ஶ்ரீமத்பகவத்கீதா

सञ्जय उवाच दृष्ट्वा तु पाण्डवानीकं व्यूढं दुर्योधनस्तदा। आचार्यमुपसङ्गम्य राजा वचनमब्रवीत्।।1.2।।

சஞ்சயன் சொன்னான்: அப்போது, பாண்டவர்கள் படையை ஒழுங்காக அமைத்திருப்பதை பார்த்த துரியோதனன், தனது ஆசானிடம் சென்று இவ்வாறு சொன்னான்.

पश्यैतां पाण्डुपुत्राणामाचार्य महतीं चमूम्। व्यूढां द्रुपदपुत्रेण तव शिष्येण धीमता।।1.3।।

ஆசானே, பாண்டுபுத்திரர்களின் இந்தப் பெரும் படையைப் பாருங்கள்; உங்கள் புத்திசாலி மாணவன் திருபதபுத்திரன் அதை அழகாக அமைத்திருக்கிறான்.

अत्र शूरा महेष्वासा भीमार्जुनसमा युधि। युयुधानो विराटश्च द्रुपदश्च महारथः।।1.4।।

இங்கே, பீமனுக்கும் அர்ஜுனனுக்கும் சமமான வீரரும், வலிமைமிக்க வில்லாளிகளும் உள்ளார்கள்; யுயுதானன், விராடன், மற்றும் பெரிய ரத வீரன் திருபதனும் உள்ளனர்.

धृष्टकेतुश्चेकितानः काशिराजश्च वीर्यवान्। पुरुजित्कुन्तिभोजश्च शैब्यश्च नरपुङ्गवः।।1.5।।

திரிஷ்டகேது, சேகிதானன், வீரம் கொண்ட காசி மன்னன், புருஜித், குந்திபோஜன், மனிதர்களில் சிறந்தவன் சைப்யன், துணிச்சலான யுதாமன்யு, வலிமைமிக்க உத்தமௌஜஸ் ஆகியோரும் உள்ளனர்.

युधामन्युश्च विक्रान्त उत्तमौजाश्च वीर्यवान्। सौभद्रो द्रौपदेयाश्च सर्व एव महारथाः।।1.6।।

சுபத்திரையின் மகனும், திரௌபதியின் மகன்களும் — இவர்கள் எல்லாரும் பெரிய ரத வீரர்களே.

अस्माकं तु विशिष्टा ये तान्निबोध द्विजोत्तम। नायका मम सैन्यस्य संज्ञार्थं तान्ब्रवीमि ते।।1.7।।

நம் பக்கம் சிறந்தவர்கள் யார் என்று நீ அறிந்து கொள், பிராமணர்களில் சிறந்தவரே; என் படையின் தலைவர்களை உனக்காக சொல்லுகிறேன்.

भवान्भीष्मश्च कर्णश्च कृपश्च समितिञ्जयः। अश्वत्थामा विकर्णश्च सौमदत्तिस्तथैव च।।1.8।।

நீங்களும், பீஷ்மரும், கர்ணனும், போரில் வெற்றி பெறும் கிருபனும், அஸ்வத்தாமன், விகர்ணன், சௌமதத்தியின் மகனும் உள்ளனர்.

अन्ये च बहवः शूरा मदर्थे त्यक्तजीविताः। नानाशस्त्रप्रहरणाः सर्वे युद्धविशारदाः।।1.9।।

மேலும், பல்வேறு ஆயுதங்கள் கொண்ட பல வீரர்கள், எனக்காக தங்கள் உயிரை விட்டுவிடத் தயாராக உள்ளனர்; எல்லோரும் போர் நிபுணர்களே.

अपर्याप्तं तदस्माकं बलं भीष्माभिरक्षितम्। पर्याप्तं त्विदमेतेषां बलं भीमाभिरक्षितम्।।1.10।।

பீஷ்மர் காப்பாற்றும் நம் படை அளவில்லாத வலிமை உடையது; பீமன் காப்பாற்றும் அவர்கள் படை மட்டும் அளவுள்ளதுதான்.

अयनेषु च सर्वेषु यथाभागमवस्थिताः। भीष्ममेवाभिरक्षन्तु भवन्तः सर्व एव हि।।1.11।।

நீங்கள் எல்லோரும் உங்கள் இடங்களில் நிலைபேறாக இருந்து, பீஷ்மரை மட்டும் முழுமையாக பாதுகாக்க வேண்டும்.

तस्य संजनयन्हर्षं कुरुवृद्धः पितामहः। सिंहनादं विनद्योच्चैः शङ्खं दध्मौ प्रतापवान्।।1.12।।

பின்னர், குருவம்சத்தின் பெரியவர், துரியோதனுக்கு உற்சாகம் தரும் வகையில், சிங்கம் கர்ஜிப்பதைப் போல் பெருமையாக ஒலித்து, தனது சங்கை பலமாக ஊதினார்.

ततः शङ्खाश्च भेर्यश्च पणवानकगोमुखाः। सहसैवाभ्यहन्यन्त स शब्दस्तुमुलोऽभवत्।।1.13।।

அதன்பின், சங்கங்கள், பெருக்குகள், பறை, மத்தளம், கொம்பு ஆகியவை ஒருசேர முழங்கின; அந்த ஓசை மிகப் பெரிதாக இருந்தது.

ततः श्वेतैर्हयैर्युक्ते महति स्यन्दने स्थितौ। माधवः पाण्डवश्चैव दिव्यौ शङ्खौ प्रदध्मतुः।।1.14।।

பிறகு, வெள்ளை குதிரைகள் இணைக்கப்பட்ட பெரிய ரதத்தில் நின்று, மாதவன் மற்றும் பாண்டுபுத்திரன் தங்களது தெய்வீக சங்கங்களை ஊதினார்கள்.

पाञ्चजन्यं हृषीकेशो देवदत्तं धनंजयः। पौण्ड्रं दध्मौ महाशङ्खं भीमकर्मा वृकोदरः।।1.15।।

ஹரிஷீகேசன் பாஞ்சஜன்யம் சங்கத்தை ஊதினார்; தனஞ்சயன் தேவதத்தம் ஊதினார்; கொடூர செயல்கள் செய்த வ்ருகோதரன் பாண்ட்ரம் என்ற பெரிய சங்கத்தை ஊதினார்.

अनन्तविजयं राजा कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः। नकुलः सहदेवश्च सुघोषमणिपुष्पकौ।।1.16।।

குந்திபுத்திரன் யுதிஷ்டிரன் அனந்தவிஜயம் என்ற சங்கத்தை ஊதினார்; நகுலனும் சகதேவனும் சுகோஷம், மணிபுஷ்பகம் ஆகிய சங்கங்களை ஊதினார்கள்.

काश्यश्च परमेष्वासः शिखण्डी च महारथः। धृष्टद्युम्नो विराटश्च सात्यकिश्चापराजितः।।1.17।।

காசி மன்னன், சிறந்த வில்லாளர், பெரிய ரத வீரன் சிகண்டி, திரிஷ்டத்யும்னன், விராடன், வெல்ல முடியாத சாத்தியகி ஆகியோரும் உள்ளனர்.

द्रुपदो द्रौपदेयाश्च सर्वशः पृथिवीपते। सौभद्रश्च महाबाहुः शङ्खान्दध्मुः पृथक्पृथक्।।1.18।।

திருபதனும், திரௌபதியின் மகன்களும், பூமியின் அரசே, வலிமைமிக்க சுபத்திரையின் மகனும் தனித்தனியாகத் தங்கள் சங்கங்களை ஊதினார்கள்.

स घोषो धार्तराष्ट्राणां हृदयानि व्यदारयत्। नभश्च पृथिवीं चैव तुमुलो व्यनुनादयन्।।1.19।।

அந்த பேரொலி திருதராஷ்டிரரின் மக்களின் மனதை கிழித்தது; அது ஆகாயத்திலும் பூமியிலும் முழங்கியது.

अथ व्यवस्थितान् दृष्ट्वा धार्तराष्ट्रान्कपिध्वजः। प्रवृत्ते शस्त्रसंपाते धनुरुद्यम्य पाण्डवः।।1.20।।

போருக்குத் தயாராக நிற்கும் திருதராஷ்டிரரின் மக்களைப் பார்த்து, கபி கொடியுடன் கூடிய பாண்டவன், ஆயுதங்கள் ஒலிக்கத் தொடங்கியபோது, தன் வில்லைக் கையில் எடுத்துக் கொண்டு, ஹரீஷிகேசனிடம் இவ்வாறு சொன்னான், மன்னா.

अर्जुन उवाच हृषीकेशं तदा वाक्यमिदमाह महीपते। सेनयोरुभयोर्मध्ये रथं स्थापय मेऽच्युत।।1.21।।

அர்ஜுனன் சொன்னான்: அச்சுதா, இரு படைகளுக்கிடையே என் ரதத்தை நிறுத்து.

यावदेतान्निरीक्षेऽहं योद्धुकामानवस्थितान्। कैर्मया सह योद्धव्यमस्मिन्रणसमुद्यमे।।1.22।।

இங்கே யுத்தத்துக்காக வந்துள்ள யாரெல்லாம் எனக்கு எதிராக போரிட விரும்புகிறார்கள் என்பதை நான் பார்த்து அறிய வேண்டும்.

योत्स्यमानानवेक्षेऽहं य एतेऽत्र समागताः। धार्तराष्ट्रस्य दुर्बुद्धेर्युद्धे प्रियचिकीर्षवः।।1.23।।

இந்தப் போரில் திருதராஷ்டிரரின் தீய எண்ணம் கொண்ட மகனுக்குப் பிடிக்கும்படி செய்கிறவர்களை, யுத்தத்திற்கு தயாராக வந்துள்ளவர்களை நான் பார்க்க விரும்புகிறேன்.

संजय उवाच एवमुक्तो हृषीकेशो गुडाकेशेन भारत। सेनयोरुभयोर्मध्ये स्थापयित्वा रथोत्तमम्।।1.24।।

சஞ்சயன் சொன்னான்: இவ்வாறு குதாகேசனால் கேட்டபோது, ஹரீஷிகேசன், பாரதா, இரு படைகளுக்கிடையே அந்த சிறந்த ரதத்தை நிறுத்தினான்.

भीष्मद्रोणप्रमुखतः सर्वेषां च महीक्षिताम्। उवाच पार्थ पश्यैतान्समवेतान्कुरूनिति।।1.25।।

பீஷ்மர், த்ரோணர் மற்றும் பூமியில் உள்ள அனைத்து அரசர்களும் முன்னிலையில் இருக்க, ஹரீஷிகேசன், 'பார்த்தா, இங்கே கூடியுள்ள கௌரவர்களைப் பார்' என்று சொன்னான்.

तत्रापश्यत्स्थितान्पार्थः पितृ़नथ पितामहान्। आचार्यान्मातुलान्भ्रातृ़न्पुत्रान्पौत्रान्सखींस्तथा।।1.26।।

அங்கே, பார்த்தன், தந்தைகள், தாத்தாக்கள், ஆசான்கள், மாமாக்கள், சகோதரர்கள், மகன்கள், பேரன்கள், நண்பர்கள், மாமனார் மற்றும் நல்வாழ்த்துவோர் இரு படைகளிலும் நிற்கும் 모습을 பார்த்தான்.

श्वशुरान्सुहृदश्चैव सेनयोरुभयोरपि। तान्समीक्ष्य स कौन्तेयः सर्वान्बन्धूनवस्थितान्।।1.27।।

அனைத்து உறவினர்களும் அங்கு நிற்கும் நிலையில், கௌந்தேயன் அவர்களைப் பார்த்து, ஆழ்ந்த இரக்கத்தில் மூழ்கி, துக்கத்துடன் இவ்வாறு சொன்னான்.

अर्जुन उवाच कृपया परयाऽऽविष्टो विषीदन्निदमब्रवीत्। दृष्ट्वेमं स्वजनं कृष्ण युयुत्सुं समुपस्थितम्।।1.28।।

அர்ஜுனன் சொன்னான்: கிருஷ்ணா, என் சொந்த மக்கள் இங்கே போருக்காக கூடியிருப்பதைப் பார்த்து,

सीदन्ति मम गात्राणि मुखं च परिशुष्यति। वेपथुश्च शरीरे मे रोमहर्षश्च जायते।।1.29।।

என் உடல் தளர்கிறது, வாயில் உலர்ச்சி வருகிறது, உடல் நடுங்குகிறது, முடிகள் எழுகிறது.

गाण्डीवं स्रंसते हस्तात्त्वक्चैव परिदह्यते। न च शक्नोम्यवस्थातुं भ्रमतीव च मे मनः।।1.30।।

காண்டீவம் என் கையிலிருந்து வழுக்கி விழுகிறது, தோல் எரிகிறது, நான் நின்றிருக்க முடியவில்லை, மனது சுழன்று போகிறது.