது; ரஜஸ் உள்ள இடத்தில் ஆசை மட்டும் தோன்றுகிறது; தமஸ் உள்ள இடத்தில் கவனக்குறைவும் மயக்கமும், அறியாமையும் உருவாகின்றன.
ஊர்த்வம் கச்சந்தி ஸத்த்வஸ்தா மத்யே திஷ்டந்தி ராஜஸாஃ।ஜகந்யகுணவ்ரு'த்திஸ்தா அதோ கச்சந்தி தாமஸாஃ।।14.18।।
சத்துவத்தில் நிலை கொண்டவர்கள் மேலே உயர்கிறார்கள்; ரஜஸில் இருப்பவர்கள் நடுவில் தங்குகிறார்கள்; தமஸ் என்ற கீழ்மையான குணத்தில் இருப்பவர்கள் கீழே விழுகிறார்கள்.
நாந்யம் குணேப்யஃ கர்தாரம் யதா த்ரஷ்டாநுபஶ்யதி।குணேப்யஶ்ச பரம் வேத்தி மத்பாவம் ஸோऽதிகச்சதி।।14.19।।
குணங்களைத் தவிர வேறு செய்பவரில்லை என்று ஒருவர் உணரும்போது, குணங்களைத் தாண்டியதை அறிந்தால், அவன் என் நிலையை அடைகிறான்.
குணாநேதாநதீத்ய த்ரீந்தேஹீ தேஹஸமுத்பவாந்।ஜந்மம்ரு'த்யுஜராதுஃகைர்விமுக்தோऽம்ரு'தமஶ்நுதே।।14.20।।
இந்த மூன்று குணங்களையும், உடலிலிருந்து எழும் இவைகளைத் தாண்டி, உடலுடன் இருப்பவன் பிறப்பு, மரணம், முதுமை, துயரங்கள் ஆகியவற்றிலிருந்து விடுபட்டு, அமரத்துவத்தை அடைகிறான்.
அர்ஜுந உவாசகைர்லிம்கைஸ்த்ரீந்குணாநேதாநதீதோ பவதி ப்ரபோ।கிமாசாரஃ கதம் சைதாம்ஸ்த்ரீந்குணாநதிவர்ததே।।14.21।।
அர்ஜுனன் கேட்டான்: பிரபு, இந்த மூன்று குணங்களைத் தாண்டியவரை எவ்வாறு அறியலாம்? அவர் எப்படி நடக்கிறார்? அவர் இந்த மூன்று குணங்களை எப்படித் தாண்டுகிறார்?
ஶ்ரீ பகவாநுவாசப்ரகாஶம் ச ப்ரவ்ரு'த்திம் ச மோஹமேவ ச பாண்டவ।ந த்வேஷ்டி ஸம்ப்ரவ்ரு'த்தாநி ந நிவ்ரு'த்தாநி காங்க்ஷதி।।14.22।।
பகவான் சொன்னார்: பாண்டவா, ஒளி, செயல், மயக்கம் ஆகியவை வந்தாலும் அவர் வெறுக்கவில்லை; அவை போனாலும் அவர் விரும்புவதில்லை.
உதாஸீநவதாஸீநோ குணைர்யோ ந விசால்யதே।குணா வர்தந்த இத்யேவ யோऽவதிஷ்டதி நேங்கதே।।14.23।।
அவர் எல்லாவற்றையும் பார்ப்பவராக அமைதியாக உட்கார்ந்திருப்பார்; குணங்கள் செய்கிறதாக அறிந்து, அவர் அதனால் கலங்கமாட்டார், அசையமாட்டார்.
ஸமதுஃகஸுகஃ ஸ்வஸ்தஃ ஸமலோஷ்டாஶ்மகாஞ்சநஃ।துல்யப்ரியாப்ரியோ தீரஸ்துல்யநிந்தாத்மஸம்ஸ்துதிஃ।।14.24।।
இன்பத்திலும் துன்பத்திலும் சமமாக இருப்பவர், தன்னுள் நிலை கொண்டவர், மண், கல், பொன் ஆகியவற்றை சமமாக பார்ப்பவர்; விருப்பம், வெறுப்பு இரண்டிலும் சமம், திடமான மனம் கொண்டவர்; பழி, புகழ் இரண்டிலும் சமமாக இருப்பவர்.
மாநாபமாநயோஸ்துல்யஸ்துல்யோ மித்ராரிபக்ஷயோஃ।ஸர்வாரம்பபரித்யாகீ குணாதீதஃ ஸ உச்யதே।।14.25।।
மரியாதை, அவமதிப்பு இரண்டிலும் சமம்; நண்பன், பகைவர் இருவரிடமும் சமம்; எல்லா செயல்களையும் விட்டுவிட்டவர்; அவரே குணங்களைத் தாண்டியவர் என்று கூறப்படுகிறார்.
மாம் ச யோऽவ்யபிசாரேண பக்ிதயோகேந ஸேவதே।ஸ குணாந்ஸமதீத்யைதாந் ப்ரஹ்மபூயாய கல்பதே।।14.26।।
யார் என்னை மாற்றமில்லாத பக்தியுடன் சேவிக்கிறாரோ, அவர் இந்த குணங்களைத் தாண்டி, பரம்பொருளாகும் நிலையை அடைவதற்குத் தகுதியானவராகிறார்.
ப்ரஹ்மணோ ஹி ப்ரதிஷ்டாऽஹமம்ரு'தஸ்யாவ்யயஸ்ய ச।ஶாஶ்வதஸ்ய ச தர்மஸ்ய ஸுகஸ்யைகாந்திகஸ்ய ச।।14.27।।
நான் தான் பரம்பொருளின் ஆதாரம்; அமரத்துவம், அழியாத தன்மை, நிலையான தர்மம், முழுமையான ஆனந்தம் ஆகியவற்றுக்கும் ஆதாரம் நானே.
ஶ்ரீ பகவாநுவாசஊர்த்வமூலமதஃஶாகமஶ்வத்தம் ப்ராஹுரவ்யயம்।சந்தாம்ஸி யஸ்ய பர்ணாநி யஸ்தம் வேத ஸ வேதவித்।।15.1।।
பகவான் சொன்னார்: மேலே வேரும், கீழே கிளைகளும் உள்ள அச்வத்த மரம் அழியாதது என்று கூறப்படுகிறது; அதன் இலைகள் வேத மந்திரங்கள்; இந்த மரத்தை அறிந்தவன் தான் வேதத்தை உண்மையில் அறிந்தவன்.
அதஶ்சோர்த்வம் ப்ரஸ்ரு'தாஸ்தஸ்ய ஶாகா குணப்ரவ்ரு'த்தா விஷயப்ரவாலாஃ।அதஶ்ச மூலாந்யநுஸந்ததாநி கர்மாநுபந்தீநி மநுஷ்யலோகே।।15.2।।
அந்த மரத்தின் கிளைகள் மேலும் கீழும் பரவியுள்ளன; குணங்கள் வளர்க்கின்றன; அதன் இலைகள் இன்பவிஷயங்கள்; அதன் வேர்கள் கீழே பரவி, மனித உலகில் கர்மத்தால் அனைவரையும் கட்டிப் பிடிக்கின்றன.
ந ரூபமஸ்யேஹ ததோபலப்யதே நாந்தோ ந சாதிர்ந ச ஸம்ப்ரதிஷ்டா।அஶ்வத்தமேநம் ஸுவிரூடமூல மஸங்கஶஸ்த்ரேண த்ரு'டேந சித்த்வா।।15.3।।
இந்த மரத்தின் வடிவம் இங்கு இவ்வாறு காணப்படுவதில்லை; அதன் முடிவும், ஆரம்பமும், அடிப்படையும் தெரியாது; இந்த ஆழமான வேருள்ள அச்வத்த மரத்தை உறுதியான பற்றினால் வெட்ட வேண்டும்.
ததஃ பதம் தத்பரிமார்கிதவ்ய யஸ்மிந்கதா ந நிவர்தந்தி பூயஃ।தமேவ சாத்யம் புருஷம் ப்ரபத்யே யதஃ ப்ரவ்ரு'த்திஃ ப்ரஸ்ரு'தா புராணீ।।15.4।।
அதன்பின், மீண்டும் பிறவாத நிலையை அடையக்கூடிய அந்த பாதையை நாட வேண்டும்; அந்த ஆதிப் புருஷனை நான் சரணடைகிறேன்; யாரிடமிருந்து பழைய செயல் பிறந்ததோ.
நிர்மாநமோஹா ஜிதஸங்கதோஷா அத்யாத்மநித்யா விநிவ்ரு'த்தகாமாஃ।த்வந்த்வைர்விமுக்தாஃ ஸுகதுஃகஸம்ஜ்ஞை ர்கச்சந்த்யமூடாஃ பதமவ்யயம் தத்।।15.5।।
பெருமை, மயக்கம் இல்லாமல், பற்றினை வென்று, ஆத்மாவில் நிலைத்து, ஆசைகள் நீங்கி, இன்பம்-துன்பம் என்ற இரட்டையிலிருந்து விடுபட்டவர்கள், குழப்பமில்லாமல் அந்த அழியாத நிலையை அடைகிறார்கள்.
ந தத்பாஸயதே ஸூர்யோ ந ஶஶாங்கோ ந பாவகஃ।யத்கத்வா ந நிவர்தந்தே தத்தாம பரமம் மம।।15.6।।
அந்த இடத்தை சூரியன், சந்திரன், தீ ஆகியவை ஒளிவிக்க முடியாது; அங்கு சென்றவர்கள் மீண்டும் பிறக்கமாட்டார்கள்; அது என் உன்னதமான இடம்.
மமைவாம்ஶோ ஜீவலோகே ஜீவபூதஃ ஸநாதநஃ।மநஃஷஷ்டாநீந்த்ரியாணி ப்ரக்ரு'திஸ்தாநி கர்ஷதி।।15.7।।
என் ஒரு பகுதி இந்த உயிர் உலகில் உயிராக இருந்து, மனம் மற்றும் ஆறுபுலன்களை இயற்கையில் இருந்து இழுத்துக்கொள்கிறது.
ஶரீரம் யதவாப்நோதி யச்சாப்யுத்க்ராமதீஶ்வரஃ।க்ரு'ஹீத்வைதாநி ஸம்யாதி வாயுர்கந்தாநிவாஶயாத்।।15.8।।
ஈஸ்வரன் ஒரு உடலை அடையும் போது, அந்த உடலை விட்டு பிரியும் போதும், அவன் இந்த அறிவுப்புலன்களையும் மனதையும் எடுத்துக்கொண்டு செல்கிறான்; அது எப்படி என்றால், காற்று வாசனைகளை அதன் இடத்திலிருந்து எடுத்துச் செல்லும் மாதிரி.
ஶ்ரோத்ரம் சக்ஷுஃ ஸ்பர்ஶநம் ச ரஸநம் க்ராணமேவ ச।அதிஷ்டாய மநஶ்சாயம் விஷயாநுபஸேவதே।।15.9।।
காது, கண், தொடுதல், நாக்கு, மூக்கு மற்றும் மனதை ஆதரித்து, அவன் அந்த அறிவுப்புலன்களின் பொருள்களை அனுபவிக்கிறான்.