பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் அர்ஜுனனிடம் இவ்வாறு உபதேசித்தார்: “அர்ஜுனா, செயலுக்குத் தூண்டுதலாக மூன்று அம்சங்கள் உள்ளன—அவை அறிவு, அறியப்பட வேண்டிய பொருள், மற்றும் அறிந்தவன். இதேபோல், செயலை உருவாக்கும் மூன்றும்—கருவி, செயல், செய்பவர். இந்த அறிவும், செயலும், செய்பவரும், இயற்கையின் குணங்களின் வேறுபாடுகளின்படி மூவகையாகப் பிரிக்கப்படுகின்றன. இவை எவ்வாறு பிரிக்கப்படுகின்றன என்பதை நீ இப்போது கேள். அனைத்து உயிர்களிலும் பிரிவற்றதாக, ஒரே அழியாத பரமார்த்தத்தை காணும் அறிவு, சுத்தமான சத்துவ குணத்தால் ஆனது. ஆனால், பல்வேறு உயிரினங்கள் தனித்தனியாகவே இருப்பதாகப் பார்க்கும் அறிவு, ரஜோ குணத்தால் ஆனது. ஒரே ஒரு பொருளில் மட்டுமே பற்றுக் கொண்டு, அது முழுவதும் என்று எண்ணும், காரணமற்ற, உண்மையற்ற, தாழ்ந்த அறிவு, தமோ குணத்தால் ஆனது. செயலைப் பார்ப்போம்: கட்டளையிடப்பட்ட செயல்களை, பற்றும் விருப்பமும் வெறுப்பும் இல்லாமல், அதன் பலனை நாடாமல் செய்யும் செயல், சத்துவ குணமானது. பலனை நாடி, அகம்பாவத்துடன், மிகுந்த முயற்சியுடன் செய்யப்படும் செயல், ரஜோ குணமானது. முடிவுகள், இழப்புகள், துன்பம், தகுதி ஆகியவற்றைப் பொருட்படுத்தாமல், மயக்கத்தில் செய்யப்படும் செயல், தமோ குணமானது. செய்பவரைப் பற்றி: பற்றில்லாமல், ‘நான் செய்கிறேன்’ என்ற அகம்பாவம் இல்லாமல், நிலைத்த மனம், உற்சாகம் கொண்டும், வெற்றி-தோல்வியில் சமநிலையுடன் செயல்படுபவர், சத்துவ குணச் செய்பவர். பலனை நாடும், ஆசை, பேராசை, கடுமை, தூய்மை இல்லாத, சந்தோஷமும் துயரமும் அடையக் கூடியவர், ரஜோ குணச் செய்பவர். தகுதி இல்லாத, பொய்யும், சோம்பலும், சோகம், சோம்பல், தாமதம் கொண்டவர், தமோ குணச் செய்பவர். இப்போது, புத்தியும், தைரியமும் குணங்களின்படி மூவகைப்படும் என்பதை கேள். செயல்-அசெயல், கர்மம்-அகர்மம், செய்ய வேண்டியது-செய்யக்கூடாதது, பயம்-அபயம், பந்தம்-மோட்சம் ஆகியவற்றைத் தெளிவாக அறியும் புத்தி, சத்துவமானது. தர்மம்-அதர்மம், செய்ய வேண்டியது-செய்யக்கூடாதது ஆகியவற்றைத் தவறாகக் கருதும் புத்தி, ரஜோமானது. அறியாமையால், அதர்மத்தை தர்மமாகவும், எல்லாவற்றையும் தவறாகப் பார்க்கும் புத்தி, தமோமானது. மனதை, பிராணனை, அறிவை அசையாமல், உறுதியுடன் நிலைநிறுத்தும் தைரியம், சத்துவமானது. பலனை நாடி, பற்றுடன் தர்மம், காமம், அர்த்தம் ஆகியவற்றைப் பற்றிக் கொண்டிருக்கும் தைரியம், ரஜோமானது. தூக்கம், பயம், துக்கம், சோகம், அகம்பாவம் ஆகியவற்றை விடாத தைரியம், தமோமானது. இப்போது, மக்களுக்குள் ஏற்படும் மூவகை ஆனந்தத்தைப் பற்றிக் கேள். தன்னறிவின் தெளிவால், பழக்கப்படுத்திக் கொண்டால் முதலில் விஷம் போல் இருந்தாலும், பின் அமுதம் போல் ஆனது, சத்துவமான ஆனந்தம். உணர்வுப்பொருட்களின் தொடர்பால், முதலில் அமுதம் போல் இருந்தும் பின் விஷம் போல் மாறும் ஆனந்தம், ரஜோமானது. தூக்கம், சோம்பல், கவனக்குறைவு ஆகியவற்றால், ஆரம்பத்திலும் முடிவிலும் மனதை மயக்கும் ஆனந்தம், தமோமானது. இந்த மூன்று குணங்களிலிருந்து விடுபடாத உயிர்கள் பூமியிலும், தேவர்களிலும் கூட இல்லை. பிரகிருதியின் குணங்களின்படி, பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்திரர் ஆகியோரது இயற்கைச் செயல்கள் பிரிக்கப்படுகின்றன. பிராமணரின் இயற்கைச் செயல்கள்—அமைதி, சுயநட்பு, தபஸ், தூய்மை, சகிப்பு, நேர்மை, அறிவு, ஞானம், நம்பிக்கை. க்ஷத்திரியரின் செயல்கள்—வீரம், தைரியம், நிலைத்தன்மை, நிபுணத்துவம், போரில் பின்வாங்காமை, தானம், தலைமை. வைசியருக்குப் பொருளாதாரம், விவசாயம், பசுக்களைப் பாதுகாப்பது, வாணிபம் இயற்கைச் செயல்கள்; சூத்திரருக்குச் சேவை இயற்கைச் செயல். தனது இயற்கைச் செயலைச் செய்யும் ஒருவர், பூரணத்திற்குத் தகுதியானவர். தன் கடமையைச் செய்து, எல்லா உயிர்களும் தோன்றும் ஆதியை, இந்த உலகை நிரப்பும் அந்த பரம்பொருளை வழிபட்டால், அவர் பூரணத்தைக் கொள்கிறார். மற்றவரது கடமையைச் சிறப்பாகச் செய்தாலும், தன் கடமையே சிறந்தது; தன் இயற்கையைப் பின்பற்றினால் பாவம் வராது. குறைகள் இருந்தாலும், தன் இயற்கைச் செயலை விட்டுவிடக் கூடாது; எல்லாச் செயல்களும் குறைகளால் சூழப்பட்டவை, தீப்பொறி புகையால் மூடப்படுவதுபோல். எங்கும் பற்றில்லாத புத்தியுடன், தன்னை வென்று, ஆசை இல்லாமல் இருப்பவர், தியாகத்தினால் செயலற்ற பூரணத்தைக் கொள்கிறார். இப்பூரணத்தை அடைந்தவர் எவ்வாறு பரம்பொருளான ப்ரஹ்மத்தை அடைகிறார் என்பதை நான் சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன். புத்தியைத் தூய்மைப்படுத்தி, மனதை நிலைநிறுத்தி, ஒலி போன்ற விஷயங்களை விட்டு, பற்றும் விருப்பமும் விட்டுவிட்டு, தனிமையில் வாழ்ந்து, குறைந்த உணவு உண்டு, சொல், உடல், மனதை அடக்கி, எப்போதும் தியானத்தில் நிலைநிறுத்தி, பற்றின்மை மேற்கொண்டு, அகம்பாவம், பலம், பெருமை, விருப்பு, கோபம், சொந்தம் ஆகியவற்றை விட்டுவிட்டு, அமைதியுடன் இருப்பவர், ப்ரஹ்மத்துடன் ஒன்றாகத் தகுதி பெறுகிறார். ப்ரஹ்மமாகி, ஆனந்தமயமான மனதுடன், துக்கமோ ஆசையோ இல்லாமல், எல்லா உயிர்களிடமும் சமமாக இருப்பவர், உயர்ந்த பக்தியை அடைகிறார். அந்த பக்தியால், அவர் என்னை உண்மையாக அறிந்து, என்னை அடைகிறார். எல்லா செயல்களையும் தொடர்ந்து செய்தாலும், என்னை சரணாகதி செய்து, என் அருளால், அவர் நிரந்தரமான, அழியா நிலையை அடைகிறார். மனதை எனக்கே அர்ப்பணித்து, என்னை உன்னுடைய உயர் இலக்காக வைத்து, புத்தியின் யோகத்தில் நம்பிக்கை கொண்டு, எல்லாச் செயல்களையும் எனக்கே அர்ப்பணித்து, எப்போதும் என்னில் மனதை நிலைநிறுத்து, அர்ஜுனா!