ஶ்ரீமத்பகவத்கீதா

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் அர்ஜுனனிடம் மிக அருமையாகப் பேசினார்: “அர்ஜுனா, இந்த ஆத்மா உடலால் உடைக்க முடியாதது, அக்கினியால் எரிக்க முடியாதது, நீரால் நனைக்க முடியாதது, காற்றால் உலர்த்த முடியாதது. இது நித்தியமானது, எல்லா இடங்களிலும் பரவி நிறைந்தது, நிலையானது, அசையாதது, ஆதிகாலத்திலிருந்தே இருப்பது. இது காணப்படாததும், எண்ணிக்க முடியாததும், மாற்றமற்றதும் ஆகும். இதை அறிந்த பிறகு ஏன் நீ துக்கப்பட வேண்டும்? அதிகமாயினும், நீ ஆத்மா பிறப்பும் மரணமும் அடையும் என்று எண்ணினாலும், அர்ஜுனா, அதற்காக நீ துக்கப்பட வேண்டியதில்லை. பிறந்தவருக்கு மரணம் நிச்சயம்; இறந்தவருக்கு பிறப்பு நிச்சயம். இது தவிர்க்க முடியாத ஒன்று என்பதால், நீ இதற்காக வருந்த வேண்டாம். எல்லா உயிரும் ஆரம்பத்தில் காணப்படாதவை, நடுவில் தோன்றும், இறுதியில் மறைந்து போகும். இப்படி இருக்க, நீ எதற்காக வருந்துகிறாய்? இந்த ஆத்மாவை ஒருவன் அதிசயமாகப் பார்க்கிறான், மற்றொருவன் அதிசயமாகப் பேசுகிறான், இன்னொருவன் அதிசயமாகக் கேட்கிறான்; ஆனால் கேள்விப்பட்ட பிறகும் யாரும் அதனை முழுமையாக அறிய முடியாது. எல்லா உடலிலும் இருக்கும் இந்த ஆத்மா அழிக்க முடியாதது, அர்ஜுனா, ஆகவே எந்த உயிருக்கும் நீ துக்கப்பட வேண்டாம். உன் சொந்த தர்மத்தைக் கொண்டும் நீ தயங்க வேண்டாம்; ஒரு க்ஷத்திரியனுக்கு தர்மமான யுத்தத்தைவிட மேலானது இல்லை. தானாகவே வந்த இந்த தர்ம யுத்தம் சுவர்க்க வாசல்களைத் திறக்கிறது; அதைப் பெறும் வீரர்களே பாக்கியசாலிகள். நீ இந்த தர்ம யுத்தத்தில் ஈடுபடாவிட்டால், உன் கடமையையும் புகழையும் இழந்து, பாவம் ஏற்படும். மக்கள் உன் புகழ் என்றும் பேசுவார்கள்; ஒரு புகழ்பெற்ற வீரனுக்குப் பழி மரணத்தைவிட மோசமானது. பெரிய வீரர்கள் நீ பயத்தால் போரிலிருந்து விலகினாய் என்று நினைப்பார்கள்; அவர்களிடம் நீ இழிவாகப் படுவாய். உன் விரோதிகள் உன் வலிமையை இழிவுபடுத்தி பல தவறான வார்த்தைகள் பேசுவார்கள்; அதைவிட வேதனை என்ன இருக்க முடியும்? நீ போரில் உயிரிழந்தால் சுவர்க்கம் அடைவாய்; வெற்றிபெற்றால் பூமியில் ஆட்சி செய்வாய். ஆகவே, குந்தி புத்திரா, எழுந்து போருக்கு தயாராகு. சுகம்-துயரம், லாபம்-இழப்பு, ஜயம்-தோல்வி ஆகியவற்றை சமமாகக் கொண்டு, போருக்கு தயாராகு; அப்படி செய்தால் பாவம் உன்னைக் கடக்காது. இதுவரை நான் அறிவின் பார்வையில் உனக்கு விளக்கியேன்; இப்போது, அர்ஜுனா, சமயத்தின் பார்வையில் கேள். இந்த அறிவுடன் நீ கர்ம பந்தத்திலிருந்து விடுபடுவாய். இந்த மார்க்கத்தில் சிறிதளவு முயற்சி செய்தாலும் அது வீணாகாது; சிறிதளவு சிரத்தையும் பெரிய பயத்தைத் தடுக்கிறது. இந்த மார்க்கத்தில் புத்தி ஒருமுகமாக நிலைத்திருக்கும்; ஆனால் தீர்மானமற்றவர்களின் புத்தி பல கிளைகளாகப் பிளவுபடும். அறிவில்லாதவர்கள் வேதங்களின் மலர்ந்த வார்த்தைகளிலேயே மூழ்கி, வேறு எதுவும் இல்லை என்று நினைப்பவர்கள்; அவர்கள் ஆசை, சுவர்க்கம், பலவித யாகங்கள், அனுபவம், அதிகாரம் என்பவற்றிலேயே மனதை வைத்திருப்பவர்கள். இவர்கள் இன்பம், அதிகாரம் ஆகியவற்றில் பற்றுள்ளவர்கள்; அவர்களின் புத்தி ஒருமுகமாக நிலைக்க முடியாது. வேதங்கள் மூன்று குணங்களைப் பற்றிப் பேசுகின்றன; அர்ஜுனா, நீ அந்த மூன்று குணங்களைக் கடந்து, இரட்டையங்களைத் தாண்டி, சுத்த மனத்துடன், சுயத்தில் நிலைபெற்று, பெறுதல்-பாதுகாப்பு பற்றில்லாமல் இரு. ஒரு பெரிய நீர்ப்பெருக்கில் சிறிய கிணறு தேவையில்லாதது போல, ஞானிக்கு வேதங்களின் பயனெல்லாம் பெற்றுவிட்டது. உனக்கு செயலில் மட்டும் உரிமை; அதன் பலத்தில் அல்ல; செயல் பலம் உன் நோக்கம் ஆகக்கூடாது; செயலைவிடும் மனப்பான்மையும் வேண்டாம். சமத்துவ யோகத்தில் நிலைத்து, வெற்றி-தோல்வி சமமாகக் கொண்டு, பற்றில்லாமல் செயல்படு; சமத்துவமே யோகமாகும். சாதாரண செயலைவிட ஞான யோகம் சிறந்தது; பலனுக்காகச் செய்பவர்கள் துன்பம் அடைவார்கள். ஞானத்துடன் செயல்படுபவன் நல்லதும் கெட்டதும் இரண்டையும் விட்டுவிடுகிறான்; ஆகவே, யோகத்தில் நிலைபெறு; யோகமே செயல்களில் நிபுணத்துவம். ஞானியர், செயலின் பலனை விட்டுவிட்டு, பிறப்பு பந்தத்திலிருந்து விடுபட்டு, அனைத்து துக்கங்களையும் கடந்த நிலையை அடைகிறார்கள். உன் புத்தி மாயையின் காடை கடந்தால், கேட்க வேண்டியதும் கேட்டதுமானவற்றில் நீ பற்றில்லாமல் இருப்பாய். உன் புத்தி கேள்வியால் குழப்பம் அடையாமல், நிலைபெற்று, ஒருமுகமாக நிற்கும் போது, நீ யோகத்தை அடைவாய். அப்போது அர்ஜுனன் கேட்டான்: "கேசவா, நிலையான ஞானம் உடையவன் எப்படி இருப்பான்? அவன் எப்படி பேசுவான், அமர்வான், நடப்பான்?" ஸ்ரீபகவான் பதிலளித்தார்: "பார்த்தா, மனதில் எழும் எல்லா ஆசைகளையும் விட்டுவிட்டு, ஆத்மாவில் ஆத்மா மூலம் திருப்தியாக இருப்பவனே நிலையான ஞானம் உடையவன். துக்கத்தால் மனம் கலங்காதவன், இன்ப ஆசை இல்லாதவன், பற்றும் பயமும் கோபமும் இல்லாதவன், அவனே ஸ்திதப்ரஜ்ஞன் எனப்படுகிறான். எங்கும் பற்றில்லாதவன், நல்லதும் கெட்டதும் வந்தாலும் மகிழ்ச்சி அல்லது வெறுப்பு காட்டாதவன், அவனது ஞானம் நிலைபெற்றது. ஆமை அவன் அங்கங்களை எல்லா பக்கத்திலும் உள்ளே இழுக்கும் போல், விஷயங்களை உணர்வுகளிலிருந்து திரும்பிக் கொண்டவன் ஞானத்தில் நிலைபெற்றவன். உணர்வுகளை விலக்கும் போது, அவற்றின் ருசி இன்னும் மனதில் இருக்கும்; ஆனால் பரமத்தை கண்டவுடன் அந்த ருசியும் மறைந்து விடும். அர்ஜுனா, இந்த உணர்வுகள் மிகவும் சக்திவாய்ந்தவை; ஒரு முயற்சி செய்பவனின் மனத்தையும் இவை இழுத்து செல்லும். எல்லா உணர்வுகளையும் கட்டுப்படுத்தி, மனதை என்னிடம் நிலைநிறுத்தி அமர வேண்டும்; அப்படிப்பட்டவருக்கு ஞானம் நிலைபெறும். விஷயங்களை எண்ணும் போது, அதில் பற்றுதல் உருவாகும்; பற்றுதல் ஆசையை உருவாக்கும்; ஆசை கோபமாக மாறும்; கோபத்திலிருந்து மயக்கம், மயக்கத்திலிருந்து நினைவிழப்பு, நினைவிழப்பால் புத்தி நாசம், புத்தி நாசத்தால் மனிதன் அழிந்து விடுகிறான்.” இவ்வாறு பகவான் அர்ஜுனனுக்குத் தெளிவாக ஆத்மா, தர்மம், யோகம், ஞானம், சமத்துவம் ஆகியவற்றின் உன்னதமான உண்மைகளை விளக்கினார்.